رابرتسون قرار است تاریخ را بسازد اما قهرمانش دالگلیش همیشه پادشاه خواهد بود

اندی رابرتسون یکی از دو سانتوریون مردان اسکاتلندی است

اندی رابرتسون می‌گوید که هر زمانی که به آن فکر می‌کند، او را به شدت ناراحت می‌کند.

جمعه در همپدن، مقدونیه شمالی، میهمانان، یکصد و دومین بازی ملی را به دست می‌آورند، و زمانی که این اتفاق بیفتد، او در پانتئون با کنی دالگلیش، مرد فوتبالی که او بیش از دیگران دوستش دارد، برابری می‌کند.

روز دوشنبه در سنت گالن، سوئیس - همه چیز خوب است - رابرتسون رکورد مرد بزرگ را خواهد شکست، رکوردی که برای 40 سال باقی مانده است.

مدافع چپ تاتنهام در اتاق هیئت مدیره در کوئینز پارک در سایه همپدن نشسته است و یک تلفن در دست دارد و چشمانش به خود 19 ساله‌اش خیره شده است که در 5 مارس 2014 از روی نیمکت ورشو می‌آید.

او در لحظه ای که اولین تماس خود را در فوتبال بین المللی می بیند، لبخند می زند: "عصبی، هیجان زده، رویا را زندگی می کنم، نمی دانم در چه جاده ای هستم."

"همانطور که داشتم ادامه می دادم، گوردون [استراخان، سرمربی اسکاتلند] به من گفت، "یادت باشد چرا اینجا هستی، مثل اینکه در داندی یونایتد بازی می کنی، ایمن بازی نکن".

"آن روز تقریبا همه احساسات را داشتم. مامان و بابام آنجا بودند. برادرم. عمه و عمویم. عموی دیگرم. عکسی از من و برادرم [استفن] در فرودگاه بعد از بازی وجود دارد. او یک کلاه بزرگ لهستانی و یک روسری نیم و نیم بر سر داشت. از آن نقطه به خوبی روغن گرفته بود."

رابرتسون می‌گوید اگر به او می‌گفتی چه چیزی در انتظارش است، با صدای بلند می‌خندید: دو لیگ برتر، دو جام لیگ، یک جام حذفی، یک لیگ قهرمانان، یک سوپرکاپ، یک جام باشگاه‌های جهان، به زودی تبدیل به پربازیکن‌ترین بازیکن مرد اسکاتلندی در تاریخ و تا یک مایل، بازیکنی که بیشترین بازی را به عنوان کاپیتان تیم مردان داشته است.

او می‌گوید: «من در واقع هرگز اعتماد به نفس نداشتم، که با توجه به تمام کارهایی که انجام داده است، اعتراف غافلگیرکننده‌ای است.

شاید منظور او این باشد که او همیشه به توانایی‌های خود باور داشت، اما متوجه شد که دائما از خودش سؤال می‌کرد که او کیست و شاید هنوز کیست.

"من همیشه به خودم شک داشتم و این همیشه بهترین نتیجه را از من گرفته است. همیشه سعی کرده ام به مردم ثابت کنم اشتباه می کنند و اشتباه می کنند. تنها کاری که انجام ندادم این بود که خیلی به جلو نگاه کنم. من همیشه فقط در اینجا و اکنون زندگی می کردم و این به من کمک کرد."

در اتاقی که او در آن صحبت می کند، دوجین صندلی معمولی وجود دارد و در کناری، جدا از بقیه، یک صندلی مفصل قرار دارد. ماجرایی با پشت بلند، آراسته و تا حدودی سلطنتی.

برای یک پادشاه مناسب به نظر می رسد و با توجه به تاریخی که رابرتسون در شرف ساختن است، شاید باید خودش را در آن غوطه ور کند. و این ما را به مردی برمی‌گرداند که رکوردش را به دست می‌آورد و از آن فراتر می‌رود.

او می گوید: «صندلی های معمولی وجود دارد، اما یک تخت وجود دارد و کنی دالگلیش باید روی آن بنشیند. جمعه شب درباره من نیست.

شما برای لیورپول و اسکاتلند افتخار کردید - کنی دالگلیش در مورد حرفه اندی رابرتسون

او این رکورد را برای مدت طولانی دارد. او شایسته آن است. اگر او در دوره ای متفاوت بازی می کرد، احتمالا تعدادی بازی انجام می داد که نمی توانست به دست بیاورد.

"گاهی اوقات - نه به عنوان یک انتقاد - ما به عنوان یک کشور شاید در تشخیص اینکه چقدر افراد خوبی داریم خوب نیستیم. برای من، او بهترین بازیکنی است که تا به حال با اسکاتلند و احتمالا بریتانیا بازی کرده است.

ما باید از آن مرد قدردانی کنیم زیرا من مطمئنا این کار را می‌کنم، خانواده‌ام مطمئنا این کار را می‌کنند و فکر می‌کنم روز جمعه، او را در جلوی ذهنم، پشت ذهنم خواهم داشت و واقعا برای خودم ناراحت نیستم.»

این یک چیز دوست داشتنی است، که. رابرتسون که در آستانه تساوی با دالگلیش است، فقط به دالگلیش فکر می کند.

وقتی شروع به گفتن داستان هایی در مورد معنای پادشاه کنی برای خانواده اش می کند و اینکه چگونه با درمان لحظه ای شنوایی پدربزرگ فقید محبوب رابرتسون، به ظاهر معجزه ای خلق کرد، عمق احساس از او فرو می ریزد.

رابرتسون در مورد زمانی که هنوز در هال بود، اما در شرف انتقال به آنفیلد بود، می گوید: «همیشه به یاد دارم که ایجنتم در مورد اولین دیدارش با لیورپول با من صحبت می کرد.

"او با رئیس پیشاهنگ و مدیر ورزشی ملاقات کرد و ناگهان کنی "به طور تصادفی" وارد اتاق شد. این 100% برنامه ریزی شده بود، می دانم که برنامه ریزی شده بود.

"این یعنی همه چیز" - اعدادی که رابرتسون 100 بازی در اسکاتلند بازی کرده است

شما رئیس اسکاتلند پوکوگنولی هستید - چه کار می کنید؟

هیچ بهانه ای وجود ندارد زیرا پوکوگنولی به دنبال اولین پیروزی همپدن است

یکی از چیزهایی که برای من در صدر فهرست قرار داشت این بود که [با پیوستن به لیورپول] من شخصا با کنی ملاقات کردم و در واقع باید با او و خانواده اش رابطه داشته باشم، زیرا خانواده او خاص هستند.

"به خصوص پدرم از طریق من با مردم در فوتبال آشنا شده است، اما من هرگز ندیده ام که او توسط کسی غیر از کنی تحت تاثیر قرار بگیرد.

من همیشه به یاد دارم، ما فقط بارسلونا را 4-0 [در ماه مه 2019] شکست دادیم تا به دومین فینال لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا کنیم. پدربزرگ من در بازی بود و من موفق شدم کنی را پس از آن بگیرم. می‌گویم: «کنی، آیا می‌خواهی برای دیدن پدربزرگ و عمویم وارد شوی؟» آنها دوست دارند شما را ببینند.

"به خاطر داشته باشید که نوه او به تازگی به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافته است و او اساسا من را از راه دور کرد و با کنی دست داد.

"پدربزرگ من سمعک داشت. او واقعا نمی توانست خیلی از ما را بشنود، اما همه چیزهایی را که کنی می گفت می شنید، بنابراین سؤالات زیادی در خانواده ایجاد شد که مشکل گوش با پدربزرگ من چقدر بد است. او دیگر با ما نیست اما برای اینکه ببینیم چقدر خوشحال است ... کنی قهرمان او بود."

زمانی که رابرتسون در سال 2017 برای مبلغ خنده دار 8 میلیون پوندی به لیورپول نقل مکان کرد، همسرش، ریچل، در انتظار اولین فرزندشان بود. او می‌گوید که دالگلیش‌ها آنقدر کمک کردند که به سختی می‌توانست تاوان حمایت و دوستی‌شان را بدهد.

در زمین و خارج از زمین، انتقال به لیورپول به عنوان یک بازیکن 23 ساله بهترین حرکتی بود که او می توانست انجام دهد.

در اوج تاریخ فوتبال اسکاتلند، رابرتسون در حال و هوای تأملی در مورد مادر و پدر و برادرش صحبت می کند. او گفت: "آنها به برادرم هم افتخار می کنند که به من افتخار می کنند." "دقیقا همین‌طور، هر دستاوردی که داشته باشیم. اما فکر می‌کنم آنها به مردانی که ما تبدیل شده‌ایم افتخار می‌کنند. این همیشه برای من مهم‌تر بود.

"هرکسی که من را می شناسد، خانواده ام، دوستانم، من همیشه دوست دارم اول آن شخص را دوست داشته باشد، در مرحله دوم فوتبالیست را. هرکسی که فقط می خواهد من را به عنوان یک فوتبالیست بشناسد، اجازه نمی دهم خیلی به آنها نزدیک شود، اما اگر بخواهند قبل از هر چیز من را به عنوان یک شخص بشناسند، آنها افرادی هستند که واقعا در حلقه نزدیک من هستند."

من هنوز همان دوستانی را دارم که در سه سالگی با آنها به مهد کودک رفتم. سه تا از بهترین دوستانم."

در سفر افسانه ای کاپیتان اسکاتلند رابرتسون

رابرتسون 100 بازی ملی برای اسکاتلند انجام داد - اما کدام مردان دیگر در 10 بازی برتر حضور دارند؟

رابرتسون می‌گوید که اغلب به بازی در اسکاتلند فکر می‌کند و اینکه آیا بچه‌های جوان امروز از موقعیت‌هایی که او به دست آورده‌اند یا نه. رابرتسون گفت: "ما در مورد آن صحبت می کنیم - داستان من، داستان جان مک گین، داستان رایان کریستی."

صد نفر خواهند آمد، "من می‌توانستم آن باشم".

"این در مورد تلاش برای محافظت از جوانان 15، 16، 17 ساله است و همه ما وظیفه داریم در این زمینه کمک کنیم. ما همیشه می خواهیم بازیکنان جوان وارد بازی شوند و من فقط انرژی آنها را دوست دارم، من عاشق هیجان آنها هستم. فایندلی کورتیس همیشه در حال جهش است."

اینها بچه هایی هستند که کشور را به جلو می برند. همه آن‌ها در انتهای جدول نشسته‌اند و بازی‌هایی را انجام می‌دهند که ما حتی درباره‌شان نمی‌دانیم، اما برای ما عالی است که بنشینیم و برویم، "خوب، ما بخشی از این تیم هستیم، اما وقتی ما را ترک کنیم، امیدوارم اسکاتلند در مکان خوبی باشد."

پس تا جمعه رکوردی برابر، اما برای رابرتسون، این سفر نوستالژی نیست. این یک بازی است که اسکاتلند به شدت می خواهد - و به آن نیاز دارد - برنده شود.

او می‌گوید که آنها دفعه قبل مقابل اسلوونی در همه زمینه‌ها فاصله داشتند. او یادآور شد: «غیرقابل قبول است. ما چیزی برای فریاد زدن به هوادارانمان ندادیم.»

او با کلمات جنگی در مورد میل درون تیم برای جبران ترک می‌رود. بیرون از در، پایین راهرو و به بعد به تاریخ. چند ثانیه بعد برمی گردد. او خندید: «کیف دستشویی را فراموش کردم. "بت کنی یکی از اینها را نداشت!"

گلاسکو، لیورپول، اسکاتلند - پیوندهایی که پیوند می خورند.