راست در حال توانبخشی است...ریچارد نیکسون؟

ریچارد نیکسون، رئیس جمهور سابق، در مصاحبه ای با روزنامه نگار دیوید فراست در آوریل 1977، دستش را روی سرش گذاشت. جان برایسون/گتی ایماژ

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در حال نزدیک شدن به نیمه راه دور دوم ریاست جمهوری خود است و این سوال را مطرح می کند که چه چیزی – و چه کسی – بعدی است. و از نظر وجودی تر: آیا جنبش MAGA می تواند بدون او زنده بماند؟

برای پاسخ به این سوال، برخی از محافظه‌کاران جوان در "راست جدید" به دنبال الهام گرفتن از رئیس جمهور گذشته ایالات متحده هستند: ریچارد میلهوس نیکسون.

در ژوئن، معاون رئیس جمهور جی دی ونس در کتابخانه و موزه ریاست جمهوری ریچارد نیکسون در کالیفرنیا سخنرانی کرد و رسوایی را که به ریاست جمهوری نیکسون پایان داد، کم اهمیت جلوه داد. به گفته ونس، اگر واترگیت امروز اتفاق بیفتد، "مثل یک خبر 12 ساعته خواهد بود. مثلا، این تصور که ریاست جمهوری را از بین می برد دیوانه کننده است."

البته واترگیت معروف‌ترین رسوایی در تاریخ ریاست‌جمهوری است و دلیل این است که بسیاری از جانشینان معاصر ما با پسوند دروازه برچسب‌گذاری می‌شوند. در سال 1972 با نفوذ عوامل مرتبط با کمپین انتخاب مجدد نیکسون در مقر کمیته ملی دموکرات در مجتمع واترگیت واشنگتن آغاز شد. تحقیقات - و حجم عظیمی از نوارهای دفتر بیضی که توسط نیکسون ضبط شده بود - دخالت نیکسون را در پوشش افشا کرد و او در سال 1974 استعفا داد و با احتمال استیضاح و برکناری از مقام خود مواجه شد.

با این وجود، برخی از محافظه‌کاران در حال حاضر از بازسازی تصویر نیکسون به نام «نیکسون مکسینگ» استقبال می‌کنند. آنها او را به‌عنوان رئیس‌جمهوری معرفی می‌کنند که توسط «دولت عمیق» سرنگون شده است – شبکه‌ای ریشه‌دار از مقامات دولتی غیرمنتخب که به اعتقاد آنها در اولین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ نیز سعی در تضعیف ترامپ داشتند (و امروز هم تلاش می‌کنند).

امروز، نوئل کینگ، یکی از مجریان برنامه Explained، با مایکل کونسویچ، مورخ سیاسی، معاون مؤسسه دانش عمومی دانشگاه نیویورک، در مورد اینکه چه چیزی باعث سقوط نیکسون شد، چرا واترگیت در واقع یک معامله بزرگ بود و چرا برخی محافظه‌کاران دلسرد نشده‌اند و امروز به دنبال الهام گرفتن از سی و هفتمین رئیس جمهور هستند، صحبت کرد.

در زیر گزیده ای از گفتگوی آنها را مشاهده می کنید که برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. موارد بسیار بیشتری در پادکست کامل وجود دارد، بنابراین هر جا که پادکست دریافت می‌کنید، به Today, Explained گوش دهید، از جمله پادکست‌های اپل، پاندورا و اسپاتیفای.

از آنجایی که ما در دنیایی سقوط کرده زندگی می کنیم، امروز اینجا هستیم تا در مورد چیزی صحبت کنیم که آنها آن را Nixonmaxxing می نامند. چرا محافظه کاران جوان به رئیس جمهور سابق ریچارد میلهوس نیکسون علاقه مند هستند؟

نیکسون که در نهایت با واترگیت شناخته شد و واترگیت برای چندین دهه رسوایی نهایی در سیاست آمریکا بود. و محافظه کاران جوان شروع به بازبینی این تاریخ کرده اند و شروع به مقایسه رسوایی واترگیت با تلاش های متعدد برای سرنگونی ریاست جمهوری ترامپ کرده اند.

نیکسون شهید راه است. نیکسون مردی است که با موفقیت توسط تشکیلات لیبرال سرنگون شد. بنابراین، اگر محافظه‌کاران جوان‌تر بتوانند نیکسون را از دست مورخان لیبرال و روزنامه‌نگاران لیبرال نجات دهند، فکر می‌کنند که می‌توانند از رئیس‌جمهور فعلی برای دهه‌های آینده محافظت کنند.

در حدود یک دهه گذشته، چهره‌های رسانه‌ای بیشتر و بیشتری - و این به فعالان محافظه‌کار نفوذ کرده است - داستانی را که اکثر آمریکایی‌ها قبول دارند، زیر سوال برده‌اند، و آن این است که واترگیت لحظه‌ای بود که سیستم کار می‌کرد. این لحظه ای است که کنگره، رسانه ها و مردم آمریکا به سرنگونی یک رئیس جمهور فاسد کمک کردند.

فعالان محافظه کار از شما می خواهند که باور کنید که این درست نیست. و دلیل اصلی این است که اگر آنها بتوانند شما را وادار کنند که باور کنید که این یک دروغ است، آنگاه می توانند شما را وادار کنند که هر رسوایی در آینده را که ممکن است بر هر یک از پسرانشان تأثیر بگذارد، زیر سوال ببرند.

رسوایی واترگیت چه بود؟ ریچارد نیکسون واقعا چه کرد؟

واترگیت را می توان به عنوان داستانی درک کرد که حداقل در تابستان 1971 آغاز می شود. پس از انتشار اسناد پنتاگون، که تاریخچه سری جنگ ویتنام بود که توسط شخصیت های دولت جانسون گردآوری شده بود، ریچارد نیکسون خشمگین می شود.

در تابستان 1971، دلیل اهمیت این موضوع و ارتباط آن با واترگیت این است که در پی انتشار اسناد پنتاگون، نیکسون مجوز ایجاد واحد "لوله کش" را صادر کرد: گروهی از افراد مخوف با CIA و FBI در رزومه خود، افرادی که تجربه انجام کارهای کیف سیاه را دارند.

باید دید نیکسون مکسینگ به عنوان یک پدیده سیاسی چقدر تأثیرگذار است. ریچارد نیکسون هنوز به عنوان یکی از بدترین و فاسدترین روسای جمهور تاریخ آمریکا دیده می شود.

اولین عملیاتی که آنها انجام دادند، نفوذ به دفتر روانپزشک دنیل السبرگ است - او مردی است که اسناد پنتاگون را فاش کرد. مورخان نیکسون از آن به عنوان واترگیت وست یاد می کنند. اما وقتی این کار را انجام می‌دهند، دستگیر نمی‌شوند و به عنوان یک لحظه عجیب رد می‌شوند. هیچ‌کس نمی‌داند که در آن زمان اینها افرادی هستند که از سوی کاخ سفید پول می‌گیرند تا وارد ساختمان‌ها شوند و از مخالفان سیاسی جاسوسی کنند.

بسیاری از فعالیت های دیگر بین تابستان 71 و ژوئن 72 رخ داده است، اما سارقان واترگیت، لوله کش ها، در هتل واترگیت دستگیر می شوند. و در هتل واترگیت چیست؟ این دفاتر کمیته ملی دموکراتیک است.

آنها در ژوئن 72 دستگیر شدند، و حتی پس از آن به عنوان دزدی به اصطلاح درجه سوم رد شد، زیرا به نظر می رسد که این کار مانند برخی از کارکنان کمپین بیش از حد مشتاق است که هیچ ارتباطی با کاخ سفید نیکسون ندارند.

اما در نوارها، ما می دانیم که ریچارد نیکسون، حتی اگر هیچ ارتباطی با نفوذ واترگیت نداشته باشد، می داند که او این تیم را ایجاد کرده است. او می‌داند که مشاورانش از بخش‌های مختلف فعالیت‌های خود در سال گذشته آگاه هستند. این موضوع تا سال 1973 فاش نشد، یعنی زمانی که اکثر مردم آمریکا و اکثر مردم کنگره شروع به جدی گرفتن این رسوایی کردند. واترگیت زمانی به ریاست جمهوری نیکسون پایان می دهد که برای مردم آمریکا مشخص شود که او چیزی برای پنهان کردن دارد.

جمله معروفی که به واترگیت پیوست شده این است که این جنایت نبود، بلکه سرپوش است. این تا حدی درست است، از نظر آنچه در نوارها وجود داشت و به وضوح نشان می داد که نیکسون مانع اجرای عدالت می شود. اما او جنایات بسیار جدی را پنهان می کرد. او بسیاری از استفاده های نادرست از قدرت ریاست جمهوری را پنهان می کرد.

و بنابراین در تابستان و پاییز 1973، در آن زمان بود که محبوبیت ریچارد نیکسون شروع به کاهش کرد - یک رتبه تایید 25 درصد. و وقتی مردم می پرسند چرا ریچارد نیکسون کناره گیری کرد، این دلیل شماره 1 است. هنگامی که میزان محبوبیت او به این میزان پایین است، اعضای کنگره برای انجام یک اقدام بی سابقه، که استیضاح است، فشار را احساس می کنند. مجلس نمایندگان قرار بود ریچارد نیکسون را استیضاح کند و سنا قرار بود ریچارد نیکسون را محکوم کند.

و بنابراین در سال‌ها و دهه‌های بعدی، این درک وجود داشت که واترگیت چیز بدی بود. واترگیت یک بحران جدی قانون اساسی بود و خوب بود که ریچارد نیکسون کنار رفت و دموکراسی ما در نتیجه واترگیت تقویت شد. و محافظه کاران امروزی به طور فزاینده ای این روایت را زیر سوال می برند.

ریچارد نیکسون اگر کارهایی را انجام نمی داد که امروزه به نظر یک نوع محافظه کار نجیب یا قابل ستایش یا مهم است، در موقعیتی که در حال حاضر در آن قرار دارد، قرار نمی گرفت.

او در آن زمان چه کار می‌کرد که باعث شد فردی مانند کریس روفو یا معاون رئیس‌جمهور بگوید: "هی، می‌دانی چیست؟ ما باید در مورد نیکسون تجدید نظر کنیم"؟

چهره هایی مانند کریستوفر روفو به سمت ریچارد نیکسون کشیده می شوند زیرا سوابق تاریخی نشان می دهد که در پشت صحنه، او یک جنگجوی فرهنگ سرسخت بود.

سایر روسای جمهور در دوران پس از جنگ جهانی دوم قطعا در استفاده نادرست از قدرت ریاست جمهوری مقصر بودند. تفاوت اصلی نیکسون این بود که او می‌خواست آن را به کاخ سفید بیاورد و جهنم را از بین ببرد. و کریستوفر روفو این را در مورد ریچارد نیکسون دوست دارد. او معتقد است که روسای جمهور باید از اختیارات خود برای تعقیب گروه هایی استفاده کنند که فکر می کند به کشور آسیب می زند.

اکنون می دانیم که نیکسون در پشت صحنه یک جنگجوی فرهنگی بسیار تهاجمی تر بود.

او کسی بود که می خواست یک نهاد جدید ایجاد کند، نهادی که لیبرال ها را در رسانه ها تضعیف کند. ریچارد نیکسون در نشستی با نزدیکترین مشاوران خود در نوارهای نیکسون گفت: «استادها دشمن هستند. اساتید دشمن هستند. آن را 100 بار روی تخته سیاه بنویسید و هرگز فراموشش نکنید.»

هم کریستوفر روفو و هم معاون فعلی ما، جی دی ونس، این نقل قول را دوست دارند. جی دی ونس، زمانی که در اواخر سال 2021 به عنوان نامزد سنا نامزد شد، در کنفرانس ملی محافظه‌کاری سخنرانی کرد و از آن نقل قول استفاده کرد.

این فقط پنج سال پیش بود، و برای هر سیاستمدار محافظه‌کاری غیرقابل تصور بود که از ریچارد نیکسون نقل قول کند، به خصوص اگر آنها آرزویی داشتند که روزی رئیس جمهور ایالات متحده شوند. اما معاون کنونی ما، جی.

پرزیدنت ترامپ ظاهرا در حال افول است و قدرت او بر حزب جمهوری خواه در چند سال آینده ضعیف خواهد شد، درست است؟ با تعداد زیادی از این داستان ها، شما تعجب می کنید که آیا این مانند یک مشت نارگیل است که آجیل است یا این نوع تلاش برای آینده حزب جمهوری خواه معنی دارد.

آیا فکر می کنید که این قابل توجه، مهم یا قابل توجه است؟

باید دید که Nixonmaxxing به عنوان یک پدیده سیاسی چقدر تأثیرگذار است. ریچارد نیکسون هنوز به عنوان یکی از بدترین و فاسدترین روسای جمهور تاریخ آمریکا شناخته می شود.

من 10، 15 سال پیش در کتابخانه ریچارد نیکسون تورهای مدرسه را هدایت می کردم و مرتب با دانش آموزان دبیرستانی صحبت می کردم، گاهی اوقات حتی دانش آموزان دبیرستانی، و آنها با کمی دانش در مورد ریچارد نیکسون وارد می شدند، و این دانش معمولا حول این واقعیت متمرکز بود که نیکسون دچار مشکل شد و نیکسون بد بود.

من از این واقعیت کمی دلگرم شدم زیرا به شما نشان می دهد که واترگیت هنوز به عنوان یک دوره زمانی استثنایی در نظر گرفته می شود.

با این حال، همانطور که در دولت اول ترامپ به مردم گفتم، واترگیت را باید محصول یک فرهنگ سیاسی بسیار متفاوت دانست. این فقط این نبود که این سیستم کار کرد - کار کرد - بلکه کار کرد زیرا فرهنگ دموکراتیک ما بسیار قوی تر از امروز بود. نهادهای مدنی ما بسیار قوی تر از امروز بودند. شما فرهنگ گسترده‌تری از مخالفت و فرهنگ گسترده‌تری در مورد سؤال کردن از رئیس‌جمهور ما داشتید که به سقوط نیکسون کمک کرد.

متأسفانه، فرهنگ سیاسی ما امروز به مراتب بیشتر از هم جدا شده است و به مراتب کمتر مایل به جمع شدن حول یک روایت واحد است که منجر به استعفای واترگیت دیگری می شود، همان چیزی که در تابستان 1974 دیدیم.