رابطه ایرلند با بیگ تک یک مورد بد از سندرم استکهلم است

وزرای ایرلندی باید به داستان هشداردهنده آنگلا مرکل صدراعظم سابق آلمان توجه بیشتری می کردند. شهرت او از زمان بازنشستگی در سال 2021 به شدت افزایش یافته است، شباهت عجیبی به دهه انحراف سیاسی ایرلند در 10 سال گذشته دارد.

همچنین هشدار می دهد که چگونه ثبات سیاسی - که در لباس ائتلاف های متوالی احزاب میانه رو پوشیده شده است - می تواند توجه را از واقعیت بسیار خطرناک تری منحرف کند. یعنی چگونه میل به حفظ قدرت به هر قیمتی می تواند رویکردی عاری از ایدئولوژی را به دولت تقویت کند.

این رویکردی است که از اصلاحات سیاسی آسان - ترجیحا با کیسه‌های پول نقد اضافی - به جای اصلاحات واقعی اقتصادی یا سیاسی حمایت می‌کند.

فاین گائل رو بگیر طول عمر آن - که از سال 2011 در قدرت بوده است - با کنار گذاشتن هر گونه ایدئولوژی راست میانه قابل تشخیص مرتبط است. آخرین بقایای محتاط مالی حزب همراه با اندا کنی در سال 2017 به بیرون رانده شد.

تحلیل‌های شورای مشاوره مالی ایرلند نشان می‌دهد که ایرلند نزدیک به ۹۰ درصد از درآمدهای مالیاتی شرکت‌های بزرگ (و بسیار ناپایدار) خود را دارد – و به خرج می‌کند. تنها بین سال‌های 2022 تا 2025، ایرلند 50 میلیارد یورو مازاد بودجه را ثبت کرد، بدون اینکه هیچ بهبود قابل‌توجهی در خدمات عمومی مشاهده نشد.

هزینه های عمومی ایرلند تنها در 10 سال دو برابر شده است. اگر این درستی مالی است، من از دیدن ما که سود مالی انجام می دهیم متنفرم. اما صبر کنید، آیا ما در سال 2010 خودمان را ورشکست نکردیم؟

محافظه‌کاری سنتی و راست نرم با رهبران متوالی جایگزین شده است که توسعه سیاست برای آنها اولویت سیاست است و هرگز نخواهد بود.

نتیجه - مانند آلمان زیر 16 سال حکومت مرکل - برنامه اصلاحات اقتصادی معناداری نیست. درست همانطور که مرکل برای حلال نگه داشتن اقتصاد، گاز ارزان روسیه و صادرات به چین را دوبرابر کرد، ایرلند هر سال عمیق تر به وابستگی مالی ما به شرکت های فناوری و داروسازی ایالات متحده نفوذ می کند. هیچ یک از این رویکردها در بلندمدت پایدار نبوده و نیست.

فقدان بینش ایرلند برای تماشاگران در بروکسل بسیار آشکار است، جایی که ما اغلب به عنوان فرصت طلبان بهشت ​​مالیاتی دیده می‌شویم که با خوشحالی در رختخواب با شرکت‌های چندملیتی ایالات متحده هستند. ما به طور فزاینده ای به عنوان یک بازیکن آزاد در دفاع نیز دیده می شویم.

موعظه مداوم ما در مورد "اروپایی بودن" خود به سختی فقدان چشم اندازی برای آینده اروپا را پنهان می کند. این یک ویژگی قابل توجه است که در سراسر طیف سیاسی ایرلند مشترک است.

و اخیرا به برخی موقعیت‌های متناقض مانند اوایل اکتبر در بروکسل منجر شده است. با تشدید بحث در مورد چگونگی کاهش وابستگی اتحادیه اروپا به شرکت های فناوری ایالات متحده، گوگل مشغول برگزاری جشنی برای جشن گرفتن ریاست ایرلند بر شورای اتحادیه اروپا بود. در لیست مهمانان، تعداد زیادی از چهره های صنعت دیجیتال حضور داشتند. مهمان افتخاری کمیسر ایرلندی مایکل مک گراث بود.

در بیرون، در سراسر خیابان آرلون، دانشگاهیان پلاکاردهایی را تکان دادند و به آنچه به عنوان رابطه محارم ایرلند با فناوری بزرگ می‌دانستند اعتراض کردند.

بندتا بروینی، استاد پلتفرم‌ها و جامعه در KU Leuven و یکی از 50 دانشگاهی که اخیرا نامه‌ای سرگشاده به فایننشال تایمز در این زمینه امضا کرده‌اند، به بروکسل تایمز گفت: «وقتی دولت‌ها توسط شرکت‌ها تسخیر می‌شوند، مطمئنا نمی‌توانند به نفع شهروندان تصمیم بگیرند».

و در حالی که کشورهای اتحادیه اروپا درباره چگونگی کاهش دسترسی کودکان به پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی اعتیادآور بحث می‌کنند، دفتر متا در دوبلین میزبان رویدادی تمام روز با موضوع «ایرلند به‌عنوان یک مرکز نظارتی دیجیتال قابل اعتماد» است که در آن «قانون‌گذاران، ادارات دولتی، صنعت و پزشکان در یک اتاق» حضور دارند.

همانطور که جانی رایان از شورای

در مورد رابطه ما با بیگ تک، دولت ایرلند از یک مورد بد سندرم استکهلم رنج می برد که حتی نمی دانیم ربوده شده ایم.

توانایی سیاستگذاران در نادیده گرفتن نتایج منفی احتمالی هرگز نباید دست کم گرفته شود. دوباره داستان هشدار مرکل را در نظر بگیرید.

هنگامی که او در سال 2021 سمت خود را ترک کرد، به عنوان یکی از مهم ترین رهبران اروپا معرفی شد. به هر حال، حتی کووید هم نمی‌توانست توجه برد-برد انرژی ارزان و خودروهای زیاد را منحرف کند. با این حال، در حال حاضر، انکار میراث او تنها چیزی است که همه احزاب سیاسی آلمان - از جمله حزب او را متحد می کند.

مانند ایرلند، در بسیاری از مسائل، دولت‌های تحت رهبری مرکل از بی‌عملی، تاخیر و بی‌اعتنایی نسبت به سیاست‌های محرک رشد و آینده‌نگر حمایت می‌کردند.

مقامات بهداشتی آلمان به جای اجرای وعده‌های کمپین پی در پی برای بهبود زیرساخت‌های دیجیتالی قدیمی آلمان، بسته به دستگاه‌های فکس و برخی از کندترین سرعت‌های اینترنت در اروپا، با کووید مواجه شدند. علیرغم یک دهه بدهی عمومی پایین و نرخ بهره صفر، مرکلیسم نتوانست در زیرساخت های فیزیکی قدیمی و رو به زوال آلمان سرمایه گذاری کند.

نتیجه از زمانی که او قدرت را ترک کرد، رکود اقتصادی آلمان در سال‌های 2023 و 2024، کاهش تولیدات تولیدی، برخی از گران‌ترین قیمت‌های انرژی در اروپا، صنعت سنگین آن در مقابله با بحران‌های متعدد و تلاش دولت با تأخیر برای پمپاژ اقتصاد با سرمایه‌گذاری بود. پس از گرسنگی عمدی نیروهای مسلح خود از منابع مناسب، برلین اکنون در تلاش است تا خسارات وارده را جبران کند.

اثر مرکل که برای ایرلند نگران‌کننده است نشان می‌دهد که چگونه ائتلاف‌های مکرر اما در حال کاهش تدریجی مرکز سیاسی می‌توانند نارضایتی و بی‌اعتمادی عمومی شدیدتر را دامن بزنند. از آنجا که با ادغام احزاب میانه‌رو در آگاهی عمومی، افراط‌های سیاسی ممکن است تنها جایگزین مناسبی را ارائه دهند.

ناتوانی در اتخاذ تصمیمات سخت اقتصادی نیز از سال 2017 به یکی از ویژگی های دولت های ائتلافی ایرلند تبدیل شده است. صرف نظر از بحران - اعتراضات سوخت، کشاورزان ناراضی یا هزینه های بیش از حد مزمن مداوم در خدمات بهداشتی - پاسخ پیش فرض پول بیشتر و بدون اصلاح است.

اما بزرگترین درس مرکلیسم برای ایرلند این است که دوره های آرامش نسبی سیاسی و اقتصادی را نباید هدر داد. آلمان در حالی که چین ناهار خود را می خورد، ایستاده بود، کمبود هزینه زیرساخت های آن را فرسوده می کرد و ناتوانی در برنامه ریزی بلندمدت باعث کاهش حمایت عمومی از آنچه به عنوان یک استراتژی مهاجرت تصویب شد. سوال این نیست که چرا احزاب افراطی در آلمان در سال 2026 اینقدر خوب عمل می کنند، بلکه این است که چرا هیچ کس آمدن آنها را ندید؟

ایرلند به طور مشابه دهه گذشته سلامت مالی بی سابقه را هدر داده است. بیشتر دریافت‌های مالیاتی شرکت‌های ما صرف پوشش هزینه‌های روزانه در حوزه‌هایی مانند بهداشت و آموزش بدون پیشرفت‌های قابل‌توجه در خدمات شد. تحویل زیرساخت‌های بسیار مورد نیاز همچنان کند، پرهزینه و به طرز مضحکی اداری است.

حتی یک بیماری همه گیر، دونالد ترامپ یا جنگ در اوکراین رویکرد ایرلند را تغییر نداده است. و این در حالی است که شهروندان ایرلندی از بالاترین قیمت برق در اروپا رنج می برند در حالی که از هر 10 جوان 18 تا 24 ساله ما هفت نفر به مهاجرت فکر می کنند. هر سال، بهره وری کسب و کارهای کوچک بومی ما بیشتر از غول های چند ملیتی عقب می افتد.

این همان چیزی است که سیاست زمانی به نظر می رسد که تمام ظاهر ایدئولوژی مدت هاست از بین رفته است. این همچنین یک هشدار آلمانی برای بحران اقتصادی آینده - و شاید حتی اجتناب ناپذیر - ایرلند است.

Eoin Drea یک محقق ارشد در مرکز Wilfried Martens، اتاق فکر رسمی حزب مردم اروپا، که Fine Gael یکی از اعضای آن است، است.