رئیس جمهور اندونزی: هرمز اقتصاد اقدام اقلیمی را تغییر داد | نظر

اجلاس آب و هوای COP هیچگاه از نظر جاه طلبی کوتاه نبوده است. اما پیگیری کوتاهی کرده است. با افزایش فشارهای مالی در کشورهای توسعه یافته، بسیاری در حال عقب نشینی از تعهدات خود در زمینه تامین مالی آب و هوا در کشورهای در حال توسعه هستند، هر چند که خواستار عدالت را بیان می کنند.

برای کشورهای در حال توسعه، بحران در تنگه هرمز نقطه عطفی است. مانند بسیاری از همسایگان آسیای جنوب شرقی، اندونزی که تقریبا 300 میلیون نفر در آن زندگی می کنند، به شدت در معرض خطر قرار گرفت. قبل از بحران، 60 درصد واردات نفت خام جنوب شرق آسیا و یک سوم واردات گاز آن از خاورمیانه بود. بحران بهای فوری را برای اتکای ما به سوخت های فسیلی تعیین کرد. در همین حال، بالا آمدن دریاها در امتداد سواحل ما و آتش‌سوزی‌های ویرانگر، ناشی از ال نینوی قوی امسال، هزینه‌های بیشتر انفعال جمعی ما را آشکار کرد.

برای دهه ها، مذاکرات آب و هوا در دوراهی یک زندانی به دام افتاده است. آنچه برای کشورها منطقی اقتصادی بود - با تکیه بر سوخت‌های فسیلی ارزان و قابل اعتماد - عواقب فاجعه‌باری برای جهان داشته است. اما هرمز کفه ترازو را پایین آورده است. وابستگی به سوخت های فسیلی وارداتی اکنون از نظر مالی ناپایدار است. انرژی های تجدیدپذیر به موضوعی برای منافع ملی تبدیل شده است: امنیت اقتصادی، خودکفایی در دنیای پرمخاطره و در نهایت استقلال ملی.

بسیاری ادعا خواهند کرد که انرژی های تجدیدپذیر برای سال ها ارزان تر بوده اند. این امر اقتصادهای مختلف اضافه کردن ظرفیت تجدیدپذیر و تبدیل سیستم‌های انرژی و بازنشستگی زیرساخت‌های سوخت فسیلی را نادیده می‌گیرد. در حالی که همه کشورها با این آزمون روبرو هستند، کشورهای در حال توسعه باید هزینه‌ها و زمان مورد نیاز دومی را در برابر تقاضاهای مبرم کاهش فقر، توسعه و صنعتی‌سازی که همگی به انرژی ارزان و قابل اعتماد وابسته هستند، بسنجند.

این که برای اجبار چنین محاسبه ای به بحرانی به این بزرگی نیاز بود، نشان دهنده شکست های روند COP تا به امروز است.

سیستمی که ریسک‌های سرمایه‌گذاری در کشورهای در حال توسعه را بیش از حد بها می‌دهد، در حالی که ریسک‌های بسیار بزرگ‌تر ناشی از عدم سرمایه‌گذاری را در نظر نمی‌گیرد، نیازمند اصلاح است. ما باید معماری مالی جهانی را برای برآوردن نیازهای کشورهای در حال توسعه مجددا تغییر دهیم. اما این ده ها سال طول می کشد - زمانی که ما نداریم.

ما برنامه ای را برای ساخت 100 گیگاوات برق خورشیدی در مقابل 88 گیگاوات ظرفیت نصب شده در سراسر کشور راه اندازی کرده ایم. Danantara به بسیج سرمایه گذاری مورد نیاز کمک خواهد کرد، در کنار جذب سرمایه خصوصی به پروژه هایی که زباله های شهری را به برق تبدیل می کند. برخی امکان سنجی جاه طلبی های ما را زیر سوال خواهند برد. اما در واقع، این مقیاس سرمایه گذاری لازم برای یک گذار سبز است که آرزوهای مردم ما را نیز برآورده می کند.

در ماه دسامبر، Danantara یک سرمایه‌گذار اصلی در انجمن آسیای جدید خواهد بود و از سرمایه عمومی برای جذب سرمایه‌گذاری خصوصی در انرژی پاک در اندونزی و آسیای جنوب شرقی استفاده می‌کند و ریسک‌ها را برای سرمایه‌گذاران بین‌المللی کاهش می‌دهد. بحث تامین مالی همه چیز نیست، بلکه مسئله تامین مالی انتقال انرژی در جهان در حال توسعه بر اساس شرایطی است که بازارهای جهانی تحمیل می کنند.

هیچ کدام از اینها مسئولیت کشورهای ثروتمند را کم نمی کند. اما این تقسیم‌بندی مالی می‌تواند کمک‌های مالی کمیاب و کمک‌های مالی اعطایی را برای چیزی که بازارها حتی تامین آن را دشوارتر می‌دانند حفظ کند: محافظت در برابر تغییرات آب و هوایی. به عنوان مثال، زهکشی بهتر سیل در سمارنگ می تواند از خانه ها، مشاغل و معیشت محافظت کند، اما بازده مالی مستقیم کمی دارد.

اندونزی می تواند از توان مالی خود استفاده کند. بسیاری از کشورهای در حال توسعه کوچکتر فاقد قدرت مالی برای اقدام به تنهایی هستند، در حالی که استقراض در بازارهای بین المللی باعث فلج شدن مالیه عمومی آنها می شود. برای آنها، حمایت امتیازی تنها راه باقی می ماند. جهان توسعه یافته باید به فراخوان بلم مبنی بر سه برابر کردن بودجه سازگاری تا سال 2035 پایبند باشد.

اما در دوران گذار سبز، کشورهای در حال توسعه نمی توانند آرزوهای مردم خود را تعلیق کنند در حالی که جهان سیستم مالی خود را اصلاح می کند. همچنین جهان نمی تواند اقدامات اقلیمی را تا زمانی که این اصلاحات کامل نشود، تعلیق کند. ما باید ابزاری برای پیشبرد هر دو پیدا کنیم.

پرابوو سوبیانتو رئیس جمهور اندونزی است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.