رادیو بت، منهای روث نگا، فستیوال تئاتر دوبلین را با کالسکه‌های مرده و ارجاع شوخ‌آمیز افتتاح می‌کند.

رادیو بت

تئاتر شادی

★★★★☆

نمایشنامه های ضربه ای که به طور منظم برای انتقال از صحنه به صفحه نمایش استفاده می شود. این روزها بیشتر متداول است که فیلم‌ها برای تئاتر اقتباس شوند، اغلب به خاطر ایجاد یک وسیله نقلیه ستاره دار.

در رادیو بت، شرکت نیویورکی، مبادله بز، رویکردی عجیب و غریب تر و جاه طلبانه تر را اتخاذ می کند. بیشتر طرح و دیالوگ ها از فیلم همه چیز درباره حوا ساخته جوزف ال مانکیویچ در سال 1950 با بازی بت دیویس در نقش مادرسالار برادوی با یک تحسین کننده جوان وسواسی می آید.

اما این نمایشنامه که جشنواره تئاتر دوبلین امسال را پنجشنبه شب افتتاح می‌کند، در واقع از یک اقتباس رادیویی مخفف شده بعدی اقتباس شده است که بیشتر همان بازیگران را در آن حضور دارند.

آن نسخه توسط برند صابون لوکس حمایت مالی شد. بنابراین، این اقدام با اولین پیام‌های تجاری متعددی آغاز می‌شود که زنان خانه‌دار را تشویق می‌کرد تا «لوکس فلکس» را تهیه کنند (که توسط پل لازار به عنوان مجری تئاتر رادیویی لوکس ارائه شد). در همین حال، گروهی از مجری‌های بی‌حوصله که لباس‌های تفریحی پوشیده‌اند، پشت میز پایه‌ای روی یک صحنه عمدتا خالی نشسته‌اند.

در اوایل برخی از ناهنجاری ها و همچنین یک مکث طولانی دردناک وجود دارد. دست‌کم مایکل سروریس، مونولوگ آغازین جورج سندرز (در نقش منتقد ادیسون دی‌ویت) درباره‌ی تجارت بی‌نظیر تئاتر را میخکوب می‌کند.

سپس به نظر می رسد که کل نمایش از هم می پاشد. با توجه به اینکه تولید، ستاره خود، روث نگا، را در طول تمرینات از دست داد، بدشانسی اضافی به سختی تعجب آور است.

اما آن فاجعه ظاهری شوخ‌آمیز و خودارجاعی است. پس از آن، کلویی کلودل (که با میچل پولونسکی نیز کارگردانی می‌کند) نقش اصلی ایو را به دست می‌آورد، و به یکباره ذکاوت فریبنده آن باکستر را در فیلم هدایت می‌کند و رگه‌ای از انرژی کمیک بی‌نظیر به آن اضافه می‌کند.

مارکوس آماگلو در نقش بت دیویس که نقش بت ایو، مارگو چانینگ را بازی می‌کند، در عین حال که آسیب‌پذیری ستاره سالخورده را نیز آشکار می‌کند، دارای وقار و منزلتی است. و با این حال، علیرغم عنوانش، رادیو بت به لطف تطبیق پذیری عالی کلودل، حتی بیشتر درباره حوا است تا فیلم.

همانطور که نوزاد تازه وارد زندگی مارگو می شود، نمایشنامه هم شدت می گیرد و هم به طور فزاینده ای عجیب و غریب می شود. لباس‌های بی‌نظم به پیکربندی‌های پرشور تبدیل می‌شوند و موسیقی متن مجموعه‌ای از آثار کلاسیک دیسکو را به نمایش می‌گذارد. مرلین مونرو حتی به عنوان عروسک خیمه شب بازی ظاهر می شود. سپس ما شاهد نمایشی در نمایشنامه در مورد عاشقانه فرضی ملکه الیزابت اول با رابرت دورو، ارل اسکس هستیم، که قراردادهای منظم درام دوره دهه 1950 را به نمایش می گذارد.

برخی از شخصیت‌های فرعی در میان آشفتگی، کمی تعریف را از دست می‌دهند. با این وجود، شش بازیگر دیگر، فویل جمعی قابل اعتمادی را در اختیار دو بانوی پیشرو قرار می دهند.

همه اینها با روحیه ای از آشنایی زدایی انجام می شود که یادآور اقتباس های عجیب و غریب از آثار ادبی کلاسیک است (به ویژه گاتز، نسخه هشت ساعته گتسبی بزرگ که در این جشنواره در سال 2008 ظاهر شد) که توسط گروه خدمات تعمیر آسانسور نیویورک روی صحنه رفت.

اما در حالی که ERS تمایل دارد تا صحنه‌های مبتکرانه را با وفاداری دقیق به متن ترکیب کند، رادیو بت تغییرات و تحریف‌های ذاتی در فرآیند اقتباس را نشان می‌دهد. اگرچه صحنه‌پردازی 90 دقیقه‌ای از فناوری دوری می‌کند، اما به نظر می‌رسد در دوران ماش‌آپ و سوپرکات در خانه است.

رادیو بت تا یکشنبه 27 سپتامبر در تئاتر شادی، به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین است.