رئیس جمهور بعدی بلغارستان باید بتواند به نخست وزیر رومن رادف نه بگوید

روز یکشنبه (1 نوامبر) بلغارها در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری رای می دهند. سوالی که در نتیجه دوام خواهد داشت این نیست که چه کسی برنده می شود، بلکه این است که آیا برنده حاضر است به نخست وزیر رومن رادف نه بگوید.

رادف 9 سال به عنوان رئیس جمهور با ایلیانا یوتووا به عنوان معاون او سپری کرد.

او در ژانویه استعفا داد تا وارد سیاست حزب شود و این مقام به طور خودکار به او واگذار شد. او هرگز به آن انتخاب نشده است.

در ماه آوریل، ائتلاف بلغارستان مترقی وی 131 کرسی از 240 کرسی پارلمان را به دست آورد و اکنون برای یک دوره کامل از وی حمایت می کند.

در دور اول، او با کمتر از سه امتیاز از آندری گیوروف، نخست وزیر موقت سابق که مورد حمایت اپوزیسیون طرفدار غرب بود، پیشی گرفت. میزان مشارکت 22 درصد بود که کمترین میزان ثبت شده است.

ادامه مطلب

[مصاحبه] انتخابات ریاست جمهوری بلغارستان به آزمونی برای تسلط رومن رادف بر قدرت تبدیل شد

قدرت نه گفتن ریاست جمهوری

اکثریت منتخب مشروع است. همکاری بین دولت و رئیس جمهور نیز همینطور است. خطر قانون اساسی از جایی شروع می شود که همکاری به انتظار وفاداری تبدیل می شود. یک نهاد می تواند هر قدرت قانونی را حفظ کند و همچنان اراده استفاده از آن را علیه متحدان سیاسی از دست بدهد.

در بلغارستان، این قدرت ها در عین حال واقعی هستند.

رئیس جمهور می تواند یک قانون را پس بفرستد و مجلس باید مجددا در صحن علنی درباره آن بحث و رأی گیری کند. اکثریت رادف می تواند برای بار دوم با 121 رای به تصویب برسد، اما رای دوم در رکورد است.

رئیس جمهور همچنین می تواند قانون را به دادگاه قانون اساسی ارجاع دهد، نیروهای مسلح را فرماندهی می کند و ریاست شورای مشورتی امنیت ملی را بر عهده دارد، جایی که دولت تهدیدات علیه خود را ارزیابی می کند.

هیچ یک از اینها نمی تواند مانع اکثریت مصمم شود. همه اینها می تواند فرد را مجبور کند که خودش را توضیح دهد.

آزمایش دریای سیاه دیر آمد

در همین حال، از آغاز ماه اکتبر، حداقل هفت کشتی تجاری در سواحل بلغارستان و رومانی مورد اصابت هواپیماهای بدون سرنشین قرار گرفته اند.

هر دو دولت به دخالت روسیه مشکوک هستند، اگرچه مسئولیت آن به طور قطعی مشخص نشده است. بیش از دوجین ملوان مرده یا مفقود شده اند.

ادامه مطلب

با وجود حمایت کالالاس، اتحادیه اروپا بعید به نظر می‌رسد که ماموریت دریایی دریای سیاه را برای دفع حملات پهپادهای روسیه به کشتی‌های غلات اوکراینی بفرستد.

اولین اعتصاب در منطقه انحصاری اقتصادی بلغارستان در 6 اکتبر رخ داد. در آن زمان یوتووا به مدت 9 ماه بدون تشکیل شورای امنیت رئیس جمهور بود. او روز بعد، پس از درخواست مخالفان در ملاء عام، آن را تشکیل داد.

این حملات را محکوم کرد و نظارت بهتر و دفاع ضد هواپیماهای بدون سرنشین را تأیید کرد: تصمیمات درستی که پس از فشار گرفته می شود تا قبل از خطر.

سوابق قانونگذاری او نیز به همین منوال اشاره دارد.

یوتووا می داند که چگونه از حق وتو استفاده کند: او در ماه فوریه اصلاحیه قانون انتخابات را که تعداد شعب رای گیری را در کشورهای خارج از اتحادیه اروپا محدود می کرد، برگرداند و آن را خلاف قانون اساسی خواند.

آن مجلس متعلق به رادف نبود. در مقابل اکثریت او، آزمون در ژوئیه با بودجه 2026 انجام شد. اپوزیسیون اصلاح طلب و محافظه کار، اتحادیه کارگری پودکرپا و طوماری با بیش از 32000 امضا از او خواستند آن را پس دهد. Y

یوتووا استدلال کرد که وتو باعث تعمیق عدم اطمینان مالی خواهد شد و بودجه را اعلام کرد. در 20 اکتبر، دادگاه قانون اساسی بودجه را به طور کلی تایید کرد اما دو ماده درج شده از طریق آن را لغو کرد. این چالش از جانب نمایندگان مجلس و بازرس بود، نه ریاست جمهوری.

اختلاف ناتو

یکی از اختلافات سیاسی بین نامزدها مربوط به ماده 4 پیمان ناتو است. گیوروف از بلغارستان می خواهد که با متحدانش مشورت کند. یوتووا در ابتدا با استناد به آن مخالفت کرد، اما بعدا اذعان کرد که اقدام هماهنگ با سایر متحدان همچنان یک گزینه باقی مانده است.

رادف در روز حمله اول آن را رد کرد زیرا کشتی ها در خارج از آب های سرزمینی بلغارستان مورد اصابت قرار گرفتند. با این حال، ماده 4 مستلزم حمله به سرزمین ملی نیست. هر زمان که یک متحد امنیت خود را در معرض خطر بداند، اعمال می شود. استناد به آن یک انتخاب سیاسی است. واجد شرایط بودن سرزمینی مانع نیست.

آزمون ریاست جمهوری مستقل این نیست که آیا با دولت در مورد اصل 4 موافق است یا خیر. بلکه این است که آیا می خواهد از آنچه دولت می داند، چه کرده و چه اشتباهی کرده است، گزارش عمومی بخواهد و آن را منتشر کند، حتی زمانی که باعث شرمساری افرادی شود که آن را بر سر کار آورده اند.

گزارش حاکمیت قانون کمیسیون اروپا در ماه ژوئیه خاطرنشان کرد که اکثر رگولاتورهای بلغارستان بدون اینکه مستقل شوند، وظایف خود را تمدید کردند. یک مأموریت مجدد دلیلی بر نظارت نیست. شورایی هم تشکیل نشده است.

همین آزمون در مورد گیوروف، یک فرد مستقل که توسط احزاب اصلاح طلب «ما به تغییر ادامه می دهیم» و بلغارستان دموکراتیک نامزد شده است، که در 23 اکتبر به سی ان ان گفت که بلغارستان به وزنه تعادلی برای دولت خود نیاز دارد، اعمال می شود. وزنه تعادلی که فقط علیه رادف فشار می آورد یک جناح است نه یک نهاد. رئیس جمهور منتخب مخالفان باید مخالفان را نیز به چالش بکشد.

رهبران اتحادیه اروپا در نشست 15 تا 16 اکتبر خود این حملات را محکوم کردند و ناتو هواپیماهای گشت دریایی، سیستم های راداری و پهپادهای اضافی را اعلام کرد.

هر دو حق دارند گزارش روشنی از آنچه بلغارستان دید، چه زمانی عمل کرد و چه چیزی شکست خورد، داشته باشند.

بروکسل، به نوبه خود، باید استقلال نهادی را نه با رویه های رسمی، بلکه بر اساس این که آیا آن نهادها مایل به چالش با صاحبان قدرت هستند، قضاوت کند. سوالی که باید پرسید ساده تر است: آخرین بار چه زمانی با دولت در تضاد بود؟

رادف مأموریت دارد که حکومت کند. رئیس جمهور بعدی یک جلسه جداگانه برگزار خواهد کرد: سؤال کردن، بازگشت، مراجعه و در صورت لزوم امتناع.

اروپا به بلغارستانی نیاز ندارد که وانمود کند هرگز اشتباه نمی کند. به کسی نیاز دارد که بتواند قبل از اینکه ملوانان، همسایگان و متحدانش هزینه آنها را بپردازند، آنها را پیدا و اصلاح کند.