رئیس جمهور اندونزی، وزیر امور خارجه را با دیپلمات شغلی جایگزین کرد

پرابوو سوبیانتو، رئیس‌جمهور اندونزی، وزیر امور خارجه خود را با یک دیپلمات حرفه‌ای جایگزین کرده است. در ترمیم دیروز، پرابوو آرماناتا نصیر، نماینده دائم سابق اندونزی در سازمان ملل در نیویورک را به عنوان وزیر خارجه جدید این کشور منصوب کرد. وزیر امور خارجه مستعفی، سوگینو، به سمت وزیر هماهنگ کننده توسعه انسانی منتقل شد.

پرابوو در این آخرین تغییر در "کابینه سرخ و سفید" خود، سه وزیر هماهنگ کننده جدید و یک وزیر جدید صنعت را منصوب کرد. او همچنین تعداد معدودی از پست‌های معاون وزیر و مناصب رهبری را در سازمان‌های دولتی بزرگ، از جمله پلیس ملی و دفتر بازپرس، تغییر داد. با این حال، تغییر در بالای کملو، مهم‌ترین موقعیت برای تغییر دست بود و دومین تغییر بزرگ کابینه در چند هفته گذشته بود.

در اواسط سپتامبر، پرابوو، وزیر دارایی خود، پوربایا یودی سادوا، را برکنار کرد و معاون خود، سوهاسیل نازارا را جایگزین او کرد، زیرا نگرانی سرمایه گذاران در حال افزایش در مورد مسیر اقتصادی اندونزی است. آرماناتا نصیر با سالها تجربه به این سمت می رسد و در سال 1997 به کملو ملحق شده است. از آن زمان تاکنون در رتبه های بالاتری قرار گرفته است و به عنوان سخنگوی وزارتخانه بین سال های 2014 تا 2019، سفیر اندونزی در فرانسه (2019-2021) و سفیر اندونزی (21-20-21) بوده است. او سپس با روی کار آمدن پرابوو به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد.

به گزارش رویترز، آرماناتا پس از ادای سوگند در مقام ریاست جمهوری دیروز خود گفت که اولویت های او شامل «حفظ ثبات در منطقه و ترویج چندجانبه گرایی» است. ظهور آرماناتا احتمالا تغییر قابل توجهی در روند سیاست گذاری خارجی اندونزی خواهد داشت. سلف او Sugiono یک تازه کار سیاسی بود که با تجربه اندکی در امور خارجی به این سمت رسید. زمانی که او به عنوان معاون کمیسیون پارلمانی نظارت بر سیاست خارجی خدمت می کرد، اعتبار اصلی او این بود که به عنوان معاون رئیس حزب جریندرا پرابوو خدمت کرده بود.

در واقع، به نظر می‌رسد انتصاب چنین شخصیت جوانی نشان‌دهنده وقفه‌ای شدید از دوران تصدی وزیر امور خارجه مستعفی رتنو مارسودی است، دیپلماتی حرفه‌ای که قبل از انتصابش به عنوان وزیر خارجه در سال 2014 نزدیک به دو دهه تجربه در دستگاه دیپلماسی داشت. همانطور که در حوزه سیاست گذاری اقتصادی، این امر درجه ای از غیرقابل پیش بینی بودن را به سیاست خارجی جاکارتا تزریق کرده است.

همانطور که تریستانتو سانجایا، همکار بازدیدکننده در موسسه روابط بین‌الملل نروژ، در X پست کرد، «در دوران تصدی سوجینو، سیاست خارجی اندونزی به عنوان متناقض مورد انتقاد قرار گرفته است و گزارش‌هایی وجود دارد که در آن دیدگاه‌های دیپلمات‌های اندونزیایی هنگام اتخاذ تصمیم‌های مهم سیاست خارجی مورد توجه قرار نمی‌گیرد.» شاید قابل توجه ترین این موارد بیانیه مشترکی باشد که در جریان سفر پرابوو به پکن در اواخر سال 2024 صادر شد که در آن ذکر شده بود که دو کشور به تفاهم مشترک مهمی در مورد توسعه مشترک در زمینه های ادعاهای همپوشانی دست یافته اند. انتشار از

بیانیه مشترک توسط برخی از ناظران دریای چین جنوبی به عنوان نشانه ای از انفصال (شاید ناخواسته) از سیاست دیرینه اندونزی تفسیر شد و وزارت خارجه به سرعت از آن عقب نشینی کرد. در آن زمان، من استدلال کردم که این حادثه «ممکن است کمتر نشان دهنده یک تغییر آگاهانه در سیاست باشد تا یک داستان هشداردهنده در مورد خطرات تبدیل روابط خارجی یک کشور به یک امنیت سیاسی». دیوی فورتونا انور، تحلیلگر سیاست خارجی در آژانس ملی تحقیقات و نوآوری اندونزی، به رویترز گفت که نصیر، که یک «حرفه‌ای متین بود، احتمالا در رابطه با خود قاطع‌تر خواهد بود.

همکاری با کاخ ریاست جمهوری او گفت که او می تواند یک فویل برای پرابوو باشد. تریستانتو موافق بود که انتصاب نصیر "می تواند به عنوان بازگشت به روش سنتی انجام تجارت در وزارت امور خارجه، جایی که وزیر از درون رده های آن منصوب می شود تعبیر شود. با این حال، آیا بازگشتی به شیوه معمول تجارت در مورد سیاست خارجی اندونزی وجود خواهد داشت؟" با توجه به سبک حکومت داری گاو نر و یک جانبه پرابوو، او نوشت: «من خیلی خوشبین نیستم».