رئیس DNC کن مارتین به منتقدان پاسخ داد: "برنده شدن مهم است"

انتخابات میان دوره ای 2026 بزرگترین پیروزی حزب دموکرات را از زمان انتخابات پس از واترگیت در سال 1974 به ارمغان آورد، که کن مارتین، رئیس کمیته ملی دموکرات، آن را تأییدی بر استراتژی سازماندهی 50 ایالتی می داند که پس از انتخابش در فوریه 2025 برای بیرون کشیدن حزبش از شکست همه جانبه ای که در سال 20 با آن مواجه شد، به اجرا گذاشت.

مارتین در برخی از اولین اظهارنظرهای خود در پی پیروزی های میان ترم، به نیوزویک گفت که احساس می کند نتایج حکمت راه او را ثابت کرده است.

مارتین گفت: "برای من، هیچ یک از منتقدان مهم نیست. هیچ یک از ستایش ها مهم نیست. "آنچه مهم است برنده شدن است."

مارتین با باز کردن تجربیات خود، سنگینی فشارهای شغلی و موشکافی‌های ناشی از آن را توضیح داد. او گفت: «مطمئنا در دو سال گذشته برای خانواده‌ام سخت بود، زیرا در مدت ۳۶ سال اخیر در سیاست، هرگز قبلا داستان‌های منفی درباره‌ام نوشته نشده بود. برای آنها چالش برانگیز بود، اما برای من فقط بینی ام را پایین نگه داشتم.»

مارتین پیروزی‌های گسترده و غیرمنتظره دموکرات‌ها را در مکان‌هایی مانند کارولینای جنوبی، تگزاس و کانزاس – جاهایی که حزب طی دهه‌ها پیروز نشده بود – نشان می‌دهد که چرا استراتژی 50 ایالت ضروری بود.

او گفت: «بعد از روز سه‌شنبه، رئیسی که بیشترین تعداد پیروزی را در یک دوره میان‌دوره‌ای در تاریخ حزب دمکرات داشته است، من هستم. و من این را برای لاف زدن نمی‌گویم.

این مصاحبه برای وضوح کمی ویرایش شده است.

نیوزویک: تابستان امسال، مردم از شما خواستند از سمت خود استعفا دهید. رهبری DNC در پی این باد تاریخی چه احساسی دارد؟

کن مارتین، رئیس DNC: من همیشه منتقدان را غرق کرده ام. همیشه در این نقش ها منتقدانی وجود دارند، چه رئیس حزب دولتی باشید، چه رئیس ملی. اگر سعی می کنید همه را راضی کنید، هیچ کس را راضی نمی کنید. و من هرگز این کار را انجام نداده ام تا کسی را راضی کنم. من ستاره شمالی خود را داشتم که برنده بود. من ستاره شمالی خود را داشتم، که همیشه نحوه برنده شدن مهم است، نحوه ساختن این مهمانی مهم است. و البته برای من، نسبت به نتایج انتخابات احساس بسیار خوبی دارم، اما هرگز تلاش برای جلب رضایت هیچ یک از منتقدان یا ساکت کردن مخالفان نبود.

همیشه این بود که این کار را به روش درست انجام دهیم تا بتوانیم برای افراد زحمتکش قدرت ایجاد کنیم و به مردم فرصت و فرصتی در این کشور بدهیم.

من و شما قبلا در مورد این موضوع صحبت کرده ایم - برای من بسیار شخصی است. بنابراین، وقتی دلیل خود را می‌دانید، از نظر اینکه چرا این کار را انجام می‌دهید، هر چیز دیگری که در اطراف می‌چرخد واقعا مهم نیست. اما من فکر می‌کنم در دو سال گذشته مطمئنا برای خانواده‌ام سخت بوده است، زیرا در دوران سیاستم در این ۳۶ سال گذشته، هرگز قبلا داستان‌های منفی درباره‌ام نوشته نشده بود. برای آنها چالش برانگیز بود، اما برای من فقط بینی ام را پایین نگه داشتم. افرادی هستند که بعد از این انتخابات حرف های زیادی برای گفتن خواهند داشت. من هم همینطور.

اما واقعیت این است که پیروزی هزار پدر و مادر دارد و شکست یک یتیم است. افراد زیادی هستند که مطمئنا می توانند ادعا کنند که مطمئنا بخشی از این موفقیت بوده اند. و من فکر می کنم که DNC قطعا می تواند همینطور.

آیا هیچ یک از منتقدان و مخالفان شما پس از این انتخابات برای عذرخواهی یا ابراز اعتماد به رویکرد شما دست درازی کرده اند؟

نه. اما اشکالی ندارد. باز هم، اگر به آن اهمیت می‌دادم، این یک چیز بود. اما من واقعا این کار را نمی کنم. درست پس از انتخابات، زمانی که مبارزات انتخاباتی را برای این شغل آغاز کردم، سه نامزد اصلی من، سپس بن ویکلر، رئیس حزب دموکرات ویسکانسین، و مارتین اومالی، کمیسر سابق اداره تامین اجتماعی بودند. احساس می‌کردم که اومالی که از مدیریت خارج می‌شود، تصمیم گرفت برای این کار نامزد شود، زیرا فکر می‌کرد در این نقش یا افتخار می‌توان ارتباطی پیدا کرد.

و من در آن زمان به او گفتم: «اگر فکر می‌کنید که ریاست حزب جایی است که در آن شکوه یا اهمیت پیدا می‌کنید، اشتباه می‌کنید – هرگز برای کاری که انجام می‌دهید اعتباری دریافت نخواهید کرد.» بقیه اعتبار خواهند گرفت. برای من هیچ کدام از منتقدان مهم نیستند. هیچ کدام از ستایش ها مهم نیست. فقدان ستایش مهم نیست. آنچه مهم است برنده شدن است.

تا آن زمان، کمیته‌های مبارزاتی و نامزدها مورد تحسین قرار می‌گیرند. بدیهی است که کیفیت نامزدها و جذب سرمایه نقش مهمی ایفا می کند. اگرچه ممکن است به دنبال تمجید نباشید، توضیح دهید که DNC چه اعتباری برای نتایج این چرخه دارد.

در 50 سال گذشته، رئیس DNC که قبل از من بیشترین سابقه موفقیت در انتخابات میان دوره ای را داشت، هاوارد دین بود. هاوارد دین مبتکر استراتژی 50 ایالت بود، از نوع من. در طول آن دوره دو ساله، و سپس تمام چهار سالی که او به عنوان رئیس خدمت کرد، تعداد قابل توجهی از پیروزی ها در سراسر کشور بالا و پایین بود. اکنون پس از سه شنبه، کرسی که بیشترین تعداد پیروزی را در یک دوره میان دوره ای در تاریخ حزب دمکرات داشته است، من هستم.

و من این را برای لاف زدن نمی گویم، اما هاوارد دین چه چیزهای مشترکی با هم داریم؟ خوب، هر دوی ما با شور و اشتیاق باور داریم که روشی که شما در انتخابات پیروز می شوید، با فشار دادن پول و منابع به ایالت ها برای اطمینان از سرمایه گذاری در محل است.

DNC، تحت رهبری من، بلافاصله شروع به بیرون راندن منابع کردیم، مطمئن شدیم که در کل استراتژی رای‌گیری سرمایه‌گذاری می‌کنیم، اطمینان حاصل می‌کنیم که با احزاب ایالتی و محلی خود مانند قبل شریک شده‌ایم و زیرساخت‌هایی را برای پاسخگویی به لحظه ایجاد می‌کنیم. هیچ کس نمی توانست پیش بینی کند که این موج چقدر خواهد بود. هیچ کس نمی توانست نامزدهای بزرگی را که ظاهر می شوند پیش بینی کند. هیچ کس نمی توانست شکست فاحش حزب جمهوری خواه در دیدار این لحظه را پیش بینی کند. اما نکته کلیدی این است که حزب دمکرات باید برای هر چیزی آماده باشد.

برای من، این دقیقا همان کاری است که ما انجام دادیم - بی وقفه روی ایجاد زیرساخت ها، استفاده از منابع، ایجاد ظرفیت، کار با نامزدهای محلی ایالتی و کاندیداهای فدرال به روشی که قبلا انجام نداده‌ایم متمرکز می‌شویم و مطمئن می‌شویم که در حال ساختن چیزی برای برآورده کردن لحظه‌ای هستیم.

این سؤال پیش می‌آید: فکر می‌کنید نقش رئیس کمیته ملی مدرن چیست؟ تاریخ نشان داده است که وقتی رئیس جمهور ریاست را انتخاب می کند، حزب به طور مداوم شاهد ضررهای میان دوره ای است.

اگر تا دو سال دیگر موفق باشم، رئیس جمهور دموکرات را انتخاب خواهیم کرد. و رویه معمولی که به قبل از تولد من برمی گردد این بود که رئیس جمهور ایالات متحده پرچمدار حزب ما و رهبر حزب ما است. و در نتیجه، آنها انتخاب خواهند کرد که چه کسی رئیس ملی خواهد بود. و از برخی جهات، کاملا منطقی است. اما امید من این است که زیرساخت‌هایی را بسازم که برای اکوسیستم و رئیس‌جمهور بعدی ایالات متحده بسیار ضروری است، که وقتی وارد می‌شوند، نمی‌خواهند آن زیرساخت را از بین ببرند.

وقتی پرزیدنت اوباما وارد شد، و او یک رئیس جمهور استثنایی بود، دیدیم که آیا تیم آنها تصمیم گرفتند که در مسیری متفاوت از آنچه هاوارد دین تعیین کرده بود بروند. و این یک تصمیم فاجعه‌بار بود، زیرا در طی آن هشت سال تحت ریاست جمهوری اوباما، ما عمیق‌ترین و مهم‌ترین ضررها را در تاریخ حزب خود متحمل شدیم. من واقعا امیدوارم که این چرخه رونق و رکود انتخابات را بشکنیم. انتخابات میان دوره ای تقریبا همیشه برای رئیس جمهور در هر یک از احزاب دشوار است.

و بنابراین، این سوال برای رئیس جمهور بعدی خواهد بود که چگونه در اولین میان دوره ای خود مطمئن می شوید که نوع زیرساخت و نوع عملیاتی را دارید که می تواند آن را به حداقل برساند یا رک و پوست کنده شما را در موقعیتی قرار دهد که برنده شوید؟ تنها کاری که رئیس جمهور بعدی که باشد نباید انجام دهد این است که از شر استراتژی 50 ایالت خلاص شود.

من مطمئن هستم که اکثر اعضای حزب احتمالا می خواهند از قضاوت رئیس جمهور پیروی کنند. با این حال، آیا فکر می‌کنید ارزش این را دارد که رئیس‌جمهور نقش ریاست را انتخاب نکند، زیرا این سمتی باشد که مانند زمانی که حزب کاخ سفید را در اختیار ندارد، انتخاب شود؟

مدتهاست در این مورد صحبت شده است. من آن را لزوما تغییر نمی‌بینم. یک رئیس جمهور دموکرات رهبر حزب ما است و آنها بزرگترین سرمایه هستند و البته باید کنترل کامل دستگاه حزب را در دست داشته باشند. می دانم که مردم در این مورد صحبت می کنند. من فکر می کنم تداوم واقعا مهم است. و من واقعا می‌خواهم آن را خیلی واضح بگویم - من در این گفتگو از خودم دفاع نمی‌کنم.

اما یکی از چالش‌هایی که ما در سطح حزب ایالتی داشتیم، که زمانی که رئیس انجمن کمیته‌های دموکراتیک ایالتی بودم، سخت برای رفع آن تلاش کردم، این بود که میانگین چرخه زندگی یک رئیس حزب ایالتی دو سال بود. ما هر دو سال یک بار صندلی‌های حزبی جدید را پیدا می‌کردیم و در نتیجه، از جهاتی، زیرساخت‌ها را بازسازی می‌کردیم.

من استدلال می‌کنم که در سطح ملی، زمانی که شما هر چهار سال یک بار در DNC تغییر رشته می‌دهید، کمی چالش برانگیز است. صندلی بعدی، بدون شک، می خواهد وارد شود و علامت خود را روی چیزها بگذارد. و همیشه، آنچه ما دیده‌ایم این است که آنها به نوعی از ابتدا شروع می‌کنند. همه چیز را بیرون می اندازند و از نو شروع می کنند.

و این چیزی است که ما باید خودمان را در آینه نگاه کنیم و بپرسیم: "آیا این استراتژی درستی است؟" من سعی می کنم نه تنها یک فرهنگ جدید در مورد نحوه انجام این کار، بلکه یک ابزار جدید ایجاد کنم که در آن مردم به آن تکیه کنند و اهمیت و ارزش زیرساخت هایی را که می سازیم تشخیص دهند. بنابراین، امید من این است که آنها بخواهند بالای آن بسازند و نخواهند آن را خراب کنند.

با نگاهی به سال 2028، درجات مختلفی وجود خواهد داشت که نامزدها با DNC یا حزب ایالتی خود درگیر بوده اند. به نظر شما این افراد چگونه باید به این زیرساخت به عنوان چیزی که می توانند از آن استفاده کنند نگاه کنند؟

برای من بسیار مهم است که DNC در مرحله اولیه کاملا خنثی باشد. مهمتر از همه این است که اطمینان حاصل کنیم که آن نامزدها فرآیند را درک می کنند، آنها در هر مرحله از راه می فهمند که چگونه با DNC و احزاب دولتی درگیر شوند، و صادقانه بگویم که در عین حال ما در حال غنچه زدن قطعات خاص تبلیغات ریاست جمهوری هستیم که برای آنها مفید خواهد بود. ما مهم ترین تیم تحقیقاتی را در واشنگتن دی سی داریم.

و بخشی از آنچه که آنها در حال حاضر روی آن کار می کنند، کتاب هایی در مورد مخالفان بالقوه جمهوری خواه ریاست جمهوری است، تحقیقات گسترده اپوزیسیون که ما به هر نامزد دموکرات زمانی که وارد رقابت شوند، تحویل خواهیم داد. ما روی همه انواع دیگر تحقیقاتی که ارائه خواهیم کرد کار می کنیم.

زیرساختی که ما در سال 28 ایجاد کردیم، برای آنها ارزش زیادی خواهد داشت زیرا آنها از نبرد داخلی یک مسابقه اولیه دور می شوند. آنها باید خیلی سریع مقیاس شوند تا بتوانند یک کمپین ملی را اجرا کنند، و اینجاست که زیرساخت ملی و DNC فوق العاده مفید خواهد بود. در گذشته، آنچه که ما در کسب ریاست جمهوری موفق بوده‌ایم دیده‌ایم این است که مبارزات انتخاباتی ریاست‌جمهوری و DNC کاملا در کنار هم قرار گرفته‌اند به گونه‌ای که آنها را به یک سازمان تبدیل می‌کند که بر یک استراتژی کل رای متمرکز شده‌اند.

ما در اینجا در دی سی مسئولیتی بسیار بزرگتر از هر کس دیگری در مورد پیروزی در ریاست جمهوری داریم. کمیته مبارزات انتخاباتی کنگره دموکرات، کمیته مبارزات انتخاباتی سناتورهای دموکرات و سایر سازمان ها بر روی نژادهای خود متمرکز خواهند شد.

چه چیزی به دموکرات های کنگره هشدار می دهید که روی آن تمرکز نکنند زیرا این حزب قصد دارد دستاوردهای خود را در سال 2028 ایجاد کند؟

ما باید بر روی مسائلی که روی آن‌ها اجرا می‌کردیم متمرکز بمانیم - مقرون به صرفه بودن و مسئولیت‌پذیری. اما در مورد سوال خاص شما، از آنجایی که به پاسخگویی مربوط می شود، درجه بالایی از بدبینی در این کشور در مورد دولت و سیاستمداران به طور کلی وجود دارد. آمریکایی ها بر این باورند که دو مجموعه قانون وجود دارد، اینکه افراد ثروتمند، قدرتمند، افراد دارای ارتباط خوب می توانند از هر چیزی فرار کنند و دو مجموعه قانون جداگانه وجود دارد، یکی برای آنها و دیگری برای ما. اینکه دو اقتصاد جداگانه وجود دارد، یکی که در آن ثروتمندان ثروتمندتر می شوند و بقیه در واقع عقب می مانند.

و بنابراین، از جهاتی، این فسادی که ما دیده ایم، باید پاسخگو باشد. و این همان چیزی است که فکر می کنم شما علاوه بر تمرکز ما بر مقرون به صرفه بودن، تمرکز بر پاسخگویی مردم را نیز خواهید دید.