رابطه جنسی بعد از کودک: آسیب های دوران کودکی چگونه می توانند مانع شوند

توسط الیزابت لافلور، آلیسون پارادیس، ناتاچا گادبوت، گفتگو

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

چرا برخی از والدین پس از بچه دار شدن مشکلات جنسی بیشتری نسبت به دیگران دارند؟ ترومای دوران کودکی نقش مهمی ایفا می کند و عوامل دیگر را تقویت می کند.

داشتن فرزند مجموعه ای از چالش ها را برای زوج ها به همراه دارد. علاوه بر تنظیمات فیزیکی، عاطفی و روابطی که همراه با والدین است، والدین نیز با تغییراتی در زندگی جنسی خود روبرو هستند. به طور خاص، بسیاری گزارش می دهند که رابطه جنسی کمتر و رضایت جنسی کمتری دارند. اگرچه این مشکلات در بین والدین رایج است، اما همچنان می تواند باعث ناراحتی شود.

پس چرا برخی از والدین بیشتر از دیگران با مشکل مواجه می شوند؟ برای پی بردن به این موضوع، ما 437 زوج را که پس از تولد فرزندشان فعالیت جنسی (بوسیدن، نوازش یا آمیزش دخولانه) را از سر گرفته بودند مورد مطالعه قرار دادیم. ما می خواستیم تعیین کنیم که آیا آسیب های دوران کودکی، مانند غفلت، سوء استفاده یا قلدری، با رضایت جنسی کمتر مرتبط است یا خیر، و اینکه آیا احساس درک، پذیرش و حمایت از طرف شریک زندگی می تواند به عنوان یک حائل عمل کند.

بر اساس مدل‌های زیست‌روانی-اجتماعی، بهزیستی جنسی پس از زایمان به ترکیبی از عوامل بیولوژیکی (مانند تغییرات هورمونی و شیردهی)، عوامل روان‌شناختی (مانند افسردگی پس از زایمان) و عوامل رابطه‌ای بستگی دارد.

اما تجربیاتی که سال‌ها قبل از والدین شدن است نیز می‌تواند بر نحوه سازگاری افراد در این دوره تأثیر بگذارد. آسیب بین فردی دوران کودکی می تواند انتقال به والدین را سخت تر کند، تا حدی به دلیل تأثیرات روانی، رابطه ای و جنسی.

مطالعات همچنین نشان می دهد که افراد با سابقه چنین آسیب هایی در بزرگسالی مشکلات جنسی بیشتری از جمله رضایت جنسی کمتر دارند.

مطالعه ما نشان می دهد که این پیوند برای زوج های بعد از زایمان نیز برقرار است. احساس درک شدن توسط شریک زندگی یکی از عناصر اصلی صمیمیت در یک رابطه است.

این فراتر از شنیدن ساده است. یعنی احساس کنید که شریک زندگی شما را می شناسد و درک می کند که چه کسی هستید، برای توانایی ها، شخصیت و نظرات شما ارزش قائل است و به آنها احترام می گذارد، و توجه دارد و مایل است نیازهای شما را برآورده کند. برای مثال، با حمایت از شما در شرایط سخت. محققان این را "پاسخگویی شریک درک شده" می نامند.

بسیاری از مطالعات نشان می دهد که افرادی که شریک زندگی خود را پاسخگوتر می بینند، از رابطه و رضایت جنسی بیشتر، از جمله پس از زایمان، گزارش می دهند.

با این حال، یافته‌های ما نشان می‌دهد که تروما می‌تواند در این فرآیند اختلال ایجاد کند. والدینی که سابقه تروما دارند، احساس درک و پذیرش توسط شریک زندگی خود دشوارتر است، که به نوبه خود رضایت جنسی آنها را کاهش می دهد. این برای مادران و پدران صدق می کند.

آنیا و رابین را در نظر بگیرید که نوزادشان چهار ماه پیش به دنیا آمد. آنیا در کودکی شاهد خشونت فیزیکی بین والدینش بود. رابین از نظر عاطفی نادیده گرفته شد.

آنها چند هفته پیش دوباره شروع به رابطه جنسی کردند. اما آنیا نگران است که رابین مشتاق است همه چیز را به حالت قبل برگرداند و به آنچه که در طول رابطه جنسی می گذرد یا به چه چیزی نیاز دارد توجه کافی نمی کند.

از آنجایی که آنیا در خانه‌ای با خشونت بزرگ شد که نه احساس امنیت می‌کرد و نه شنیده می‌شد، آنیا به‌خصوص به احساس فشار یا نادیده گرفتن نیازهایش حساس است. در نتیجه او کمتر و کمتر از این لحظات صمیمی لذت می برد.

رابین، در همین حال، در تلاش است تا با نقش های جدید خود سازگار شود و احساس می کند که رابطه آنها در حال عقب نشینی است. او نگران است که لغزش کند، اما احساس می‌کند که آنیا گاهی اوقات نگرانی‌هایش را کنار می‌گذارد، که خاطرات دوران کودکی احساس بی‌اهمیتی و ناشنیده بودن را به یاد می‌آورد. برای او، رابطه جنسی راهی برای احساس نزدیکی به آنیا است، بنابراین او نیز کمتر راضی است.

این مثال نشان می‌دهد که بعد از زایمان، احساس اینکه شریک زندگی پاسخگو است، کلید برقراری ارتباط است. این همچنین نشان می دهد که چقدر به راحتی می توان آن احساس را تضعیف کرد، به خصوص برای افرادی که سابقه تروما دارند. این والدین ممکن است برای بیان نیازهای خود دشوارتر باشند و ممکن است نیاز داشته باشند که شریک زندگی آنها به ویژه با آنها هماهنگ باشد.

آسیب های دوران کودکی در روابطی اتفاق می افتد که کودک محافظت نمی شود. این باعث می شود افراد احساس طرد شدن، سوء تفاهم یا بی اعتباری کنند. با گذشت زمان، این تجربیات درونی می شوند و می توانند نحوه تفسیر رفتار دیگران در روابط صمیمانه را شکل دهند، از جمله اینکه چگونه شریک زندگی خود را پاسخگو می دانند.

در نتیجه، بازماندگان تروما ممکن است نسبت به علائم طرد شدن و تعاملات منفی در رابطه خود هوشیارتر باشند و ممکن است شریک زندگی خود را کمتر پاسخگو ببینند. استرس یک نوزاد جدید می تواند این تمایلات را تقویت کند.

یافته های ما همچنین نشان می دهد که اثرات تروما فراتر از فردی است که آن را تجربه کرده است. از طریق فعل و انفعالات زوجین، آنها می توانند بر روی رضایت جنسی شریک زندگی تأثیر بگذارند. بنابراین میزان پاسخگویی هر یک از طرفین به طرف مقابل می تواند تفاوتی واقعی در بهزیستی رابطه و جنسی زوج ایجاد کند.

پاسخگو بودن به این معنا نیست که همیشه پاسخ درستی داشته باشید. این در مورد توجه و هماهنگی با آنچه طرف مقابل می گذرد است. در عمل، این می تواند به معنای گوش دادن بدون وقفه یا عجله برای ارائه راه حل باشد، بررسی کنید که متوجه شده اید ("پس آنچه شما می گویید این است که احساس می کنید ...")، اعتبار بخشیدن به احساسات شریک زندگی خود حتی زمانی که آنها با احساسات شما متفاوت هستند و نیازهای خود را آشکارا و محترمانه بیان کنید.

این عادات می تواند به هر دو طرف کمک کند تا در رابطه احساس امنیت بیشتری داشته باشند و صمیمیت را برای همه والدین، به ویژه آنهایی که سابقه تروما دارند، تقویت کند. آن‌ها می‌توانند به زوج‌ها کمک کنند تا با تطبیق با زندگی با نوزاد، پیوند رضایت‌بخش‌تری ایجاد کنند و حفظ کنند.

الیزابت لافلور و همکاران، شما فقط آن را دریافت نمی کنید: نقش پاسخگویی شریک درک شده در پیوند بین آسیب بین فردی تجمعی دوران کودکی و رضایت جنسی پس از زایمان، مجله تحقیقات جنسی (2026). DOI: 10.1080/00224499.2026.2624072

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.