رئیس بنیاد راکفلر: آمریکا در حال از دست دادن جایگاه جهانی خود است. در اینجا نحوه رفع آن آمده است

بنیاد راکفلر به‌عنوان یک سازمان بشردوستانه که به دنبال کردن داده‌ها معتقد است، مدت‌هاست از نظرسنجی‌ها حمایت می‌کند تا به ما در درک احساس مردم نسبت به رویدادهای جهان کمک کند. اما به عنوان یک آمریکایی، وقتی نتایج آخرین نظرسنجی ما را دیدم کوتاه آمدم. در این نظرسنجی از 35000 شرکت‌کننده در 34 کشور، از مردم خواسته شد تا رتبه‌بندی کنند که کدام کشور بزرگ‌ترین تهدید را ایجاد می‌کند - روسیه، چین یا ایالات متحده. در نیمی از کشورها، ایالات متحده انتخاب شماره یک بود. در واقع، یک نفر از هر سه نفر در سراسر جهان ایالات متحده را به عنوان یک تهدید می بیند - بیش از چین.

بگذارید آن اعداد برای یک لحظه غرق شوند. اکنون یک‌سوم جهان از کشوری می‌ترسند که در بیشتر عمر خود - با شواهدی در کنار ما - به عنوان آخرین امید روی زمین فکر می‌کرده است. وقتی آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده را اداره می‌کردم، به یاد می‌آورم که به روستاهایی در بخش‌های دورافتاده غرب آفریقا، هند یا اندونزی می‌رفتم. با قدم زدن به مدرسه ای در میانه ناکجاآباد، پرتره جان اف کندی را می دیدم که بالای تخته سیاه آویزان شده بود.

مردم سراسر کره زمین ایالات متحده و کسانی مانند کندی را تحسین می کردند زیرا ما به طور عمدی سیاست داخلی و خارجی خود را به عنوان وسیله ای برای کرامت انسانی جهانی تثبیت کردیم.

داده های امروز نشان می دهد که ما در حال از دست دادن این جایگاه هستیم. وظیفه پیش روی ما این است که سیاست خارجی آمریکا را بر اساس ارزش‌های خود بازگردانیم، اما به گونه‌ای که نشان دهد جهان تغییر کرده است. روش‌های قدیمی که ما در آن اقتدار اخلاقی خود را ایجاد کردیم - برنامه‌های کمک سنتی و مبتنی بر کمک اهداکنندگان - دیگر کافی نیستند. تعهد مجدد به کرامت انسانی جهانی از طریق سرمایه‌گذاری‌های مدرن‌تر و پایدارتر، ما را ایمن‌تر و امن‌تر خواهد کرد.

مردم در سراسر جهان مدت‌هاست که درک کرده‌اند که ایالات متحده بر اساس اصل کرامت انسانی جهانی - زندگی، آزادی و تلاش برای خوشبختی - بنا شده است. اعلامیه استقلال و قانون اساسی ایده کرامت انسانی جهانی را در هویت کشور تثبیت کرد. آبراهام لینکلن هنگامی که آزمایش ما را امیدی برای سیاره نامید، جنگ داخلی را به زبان جهانی بیان کرد. ایالات متحده که از جنگ جهانی دوم پیروز شد، مجموعه‌ای از نهادها، به ویژه سازمان ملل متحد را ایجاد کرد تا عزت را به عنوان آرمان تعیین‌کننده جهان آزاد تثبیت کند.

در طول جنگ سرد، حتی زمانی که ما مرتکب اشتباهات نظامی جدی شدیم، چیزی را داشتیم که اتحاد جماهیر شوروی هرگز نداشت: قلب و ذهن مردمی که در رویای مشترک آمریکا بودند. به همین دلیل است که تصویر آمریکا به عنوان "شهر درخشان روی تپه" - آرمانی که دیگران آرزوی آن را دارند - چنین قدرت ماندگاری دارد. تقریبا هر رئیس‌جمهوری و نامزد ریاست‌جمهوری از زمان ریگان به آن استناد کرده‌اند، که ترامپ به‌عنوان یک استثنا قابل توجه است.

آمریکا از نظر نظامی و اخلاقی ابرقدرت بود – که آن را به امن ترین حالتی که تا به حال بوده تبدیل کرد. به اصطلاح "Pax Americana" نه تنها با قدرت نظامی ما، بلکه با پیوند نامرئی ما با مردمی در سراسر جهان که به طور غریزی با تعهد ما به کرامت انسانی مرتبط بودند، حفظ شد. نظرات ما چیزی بیش از کلمات بود: ما پول خود را در جایی گذاشتیم، از بازسازی اروپا از طریق طرح مارشال گرفته تا کمک های توسعه در طول جنگ سرد تا تلاش های نجات دهنده برای پیشگیری از بیماری مانند GAVI و PEPFAR.

این تلاش ها به افراد آسیب پذیر کمک کرد و موقعیت مذاکره جهانی ما را در مورد همه چیز از سلاح های هسته ای گرفته تا تسلط دلار و توافق های تجاری تقویت کرد. تنها زمانی که در تاریخ ناتو به ماده 5 استناد کرده است، دفاع از ایالات متحده بوده است، نه از هیچ کشور دیگری. ما هر بار که به جنگ رفتیم، متحدانی داشتیم، به جز جنگ فعلی. مورخان نشان داده‌اند که چگونه برند منحصربه‌فرد رهبری آمریکا به طور هم‌زمان باعث ارتقای منافع جمعی جهانی و منافع ملی خودمان شده است.

در مقابل، در سال‌های اخیر، آمریکا غالبا ترجیح می‌دهد با ترس رهبری کند تا الگوبرداری. به عنوان مثال، ما 38 میلیارد دلار برای یک جنگ انتخابی هزینه کرده‌ایم که منجر به کشته شدن 18 سرباز آمریکایی و هزاران غیرنظامی، ایجاد بحران جهانی انرژی در جهان شد و اقتدار اخلاقی ما را هدر داد. این همان مبلغی است - 38 میلیارد دلار - که آمریکا بین سال‌های 2024 تا 2025 از بودجه جهانی کمک‌های خارجی خود کوتاه کرد.

کمک کرد و آن را صرف جنگی نامحبوب و به ظاهر بی پایان کرد که قیمت ها را برای آمریکایی ها و سراسر جهان افزایش می دهد.

اکنون، عواقب آن را می بینیم. بنیاد راکفلر از تحلیل‌هایی حمایت کرده است که نشان می‌دهد 9.4 میلیون نفر از افراد آسیب‌پذیر از هم اکنون تا سال 2030 جان خود را از دست خواهند داد، زیرا ما از حمایت از امنیت غذایی در طول قحطی و مبارزه با بیماری‌ها برای کودکان عقب‌نشینی می‌کنیم. محققان دانشگاه بوستون تخمین می زنند که بیش از 700000 نفر تاکنون جان خود را از دست داده اند زیرا این برنامه ها از بین رفته اند. در اردوگاه پناهندگان در کاکوما در کنیا در نزدیکی مرز سومالی، 150000 نفر به طور ناگهانی دریافت غذای مورد نیاز برای زنده ماندن را پس از توقف کمک مالی ایالات متحده به برنامه جهانی غذا متوقف کردند.

پاسخ دهندگان نظرسنجی که آمریکا را یک تهدید می بینند جای تعجب نیست.

آمریکایی‌ها می‌دانند که رهبری از طریق ترس، به جای احترام، به نفع امنیت ملی ما نیست: یک نظرسنجی در ژوئن ۲۰۲۶ نشان داد که ۷۲ درصد آمریکایی‌ها معتقدند کمک‌های خارجی ما را امن‌تر می‌کند. اما آنها موافق هستند که باید بهتر عمل کند: 81٪ - از جمله 80٪ از حامیان ترامپ - به جای حذف آن، اصلاح کمک های خارجی و تقویت پادمان ها را ترجیح می دهند. این بدان معناست که ما فقط نمی‌توانیم مؤسسات ایجاد شده پس از جنگ جهانی دوم را بازسازی کنیم، بلکه رویکردی جدید و مدرن را در پیش بگیریم، رویکردی که اولویت‌بندی مسائل اساسی مانند دسترسی به برق، استفاده از فناوری جدید مانند هوش مصنوعی است.

چت بات ها، و از بازیگران متفاوتی نسبت به کشورهای ثروتمند سنتی استفاده می کند.

اول، سرمایه‌گذاری‌های انرژی می‌تواند برای بسیاری از موارد بشردوستانه سود ایجاد کند. به عنوان مثال، از طریق ماموریت 300، بنیاد راکفلر و شرکای آن تقریبا به 100 میلیون نفر در آفریقا دسترسی به برق دارند. دسترسی به برق به دختران این امکان را می‌دهد که شب‌ها به مدرسه بروند، به کلینیک‌های بهداشتی بیمارستان‌ها کمک می‌کند تا تشخیص‌های بهتری داشته باشند، و به کسب‌وکارهای کوچکی که توسط زنان اداره می‌شود اجازه می‌دهد درآمد خود را افزایش دهند. ماموریت 300 یک برنامه کمک سنتی نیست. این یک برنامه سرمایه گذاری است و به ازای هر دلاری که ما سرمایه گذاری می کنیم، 15 دلار سرمایه گذاری جدید در کنار آن انجام می شود.

نیاز به گذار به سرمایه‌گذاری، به جای کمک، به همین دلیل است که تلاش‌های جهانی برق‌سازی به طور فزاینده‌ای بر حصول اطمینان از دسترسی به برق منجر به اشتغال و رشد اقتصادی متمرکز می‌شود - ایجاد یک چرخه با فضیلت که هم به نفع گیرنده و هم اهداکننده است.

دوم، فناوری جدید، از جمله هوش مصنوعی، در صورت استفاده مسئولانه می‌تواند به جوامع کمک کند تا در اقتصاد مدرن رقابت کنند. بنیاد گیتس پس از ارائه ابزار "نظر دوم" هوش مصنوعی به پزشکان، جهش 16 درصدی در دقت تشخیصی در کلینیک‌های Penda Health در نایروبی پیدا کرد. هوش مصنوعی و تجزیه و تحلیل داده ها همچنین پتانسیل فوق العاده ای برای شناسایی شیوع قحطی قبل از وقوع دارند، چیزی که سازمان های بشردوستانه مدت هاست به آن امیدوار بودند.

و در نهایت، رویکرد جدید به نقاط قوت اهرمی بسیاری از بخش‌های مختلف. امروزه خود کشورهای دریافت کننده مالکیت بیشتری دارند. به عنوان مثال، "بازنشانی آکرا" یک تلاش بلندپروازانه است که توسط کشورهای آفریقایی رهبری می شود تا از کمک به سرمایه گذاری های کشور محور در سیستم های بهداشتی خود عبور کنند. ما همچنین به تخصص و منابع بخش خصوصی، اعتبار و گستردگی بخش دولتی و اولین مزیت خیریه نیاز داریم.

شرکت‌های فناوری و جامعه مدنی نیز باید پشت میز مذاکره باشند و بفهمند که چگونه هوش مصنوعی را به گونه‌ای شکل دهند که به نفع همه باشد. و بشردوستی می تواند سرمایه ریسک معناداری را فراهم کند.

داده ها واضح است: آمریکایی ها می خواهند کارهای بیشتری انجام دهند. آن‌ها می‌خواهند کشورشان از کرامت انسانی جهانی حمایت کند، نه صرفا به دلایل دلسوزی، بلکه به این دلیل که پیوند دیرینه بین اقتدار اخلاقی و امنیت، امنیت و رفاه ما را درک می‌کنند. آنها فقط می خواهند این کار را بهتر انجام دهند. ایده‌ها برای انجام این کار آماده هستند - آمریکا می‌تواند دوباره به این امر منجر شود.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد