رئیس، رشوه و روزنامه ای که نمی توان خرید

Boss Tweed از نیویورک به عنوان قلک شخصی استفاده می کرد. تایمز او را پایین آورد و عصر جدیدی از روزنامه نگاری بداخلاق را آغاز کرد.

متیو پردی سردبیر روزنامه تایمز و یکی از همکاران مکرر مجله تایمز است.

این داستان بخشی از مجموعه‌ای است که به مناسبت 175 سال روزنامه‌نگاری شاهدان عینی از نیویورک تایمز انجام می‌شود. ادامه مطلب را اینجا بخوانید.

از محله‌های شلوغ نیویورک، سیاستمداری با اندازه و کاریزمای قابل توجه با اشتهای سیری ناپذیر برای قدرت و ثروتمند شدن برخاست که با وقاحت در میان مردم نشسته بود.

ویلیام مگیر توید، رئیس تندرو و باشکوه تامانی هال، قدرتمندترین ماشین سیاسی نیویورک در قرن نوزدهم، نقشی را که اکنون در صحنه سیاسی آمریکا آشنا شده بود، آغاز کرد: قهرمان خودخوانده پسر کوچک تبدیل به قهرمان خود ستایشگر شد.

مانند همه سیاستمداران معامله گر، شما به آنچه به او پرداخت کردید، رسیدید و قطار فساد با فساد بیشتری در مسیر قرار گرفت - از حمایت بی رویه گرفته تا انتصاب قضات دوستانه.

با انفجار جمعیت مهاجر شهر نیویورک پس از جنگ داخلی، سازمان دموکرات تامانی از قدرت این تازه واردان استفاده کرد و آنها را به شهروندان و سپس رای دهندگان وفادار تبدیل کرد. این قدرت انتخاباتی به توید و دوستانش اجازه داد تا تالار شهر، پلیس و مرکز ایالت آلبانی را در اواخر دهه 1860 و اوایل دهه 1870 کنترل کنند.

مردان تامانی با اعتقادی که توسط سرباز پای فداکار آنها جورج واشنگتن پلانکیت جاودانه شده بود تعریف شدند: "من فرصت هایم را دیدم و از آنها استفاده کردم."

توید همه جا فرصت ها را دید. و همه را گرفت. او به دور از برداشتن تکه کیک عمومی با سنجاب، آن را به رخ کشید. او جلوی پیراهنش را با یک سنجاق الماس 10.5 قیراطی تزئین کرد. خانه شهری او مجلل بود، املاک گرینویچ او گسترده بود. او یکی از بزرگترین مالکان شهر بود. او نه یک، بلکه دو قایق بادبانی داشت. بد نیست برای یک صندلی‌ساز و برس‌ساز سابق که کار رسمی‌اش کمیساریای امور عمومی شهری بود.

اگر ثروت توید نمایشی بود، مکانیزم دزدی او پنهان بود - یعنی تا یک تصادف عجیب در یک شب زمستانی در سال 1871.

جیمز واتسون، حسابرس وفادار شهرستان تامانی، در سورتمه اسب کشیده خود بود که اسبی که از روبرو می‌آمد وحشت کرد و به تیمش زد. در انبوهی از اسب‌ها و سم‌ها، واتسون ضربه‌ای مهلک به پیشانی خود خورد.

در آن زمان، واتسون مذاکرات ظریفی را برای رئیس خود، کنترل شهر ریچارد کانولی، انجام می داد، که لقب «لغزنده دیک» را برای او به ارمغان آورد. یک حسابدار به طور مخفیانه سوابق کانولی را کپی کرده بود، که به تخلفات مالی تامانی اشاره می کرد، و آنها را در یک پاکت ضخیم به کلانتری سابق به نام جیمز اوبراین داده بود.

اوبراین در حال انکار تامانی بود که او را به عنوان سهم خود از پاداش فساد انکار می کرد. در اندکی باج خواهی جنتلمنی، او به توید و دیگران پیشنهاد کرد که اسناد مجرمانه می توانند با قیمتی مخفی باقی بمانند. مأموریت واتسون این بود که با اوبراین معامله کند - همانطور که توید بعدا گفت: "زبانش را متوقف کند". سم اسب خطاکار مذاکرات را به طور ناگهانی پایان داد. چند ماه بعد، اوبراین ناامید با پاکت انفجاری زیر بغلش در نیویورک تایمز ظاهر شد.

نسخه 22 ژوئیه 1871 نیویورک تایمز از مطبوعات بیرون آمد و این تیتر را به صدا درآورد: حساب های سری.

تایمز در آن ماه گزارش‌های کوچک‌تری از آنچه «حقوق شهرداری» نامید منتشر کرده بود. اما این اولین مورد در پیاپی صفحات اول بود که هزینه‌های مضحک متورم برای کار در ساختمان‌های شهری را مستند کرد.

تایمز اخبار فساد را با صدایی که به سختی در خور روزنامه ای بود که بعدها به نام بانوی خاکستری شناخته شد، منتشر کرد.

گاروی در شهادتی که بعدا به دهیاران شهر داده شد، گفت که او در ابتدا توافق کرده بود که 15 درصد از تمام قراردادها را با توید و دوستانش پس بگیرد، "اما آنها به تدریج آن را از 15 به 40، 45 رساندند، و در نهایت، در سال 1867 یا 1870، به 65 درصد افزایش یافت."

بدون کنایه یا شرم - یا شاید خاطره جمعی زیاد - دادگاه قدیمی شهرستان نیویورک که اکنون محل اداره آموزش و پرورش شهر است، بیشتر فقط دادگاه توید نامیده می شود.

اما در آن زمان، حلقه توید نتوانست از طوفانی که توسط افشاگری های تایمز به وجود آمده بود بگریزد. نه تنها حقایق انفجاری بودند، بلکه انتشار سوابق فاش شده نیز بی سابقه بود.

این مطالب در اختیار یک خبرنگار جوان اسکاتلندی به نام جان فورد قرار گرفت. او در ادامه سردبیر تایمز شد و به نوشتن پیام‌هایی از آسیا پرداخت، اما همانطور که در روز 1922 او در تایمز می‌گوید، «معرفی‌های تویید بزرگ‌ترین کار خبری فورد بود».

کنت دی. آکرمن در بیوگرافی خود در سال 2005 با عنوان «رئیس توید» نوشت: «هیچ چیز مشابه آن قبلا در یک روزنامه آمریکایی ظاهر نشده بود.

افشاگری‌ها ده‌ها سال قبل از کار روزنامه‌نگاران بداخلاق اوایل قرن بیستم، مانند ایدا تاربل، که در مورد جان دی راکفلر و استاندارد اویل تحقیق می‌کرد، یا لینکلن استفنز، نویسنده کتاب نمادین «شرم شهرها» منتشر شد.

اگر گزارش تحقیقی در مراحل ابتدایی خود بود، فساد در تمام سطوح حکومتی در سال های پس از جنگ داخلی شکوفا شده بود. رمان طنز مارک تواین و چارلز دادلی وارنر در سال 1873 با عنوان «عصر طلایی: داستان امروز» این عبارت را برای توصیف یک سیستم عمیقا نابرابر طلاکاری شده با روکش براق ثروت انباشته شده توسط سرمایه‌داران بی‌وجدان ابداع کردند.

زمانی که تایمز که در آن زمان یک روزنامه معتبر جمهوری خواه در بیستمین سال فعالیت خود بود، توید و سازمان تامانی را هدف گرفت، تا حد زیادی به تنهایی ایستاد، زیرا سایر روزنامه های شهری از نظر سیاسی با رژیم یا در لیست حقوق و دستمزد آن همسو بودند. پوشش تایمز به جنگ صلیبی تنها توسط کاریکاتوریست گزنده توماس نست پیوست، که نقاشی‌هایش برای هفته نامه هارپر از ظرافت ساختگی توید برای کارتون استفاده کامل کرد.

نست توید را به عنوان «فالستاف مدرن ما»، به‌عنوان شمارش‌گر شیطانی رای در صندوق‌های رأی، به‌عنوان مردی با کیف پول برای سرش روی عنوان «مغزها» به تصویر کشید. توید و دوستانش به‌عنوان گربه‌های چاق در حال جشن گرفتن در عذاب فقرا، و به‌عنوان حلقه‌ای واقعی به تصویر کشیده شدند: «حلقه‌ای از مردان که هرکدام پول‌ها را نشان می‌دهند؟» تو او بود.»

کارتون های نست زیر پوست رئیس افتاد. نقل قول معروفی از تویید بود که می‌گفت: «من خیلی اهمیتی نمی‌دهم که روزنامه‌ها درباره من چه می‌نویسند - رای دهندگان من نمی‌توانند بخوانند؛ اما لعنت به آن، آنها می‌توانند تصاویر را ببینند.»

ارائه تایمز - صفحات اول پر از سطر به سطر پرداخت های گزاف، نوع خود را به تصویر می کشد، موزاییکی از تخلفات.

و مانند کارتون‌های نست، با خوانندگان همراه شدند. یک ضمیمه ویژه تایمز در 29 ژوئیه 1871 با عنوان «نیویورک چگونه اداره می‌شود: تقلب‌های دموکرات‌های تامانی» که تمام افشاگری‌هایش را در هم می‌پیچید، نیم میلیون نسخه فروخت که با در نظر گرفتن تیراژ روزانه روزنامه در آن زمان حدود 25000 نسخه بود.

این روزنامه همچنین نسخه ای را به زبان آلمانی منتشر کرد که به دومین جمعیت مهاجر شهر کمک می کرد. مطبوعات آلمانی زبان نیویورک از توید حمایت کردند، شاید به این دلیل که مهاجران آلمانی از جمله کسانی بودند که توسط تامانی در جمع آوری رای دهندگان وفادار مورد علاقه قرار گرفتند، تلاشی که شامل تقلب و خرید رأی بود. همانطور که توید بعدا در مورد انتخابات شهادت داد: "رای گیری ها نتیجه ای نداشتند، شمارنده ها نتیجه را رقم زدند."

توید، مانند رهبران فاسد قبل و بعد از خود، مطبوعات مستقل را یک تهدید دید و تایمز را روشن کرد.

خدمه Tammany کاغذ درآمد حاصل از تبلیغات اعلان عمومی را گرسنه نگه داشتند و آن را به روزنامه های وفادار و شرکت چاپ خود که برای جذب پول عمومی بیشتر راه اندازی شده بود، تقدیم کردند. آنها سعی کردند ساختمان تایمز را تصرف کنند و ادعا کردند که این ملک با تقلب خریداری شده است. آنها سعی کردند سهام شرکت تایمز را خریداری کنند. آنها حتی ترتیبی دادند که روزنامه‌های وفادار به چاپ آدرس خانه رهبران تایمز بپردازند - شکل اولیه دکس کردن.

این رویارویی تبدیل به افسانه شد. در سال 1933، کلمبیا پیکچرز یک فیلم بلند 9 دقیقه ای ساخت که مدت ها در کتابخانه کنگره مدفون بود، که توید را در حال اعزام کانولی برای رشوه دادن به جونز نشان می داد.

توید با بازی چارلز کوبرن گفت: «خب، هر کسی قیمت خودش را دارد.

بازیگر نقش کانولی پاسخ می دهد: «نه جونز».

او با فرو رفتن خنجر خارج می شود: "نیویورک تایمز حقایق را منتشر خواهد کرد."

در زندگی واقعی، آن حقایق نسخه قرن نوزدهمی را از حکم تحقیقاتی آینده آغاز کرد: دنبال پول. این سوابق شواهدی را بر ظن جنبش اصلاحات نوپای مبنی بر اینکه حلقه توید در مقیاس بزرگی مالیات دهندگان را از بین می برد، ارائه می دهد. جزر و مد به سرعت بر ضد دستگاه چرخید زیرا اصلاح طلبان نشان دادند که چگونه وجوه شهری از طریق حساب های ساختگی به رهبران Tammany شسته می شود.

در کوتاه‌مدت، بانک‌ها از قرض دادن پول بیشتر به شهر عمیقا بدهکار خودداری کردند و یک قاضی - که زمانی وفادار تامانی بود - پرداخت‌های شهری را متوقف کرد. فرماندار، یکی دیگر از حامیان سابق تامانی که نحوه تغییر بادها را دید، اجازه تحقیقات را داد.

در عرض سه ماه، توید و سه نفر دیگر به کلاهبرداری و اختلاس متهم شدند و توید دستگیر شد.

داستان توید تبدیل به اپرا شد. در کاری که مطمئنا یک کار داخلی بود، دفتر کنترل دزدی شد و اسنادی که احتمالا جنایات تامانی را تأیید می کرد سوزانده شدند. توید در همان دادگاه محاکمه و محکوم شد - در آن زمان ناتمام - که منبع بسیاری از ثروت او بود.

هنگامی که دادگاه تجدید نظر محکومیت و مجازات او را به میزان قابل توجهی کاهش داد، رقیب توید، ساموئل تیلدن، که در آن زمان فرماندار نیویورک و نامزد ریاست جمهوری آینده بود، ترتیبی داد که فورا دوباره او را به اتهامات مدنی بازداشت کنند.

توید در زندان خیابان لودلو آزادی غیرعادی اعطا شد و او از آن استفاده کرد. او ابتدا به نیوجرسی، سپس فلوریدا، کوبا و در نهایت اسپانیا فرار کرد و در آنجا دستگیر شد. با وجود نام فرضی ("جان سکور") و لباس مبدل (کلاه گیس، عینک، بدون ریش)، ماموران اسپانیایی او را با استفاده از کارتون نست شناسایی کردند.

توید شکسته، شکسته و بیمار به زندان خیابان لودلو بازگشت. او بدون موفقیت تلاش کرد تا در ازای شهادتش در برابر بزرگانی که در مورد حلقه تویید تحقیق می کردند آزاد شود.

اعتراف واقعی توید به جنایاتش، که در رونوشت حجیم شهادتش به یادگار مانده است، نشان می دهد که چگونه افراد عجیب و غریب می توانند عادی شوند.

در مورد دستکاری آرا: «من فکر نمی‌کنم که هرگز یک انتخابات عادلانه و صادقانه در شهر نیویورک برگزار شود.»

در مورد تصویب قانون در آلبانی: "من دریافتم که انجام کاری در آنجا بدون پرداخت هزینه غیرممکن است."

وقتی از او خواسته شد که بگوید اجاره نامه های شهری شامل موارد نادرست است: "خب، در مورد اکثر آنها اقدامات غیرقانونی وجود داشت."

پیرمردها به این نتیجه رسیدند که "شهر در مدت زمان قابل توجهی توسط گروهی سازمان یافته از دزدان رسمی به طور مداوم مورد سرقت قرار گرفته است، به اندازه ای که هرگز در تاریخ شهرداری مشابه نبوده است."

تایمز محکومیت توید را به‌عنوان یک پیروزی برای «افراد صادق در سراسر کشور» با یادآوری شکوفه‌آمیز اما تکان‌دهنده از اثر نجات‌بخش عدالت گزارش کرد.

این روزنامه نوشت: «اعتقاد فرد نیست که شادی عمومی را ایجاد می‌کند، بلکه اثبات اصولی است که از جنایت او خشمگین شده است، و بازگرداندن اعتماد به قانون و اجرای آن، که بسیاری بر این باور بودند که در حضور نفوذهای سیاسی و مالی باطل شده است.»