رئیس ITBP تأیید کرد که رویارویی ها در مرز هند و چین در چندین نقطه ادامه دارد

ادعاهای گروه های جامعه مدنی و رسانه ها در ایالت آروناچال پرادش در شمال شرقی هند مبنی بر عبور نیروهای چینی به خاک هند، که دولت نارندرا مودی بارها آن را رد کرده است، هفته گذشته توسط یک مقام عالی هند تایید شد. در رویدادی در الوار، راجستان، در 22 اکتبر، شاتروجیت کاپور، مدیر کل پلیس مرزی هند و تبت (ITBP) گفت که رویارویی بین نیروهای هندی و چینی "در چندین مکان در آروناچال" در حال وقوع است و هنوز هم ادامه دارد. اظهارات کاپور در روز پنجشنبه در مورد رویارویی ها به سختی افشاگری می شود.

گروه‌های جامعه مدنی و رسانه‌ها در ایالت آروناچال پرادش در شمال شرقی هند، که هم مرز با چین است، از ژوئن تا ژوئیه توجه را به وضعیت شکننده و حتی هشدار دهنده در امتداد مرز جلب کرده‌اند. در نامه‌ای به تاریخ 26 ژوئن 2026، به معاون کمیسر سوبانسیری بالا، انجمن رفاه ناه (NWS) گفت که ارتش آزادیبخش خلق چین (PLA) سرزمین هند را در منطقه تاکسینگ و اطراف آن، از جمله اویینگ در منطقه آسافیلا، پانیار، در منطقه پورترانگ، و مارترانگ، و مارترانگ، اشغال کرده است. Tingdingtang.

علاوه بر ایجاد یک اردوگاه نظامی در این منطقه، PLA همچنین جاده‌ها، پل‌ها و اردوگاه‌های نظامی را در چندین مکان ساخته است که به طور سنتی توسط جوامع محلی برای چرا، شکار و جمع‌آوری محصولات جنگلی استفاده می‌شود. NWS که یک سازمان قبیله‌ای مستقر در تکسینگ است، نسبت به اشغال تدریجی زمین‌های اجدادی توسط PLA که به گفته آن از سال 2020 تشدید شده است، ابراز "غم عمیق" کرد.

بلافاصله پس از علنی شدن محتوای یادداشت NWS، ارتش هند قاطعانه "گزارش ها" را به عنوان "نادرست و بی اساس" رد کرد. سپس ویدئوهایی منتشر شد که ادعا می‌کرد PLA 50 تا 60 کیلومتر به داخل خاک هند پیشروی کرده است. واحد بررسی حقایق دفتر اطلاعات مطبوعاتی دولت هند این گزارش ها را به عنوان جعلی رد کرد. این ویدئوها به مرز هند و چین مربوط نمی شود. به دنبال آن گزارش ها و فیلم هایی از "درگیری" در حلقه تکسینگ در 25 تا 26 ژوئیه منتشر شد.

بنا بر گزارش‌ها، «مقابله» «نزدیک به یک هفته ادامه داشت تا اینکه پس از مداخله فرماندهان ارشد هر دو طرف، اوضاع تحت کنترل در آمد». با این حال، ماما ناتونگ، وزیر کشور آروناچال پرادش، گزارش‌های تجاوز چینی‌ها را رد کرد و آن را «صرفا شایعه» خواند. اکنون، برای اولین بار، تایید رسمی درگیری در چندین مکان در امتداد مرز هند و چین در آروناچال پرادش وجود دارد. و این تایید از سوی رئیس ITBP، نیرویی که از مرز هند و چین محافظت می کند، گرفته شده است. کل مرز هند و چین مورد مناقشه است.

این دو کشور نه تنها برداشت‌های متفاوتی از جایی که خط کنترل واقعی، مرز واقعی، وجود دارد، دارند، بلکه ادعا می‌کنند که بخش‌هایی از قلمرو تحت کنترل دیگری است. چین مدعی 90000 کیلومتر مربع قلمرو است که تقریبا با آروناچال پرادش منطبق است. هند مدعی 38000 کیلومتر مربع از خاک آکسای چین است که چین در طول جنگ مرزی 1962 آن را اشغال کرد و 5300 کیلومتر مربع دیگر در دره شاکسگام جامو و کشمیر که پاکستان در سالهای 1947-1948 آن را اشغال کرد و در سال 1963 به چین هدیه داد.

علاوه بر جنگ در سال 1962 که چین پیروز شد، دو طرف چندین بار در طول دهه‌ها درگیر درگیری‌ها و درگیری‌هایی شده‌اند، از جمله در سمدورونگ چو در آروناچال در سال‌های 1986-1987، در سه‌راهی دوکلام چین، هند و بوتان در سال 2017، و در گالوان در 202 ژوئن در لاداخ، سربازان هندی کشته شدند. چهار سرباز چینی جالب توجه است که علاقه چین به آروناچال پرادش در طول زمان کاهش یافته و کاهش یافته است. پس از اشغال آروناچال، که در آن زمان به عنوان آژانس مرزی شمال شرق شناخته می شد، برای چندین هفته در طول جنگ 1962، PLA از آن خارج شد.

در واقع، به نظر نمی رسید که تمایلی به اعمال هیچ ادعایی در اینجا داشته باشد، و تحت یک پیشنهاد مبادله، مایل بود از ادعای بخش شرقی چشم پوشی کند، در ازای پذیرش کنترل هند بر آکسای چین در بخش غربی. تنها از اواسط دهه 1980 بود که چین در مذاکرات دوجانبه، از طریق مداخلات نظامی، با عقب راندن تیم‌های گشت هندی، مخالفت با بازدید رهبران هند از آروناچال پرادش، امتناع از صدور روادید برای دارندگان پاسپورت هند، و امتناع از صدور روادید برای دارندگان پاسپورت هندی، و عدم صدور روادید برای دارندگان گذرنامه هندی، در مذاکرات دوجانبه، از طریق مداخلات نظامی، ادعاهای خود را در مورد آنچه «زانگ‌نان» یا «تبت جنوبی» می‌خواند، مطرح کرد.

نام‌های «استاندارد شده» یا چینی برای مکان‌ها و ویژگی‌های جغرافیایی در ایالت. طبق گزارش پنتاگون در سال 2025، آروناچال پرادش یکی از "منافع اصلی چین" است. در ماه‌های اخیر، هند و چین مذاکرات زیادی را انجام داده‌اند. در 6 آگوست، سی و ششمین نشست مکانیزم کاری برای مشاوره و هماهنگی در امور مرزی هند و چین در دهلی نو برگزار شد. سپس در 26 آگوست، مشاور امنیت ملی آجیت دوال با وانگ یی وزیر امور خارجه چین در بیست و پنجمین دور مذاکرات نمایندگان ویژه درباره مسئله مرزی در پکن دیدار کرد.

در 6 سپتامبر، ارتش هند و PLA اولین نشست فرماندهی سپاه خود را در بخش شرقی در نقطه ملاقات پرسنل مرزی واچا-دامای در آروناچال پرادش برگزار کردند. نارندرا مودی، نخست وزیر هند و شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، در اجلاس سازمان همکاری شانگهای در بیشکک در 31 اوت، با یکدیگر دست دادند و گفت و گو کردند و در حاشیه اجلاس سران بریکس در دهلی در 12 سپتامبر نشستی برگزار کردند. PLA.

یک دلیل واضح این است که استراتژی نخست وزیر مودی در چین بیشتر به دلیل علاقه او به تقویت وجهه خود در میان حامیانش است تا موضع گیری قوی علیه چین. دولت او بارها تجاوز PLA به قلمرو تحت کنترل هند را رد کرده است. مودی چند روز پس از درگیری‌های گالوان در یک جلسه همه حزبی با عظمت اعلام کرد: «نه کسی در داخل قلمرو ما است و نه هیچ یک از پست‌های ما تسخیر شده است». موج انکار اخیر دولت در مورد تجاوزات PLA در آروناچال بخشی از همین دیدگاه کوته بینانه است. دست هند را در مذاکرات ضعیف کرده است.

حتی گیج کننده تر، خروج دولت مودی از شرکت های ITBP از مرز است. از ژوئن تا ژوئیه، اعتراضات گسترده ضد دولتی در پایتخت، دولت مودی را به لرزه درآورده است. در پاسخ، پرسنل ITBP را از مرز هند و چین خارج کرده و در زمانی که وضعیت مرزی ناآرام است، آنها را در دهلی مستقر کرده است. واضح است که استفاده از ITBP برای سرکوب معترضان غیرنظامی غیرمسلح در دهلی برای مودی مهم تر از استفاده از نیرو برای عقب راندن پیشروی های PLA در مرز آروناچال است.

تحت دولت BJP، تقریبا هر ایالت/ قلمرو اتحادیه هند که در همسایگی چین قرار دارد، در ناآرامی غرق شده است. جامعه مدنی آروناچال به شدت با ساخت یک سد بزرگ در ناحیه سیانگ بالایی این ایالت مخالفت کرده است. برخورد نادرست دولت با نگرانی های عمومی ناشی از جابجایی، اثرات زیست محیطی، و از دست دادن معیشت، و استفاده از زور برای مقابله با اعتراضات منجر به تشدید درگیری شده است. در 23 اکتبر، سیانگ بالا شاهد صحنه های خشونت آمیز بی سابقه ای بود.

در حال حاضر، آروناچالی ها از دولت ناراحت هستند که به دلیل نگرانی هایشان در مورد تجاوز PLA به زمین ها و شکارگاه های سنتی خود عمل نکرده اند. استفاده دهلی از مشت آهنین در حال حاضر برای سرکوب اعتراضات، خشم بیشتری را دامن می زند. این تنها به مشکلات هند در یک منطقه مرزی حساس می افزاید.