رئیس جمهور محترم

T he 747 به آرامی دیشب در آسفالت پایگاه مشترک اندروز، درست خارج از واشنگتن توقف کرد. پله‌های قابل حمل در موقعیت قرار گرفتند، در حالی که یک فرش قرمز پهن شده و توسط سربازان آمریکایی و چینی با لباس‌های متحدالشکل پوشانده شد. پس از چند دقیقه، شی جین پینگ، رئیس جمهور چین در درب هواپیما ظاهر شد. مکث کرد و دست تکان داد. رئیس جمهور ترامپ در زیر منتظر بود و منتظر بود.

این یک اقدام احترامی قابل توجه بود. طبق سنت، روسای جمهور آمریکا سفر 12 مایلی به پایگاه را برای خوشامدگویی به یک رهبر خارجی انجام نمی دهند. آنها در عوض در کاخ سفید با حمایت عظمت و قدرت عمارت اجرایی منتظر می مانند. اما این بار نه.

شی در دیدار ترامپ از پکن در ماه مه، همان سطح از میهمان نوازی را از خود نشان نداد و ژست رئیس جمهور ایالات متحده نشان داد که او نقش آشتی جویانه را در جریان اجلاس سران رهبران ابرقدرت های برتر جهان که از نزدیک تحت نظارت بود، ایفا خواهد کرد. انتظار نمی رود ترامپ شی جینپینگ را در مورد مسائل اصلی از جمله سرعت توسعه هوش مصنوعی، دفاع تایوان و حمایت چین از ایران در جنگ با ایالات متحده تحت فشار قرار دهد.

زمانی که ترامپ، یک قلدر بین‌المللی خودخوانده، می‌توانست به طور قابل اعتمادی ادعا کند که «کشور و جهان را اداره می‌کند»، چندان دور نبود. اما اکنون او در صحنه جهانی بسیار کوچکتر به نظر می رسد. سخنرانی او در این هفته در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، که معمولا یک لحظه امضا در تقویم سیاست خارجی هر رئیس‌جمهوری بود، عناوین کمی به جز تهدیدهای وی برای «نابودی» ایران ایجاد کرد.

اما حتی آن غوغا نیز احساس آشنایی و خستگی می کرد. ترامپ در جنگی گیر کرده است که از آن ناامید است و به نظر می رسد رهبران تهران معتقدند که او اراده سیاسی - یا مهمات دفاعی - برای اجازه بازگشت کامل به درگیری را ندارد. جنگ تجاری او با متحدان سنتی ایالات متحده، این کشورها را از خود دور کرده است و آنها را وادار کرده است که به دنبال معاملات و ایجاد اتحادهایی باشند که واشنگتن را از بین ببرد. مبارزات چند ساله او برای فرماندهی گرینلند برای ایالات متحده با چیزی به پایان رسید. او نمی تواند جنگ در اوکراین را به پایان برساند.

سیاست خارجی ترامپ هرگز آنقدر منسجم نبوده است، انزواگرایی او به طور تصادفی با تشنج های مداخله نظامی آمیخته شده است. اما اکنون رفتار نامنظم او - تهدیدها و بلوف‌هایش، تاکید او بر کسب درآمد از طریق گسترش دموکراسی - ایالات متحده را از بقیه جهان عقب‌نشینی کرده است. ریچارد هاس که در چهار دولت ریاست‌جمهوری کار می‌کرد و سپس شورای روابط خارجی را رهبری می‌کرد، به من گفت: «ترامپ به‌طور چشمگیری رسیدن به دنیایی را که می‌توان آن را دنیای پسا آمریکا توصیف کرد، تسریع بخشید. او آمریکا را کاهش داده است

با عدم ایستادگی در برابر دشمنان خود یا ایستادن در کنار متحدان خود، تحت تأثیر قرار می دهیم.»

اوج قدرت ترامپ ممکن است در اوایل سال جاری در 3 ژانویه باشد. در آن زمان بود که در پوشش تاریکی، نیروهای ویژه ایالات متحده وارد ونزوئلا شدند و رهبر این کشور، نیکلاس مادورو را دستگیر کردند. تا پایان روز، مادورو در یک بازداشتگاه وحشتناک در بروکلین بود. ترامپ رهبری را برکنار کرده بود که با او مخالفت می کرد و بعدا کنترل بسیاری از نفت ونزوئلا را به دست می گرفت. پیامی ناگفته برای سایر ملل منتشر شد: از من عبور نکنید. شما می توانید نفر بعدی باشید ترامپ توجه خود را به گرینلند، کوبا و کانادا معطوف کرد. ارتش ایالات متحده قادر به هر کاری به نظر می رسید.

متأسفانه ترامپ، او نیز به این توهم اعتقاد داشت. حتی دو ماه بعد، او کاری را انجام داد که پیشینیان از آن اجتناب کرده بودند و جنگ تمام عیار را با ایران آغاز کرد. ایالات متحده با همکاری اسرائیل، رهبری تهران را از تن جدا کرد و بخش اعظم ارتش آن را در هم شکست. اما درگیری به زودی به پایان رسید. ایران کنترل تنگه هرمز را به دست گرفت. قیمت انرژی افزایش یافت. کمپین بمباران پنتاگون کارایی خود را از دست داد. مهمات دفاعی کم شد. پایگاه های آمریکایی ضربه خوردند.

ترامپ به طور متناوب در میان تهدیدات آخرالزمانی، وعده داد که مذاکرات صلح نزدیک است، و اعلام کرد که در واقع، جنگ قبلا برنده شده است. (او گاهی اوقات بیش از یک بار در بازه زمانی یک روز انجام می داد.) اما هیچکدام از آن ها درست نبود.

[ بخوانید : ساخت دنیای قبل از جنگ ]

افتضاح در ایران، که می‌خواهد جمهوری‌خواهان را در دوره‌های میان‌دوره‌ای آتی پایین بکشد، بر برخی از حقایق سخت در مورد موقعیت جدید آمریکا در جهان تأکید کرد. از زمان آغاز دوره دوم ریاست جمهوری خود، پیام ترامپ به اکثر کشورهای دیگر، از جمله دوستان دیرینه، این بود که آنها تا حد زیادی به تنهایی عمل می کنند. او بخش عمده ای از دفاع اوکراین را به اروپا واگذار کرد در حالی که او و مذاکره کنندگانش به گفتگوهای شیرین با روسیه ادامه دادند. او با راه اندازی جنگ های تجاری متحدان را از خود دور کرد. او نسبت به مداخله نظامی بیشتر در نیمکره خود هشدار داد.

او با خوشحالی هدایا و سرمایه‌گذاری‌های تجاری کشورهای حاشیه خلیج فارس را پذیرفت، اما درخواست‌های آنها برای حمله نکردن به ایران را نادیده گرفت. او به DOGE ایلان ماسک اجازه داد تا کمک های خارجی و دیگر برنامه های قدرت نرم ایالات متحده را در سراسر جهان کاهش دهد. تقریبا در همه جا، نفوذ آمریکا در حال کاهش است.

هفته او فرصتی برای تنظیم مجدد ارائه کرد. برای دهه‌ها، روسای جمهور در اواسط سپتامبر به نیویورک سفر کرده‌اند تا در مجمع عمومی سخنرانی کنند، با رهبران جهان جمع شوند و واقعا واقعا ترافیک منهتن را غوغا کنند. در سال 2017، ترامپ با تهدید کره شمالی به محو کردن کره شمالی به دلیل اینکه کیم جونگ اون "در یک ماموریت انتحاری" جمع شده بود را شوکه کرد. سال بعد، وقتی ترامپ ادعا کرد که دولت او یکی از موفق‌ترین دولت‌ها در تاریخ ایالات متحده بوده است، مقامات و سران کشورها از خنده منفجر شدند.

سال گذشته، پس از بازگشت به قدرت، او با عصبانیت حکم داد که سیاست‌های مهاجرتی اروپا و تلاش‌های اروپایی برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی به این معنی است که «کشورهای آن به جهنم می‌روند».

آن سخنرانی ها حداقل خاطره انگیز بود. این یکی تقریبا بدون هیچ اثری زیپ شده است. طبق استانداردهای ترامپ کوتاه بود - حتی 40 دقیقه - و شامل فراخوانی برای تغییر نام "هوش مصنوعی" به عنوان "فوق هوش" بود. بسیاری از حضار در سکوت نشستند. دیدارهای او پس از آن، حتی با رهبران اوکراین و ونزوئلا، تیترهای کمی ایجاد کرد. رئیس جمهور از یک توافق امنیتی جدید برای دخالت بیشتر ایالات متحده در گرینلند یاد کرد که پس از بررسی دقیق تر، تغییر چندانی نسبت به وضعیت موجود نداشت و بسیار کمتر از خواسته اولیه ترامپ برای کنترل کامل ایالات متحده بود.

شاید به ماهیت فراموش‌شدنی روز کمک کند: به غیر از سخنرانی، فیلم‌های ویدئویی محدودی وجود داشت، زیرا پس از اینکه ترامپ سه رسانه را از ورود به کاخ سفید ممنوع کرد، از جمله شبکه تلویزیونی برنامه‌ریزی شده سفر، CNN، این سفر را تحریم کردند.

[ بخوانید: شکست گرینلند به پایان رسید]

اما مجمع سازمان ملل در سال جاری، در اصل، اقدامی افتتاحیه برای نشست سران و شام دولتی با شی بود. لفاظی های ضد چینی که بر مبارزات انتخاباتی ترامپ در سال 2016 مسلط شد، فقط یک خاطره دور است. او به امید دستیابی به یک معامله تجاری گسترده، از همتای چینی خود خواستگاری کرده و به دوستی آنها مباهات کرده است. دستیاران کاخ سفید اهداف کمی را برای این اجلاس پیشنهاد کرده اند، به جز اینکه تعدادی از رهبران فناوری به کاخ سفید دعوت شده اند. برخی از مسائل خاردار ممکن است کم اهمیت جلوه داده شوند، یا به طور کامل نادیده گرفته شوند، تا تلاشی برای حفظ آرامش تا Xi انجام شود.

اگرچه قانون‌گذاران از هر دو طرف از رئیس‌جمهور خواسته‌اند تا با چین برای ایجاد نرده‌های محافظ هوش مصنوعی شریک شود، ترامپ در عوض قول داده است که اجازه دهد این فناوری بدون کنترل رشد کند – تا حدی به این دلیل که بازار سهام و بیشتر اقتصاد ایالات متحده را حمایت می‌کند (حداکثر، یکی از دستیاران کاخ سفید به من گفت، ممکن است نوعی از توافق‌نامه‌ای گسترده برای AI وجود داشته باشد). او توقف ارسال تسلیحات به تایوان را رد نکرده است، درخواستی که در فهرست آرزوهای شی جینپینگ قرار دارد. و ترامپ هیچ تمایلی برای سرزنش چین به خاطر ارسال تدارکات و اطلاعات به ایران نشان نداده است.

او امشب مراسم مجلل را بیشتر خواهد کرد و یک شام دولتی پر زرق و برق برای رئیس جمهور چین خواهد گذاشت. سفر دیشب ترامپ به اندروز نشان داد که او مایل است برای چاپلوسی شی جینپینگ تا چه اندازه تلاش کند. تعداد انگشت شماری از مواقع وجود داشته است که یک رئیس جمهور از یک رهبر میهمان در پایگاه استقبال کرده است - در میان آنها، یک جفت پاپ (آخرین مورد استقبال پرزیدنت اوباما به پاپ فرانسیس در سال 2015) و رهبر شوروی نیکیتا خروشچف، که در اوج جنگ سرد مورد استقبال پرزیدنت دوایت آیزنهاور قرار گرفت.

این بار هم سرود آمریکا و هم چین پخش شد و توپ به صدا درآمد. هنگامی که یک جفت بمب افکن B-1 بالای سرش پرواز می کردند، شی به بالا نگاه کرد. ترامپ از سر و صدا خفه شد.