"رادیکال" یا "قهرمان"؟: فرانسه با نامزد چپ ژان لوک ملانشون مناظره می کند

ژان لوک ملانشون، رهبر چپ تندرو فرانسه توسط مخالفان جناح راست به عنوان یک "رادیکال"، توسط متحدان سابق "استبداد" و توسط برخی از دانشجویانی که در اعتراضات سراسری به خیابان ها آمده اند، "قهرمان" توصیف شده است.

رهبر حزب فرانسه بدون تعظیم (LFI) به عنوان قوی ترین رقیب چپ و رقیب بالقوه مارین لوپن، رهبر راست افراطی رالی ملی در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده ظاهر شده است.

ملانشون روز شنبه برنامه خود را در یک راهپیمایی در لو بورژه، در شمال پاریس، یک روز پس از انتشار آنلاین ارائه می کند.

او از بانک مرکزی اروپا می‌خواهد که بازپرداخت بدهی‌های فرانسه را متوقف کند و به جای آن بدهی را به وام دائمی بدون بهره تبدیل کند – اقدامی که او امیدوار است به دولت فضای بیشتری برای خرج کردن بدهد.

در مورد اروپا، او باقی ماندن فرانسه در اتحادیه اروپا را متصور است، اما می‌خواهد قوانینی را که با برنامه‌های اجتماعی، زیست‌محیطی یا اقتصادی این کشور در تعارض است، رد کند و یک رابطه تقابلی بالقوه با بروکسل برقرار کند.

حزب او در حالی که اعتراضات به رهبری دانشجویان در اواسط سپتامبر افزایش یافت و چندین گروه خشمگین از شکست خدمات عمومی، افزایش هزینه های زندگی و آینده نامشخص را دربر گرفت.

رهبر چپ تندرو در راهپیمایی‌ها مورد ستایش قرار گرفته است، که برخی از آنها شاهد تخریب و غارت بوده‌اند.

ژاک رلند، محقق ارشد موسسه سیاست جهانی، گفت: «قدرت او این است که با خواسته‌های تظاهرات هماهنگ است: دستمزد بهتر، پول در آموزش، اقدامات رفاهی زیاد، عدم کاهش ریاضت اقتصادی که مردمی را که از هزینه‌های زندگی خسته شده‌اند راضی می‌کند.» او رای معترضان است.»

اما برخی می گویند سیاست های او رادیکال و غیر واقعی است.

امور مالی و استقراض فرانسه تحت نظارت است زیرا کسری بودجه و سطح بدهی آن بالاست و این تردیدها را در مورد چگونگی اجرای برنامه های بلندپروازانه هزینه ملانشون، به ویژه در برنامه های اجتماعی و سرمایه گذاری عمومی، ایجاد می کند.

برخی از اقتصاددانان هشدار می‌دهند که برنامه‌های او می‌تواند باعث شود سرمایه‌گذاران اوراق قرضه دولتی فرانسه را بفروشند و وام گرفتن برای فرانسه را گران‌تر کند و به طور بالقوه باعث ضرر شود.

سباستین لکورنو نخست وزیر در سپتامبر در رابطه با چنین پیشنهادهایی گفت: «قرض گرفتن پول و تصمیم به پس ندادن آن - به این می گویند دزدی».

LFI می‌گوید مالیات‌های بالاتر بر افراد و شرکت‌های ثروتمند - یکی دیگر از ستون‌های کمپین ملانشون - می‌تواند بودجه برنامه‌های هزینه‌ای آن را تامین کند.

پیشنهادات او شامل حداقل 2 درصد مالیات بر ثروت میلیاردرها، بازگرداندن مالیات بر ثروت فرانسه و افزایش مالیات بر ارث بزرگ است.

او در ماه اکتبر گفت: «سرمایه مالی منتفع شده است و این سرمایه است که باید پرداخت کند.

برنامه او از سنت مداخله گرای اقتصادی چپ، که تا حدی ریشه در تفکر کینزی دارد، استنباط می کند و استدلال می کند که دولت باید نقش فعالی در اقتصاد ایفا کند تا نابرابری های ایجاد شده توسط بازار را کاهش دهد.

بلیگ نابلی، تحلیلگر سیاسی، استاد حقوق عمومی در UPEC-Paris XII، گفت: «از آنجا که این سنت مداخله دولت در امور اقتصادی و اجتماعی توسط اکثر احزاب سیاسی دیگر کنار گذاشته شده است، این واقعیت که LFI همچنان خود را از طریق چنین مداخله گرایی تعریف می کند، تصوری از رادیکالیسم ایجاد می کند. با این حال، این رادیکالیسم فقط نسبی است - در مقایسه با دیگر پیشنهادات سیاسی معاصر، رادیکال به نظر می رسد، اما از منظر تاریخ سوسیال دموکراسی، اصلا رادیکال نیست.

ملانشون 75 ساله در مراکش از پدر و مادری فرانسوی به دنیا آمد.

او در کودکی به فرانسه رفت و بعدها در فلسفه و ادبیات مدرن فارغ التحصیل شد. در دهه 1980، او به حزب سوسیالیست پیوست، اما زمانی که حزب به سمت اقتصاد لیبرال تر رفت، از آن فاصله گرفت.

در سال 2008، او سرانجام از سوسیالیست ها کنار رفت و حزب چپ را تأسیس کرد که بعدا به LFI تبدیل شد. این حزب به رای دهندگان طبقه کارگر و جوامع به حاشیه رانده شد و در میان جوانان محبوب شد.

بر اساس نظرسنجی‌های این هفته، نامزد ریاست‌جمهوری بین 17.5 تا 18 درصد آرا را به دست آورده است که شکاف خود را با رقبای خود در اردوگاه چپ افزایش می‌دهد.

پس از آن رافائل گلوکسمن قرار دارد که رهبری حزب چپ میانه Place Publique را بر عهده دارد و پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی مشترک در اکتبر، حمایت حزب سوسیالیست را به دست آورد. عقب تر، و با بلیت خودشان – فابین روسل از حزب کمونیست، حزب سبزها از Marine Tondelier و فرانسوا رافین مستقل.

از آنجایی که ملانشون رهبری قابل توجهی دارد، احزاب کوچکتر در حال بررسی این موضوع هستند که آیا از او حمایت کنند تا به اتحاد جناح چپ موقعیت بهتری بدهند.

گلوکسمن آن را رد کرده است، اما دیگران در حال بررسی وضعیت هستند.

نبیل گفت: «این یکی از بحث های کلیدی در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری خواهد بود.

منبع دیگر تنش در میان چپ فرانسه، حمایت قاطع ملانشون از فلسطین است.

او بارها از توصیف حماس به عنوان یک "سازمان تروریستی" خودداری کرده و اسرائیل را به ارتکاب نسل کشی در غزه متهم کرده است - اصطلاحی که دیگر سیاستمداران چپ، از جمله گلوکسمن، تمایلی به استفاده از آن ندارند.

ملانشون همچنین با اتهاماتی از سوی مخالفان سیاسی چپ روبرو شده است مبنی بر اینکه لفاظی های او به یهودی ستیزی دامن می زند، ادعاهایی که او آن را رد می کند.

اما محبوبیت ملانشون به هیچ وجه به محبوبیت مارین لوپن، نامزد رالی ملی نزدیک نیست.

بر اساس نظرسنجی تولونا هریس اینتراکتیو که در ماه اکتبر انجام شد، رهبر راست افراطی که در دو انتخابات گذشته در دور دوم رئیس جمهور امانوئل ماکرون را به چالش کشید، در دور دوم مقابل ملنشون به راحتی پیروز خواهد شد و با 70 درصد به 30 درصد برتری خواهد داشت.

تحلیلگران می گویند که برنامه اقتصادی او تنها مانع نیست. سبک سیاسی مبارزات او و شهرت او برای رویارویی بر سر سازش مانع از شانس او ​​برای گسترش حمایت فراتر از یک پایگاه اصلی می شود.

نابلی گفت: "در فرانسه اغلب گفته می شود که برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، باید از مرکز کارزار انتخاباتی کرد. با این حال، ویژگی تعیین کننده برنامه LFI این است که مرکزگرا نیست - این دقیقا همان چیزی است که باعث اختلال می شود. او به دنبال پیروزی است، اما پیروزی از مرکز نیست."

چندین متحد سابق گفته اند که جدایی آنها از حزب هم ناشی از شیوه مدیریت ملنشون و هم اختلافات سیاسی بوده است.

کاندیدای سابق LFI، توماس گئونول، جنبش را به عنوان یک "دیکتاتوری" توصیف کرد که توسط "یک خودکامه" اداره می شود، در حالی که قانونگذار سابق راکل گاریدو گفت که یک چپ وجود دارد که با برنامه LFI موافق است اما با "روش" رهبر حزب موافق نیست.

متحد نزدیک سابق کلمنتین اوتن نیز LFI را به "اقتدارگرا" شدن متهم کرده است.

رلند در موسسه سیاست جهانی گفت: «او «رهبر عالی» است. حزب بسیار سازمان یافته است، اما به هیچ وجه یک حزب دموکراتیک نیست.»