راهنمای تربیت پسران به عنوان مردان تاب‌آور

در سال 1995، جودی چو، محقق مطالعات جنسیتی، متوجه شد که اطراف برادر 13 ساله‌اش و دوستش راننده می‌شود. کنجکاوی پسرها بر آنها بیشتر شد و آنها از او پرسیدند که چه چیزی یاد می گیرد: رشد دختران نوجوان، او به آنها گفت.

یکی از پسرها به او نگاه کرد و گفت: "تو باید پسرها را مطالعه کنی. می توانی با من شروع کنی." بنابراین او انجام داد. پاییز آن سال، او برای کلاس مصاحبه بالینی خود از خانه با پسران 13 ساله صحبت کرد.

در سال‌های پس از آن، چو روی پسران 12 تا 18 ساله تحقیق کرده است - خواسته‌های آنها، خواسته‌هایشان، آنچه از دوستی‌ها و روابط عاشقانه‌شان می‌خواهند - و متوجه شد که برخی از آنها تا حد زیادی ناشناخته هستند. بین آنچه جهان از آنها انتظار داشت - کلیشه های رواقی، قوی و مستقلی که قرن ها ادامه داشته است - و اینکه آنها خودشان را چگونه می دیدند، اما پیام های زیادی را برای مدت طولانی درونی کرده بودند، فاصله وجود داشت که احساس می کردند چاره ای جز پذیرش این نسخه از مردانگی ندارند.

چو این نظریه را مطرح کرد که این باورها باید در دوران کودکی آنها ریشه دوانده باشد و بعدا کتابی در این زمینه منتشر کرد.

خوراکی های کلیدی

با بسیاری از معیارها، از جمله پیشرفت تحصیلی و مشارکت نیروی کار، مردان از همتایان زن خود عقب هستند.

به جای پرداختن به این مسائل در بزرگسالی، بسیاری از درمانگران و محققان مطالعات جنسیتی موافق هستند که عقب نشینی از کلیشه های جنسی سفت و سخت در دوران کودکی می تواند به پرورش مردان انعطاف پذیرتر کمک کند.

به گفته کارشناسان، والدین، معلمان، مربیان و سایر بزرگسالان در زندگی پسران باید به پسران قدرت دهند تا با احساسات خود در تماس باشند، گفتگوی باز را تشویق کنند و دوستی های عمیق ایجاد کنند.

او متوجه شد که وقتی کودکان نوپا وارد مدرسه می شوند، شروع به یادگیری قوانین دوران کودکی می کنند. چو گفت: «صرف نظر از اینکه والدینشان در خانه تشویق یا فعال کرده بودند، آنها یاد می گرفتند که در مدرسه، اگر می خواهید به عنوان یکی از پسرها دیده شوید و با آنها رفتار شود و می خواهید با پسرها باشید، می خواهید با پسرها بازی کنید، با پسرها دوست باشید، قوانینی وجود دارد که باید رعایت کنید. این به نوعی شبیه دنیای کوچکی از جامعه ما بود، یعنی اگر می‌خواهید مردم شما را به‌عنوان یک پسر واقعی یا مرد واقعی ببینند، باید خودتان را ثابت کنید.»

از زمانی که چو روی این موضوع کار کرد، فرهنگ آمریکایی برای رسیدگی به نابرابری های جنسیتی تغییر کرده است - نابرابری هایی که بر دختران تأثیر منفی می گذارد. به عنوان بخشی از این جنبش، دختران قدرت یافتند تا مستقل تر باشند و به دنبال شغل و استقلال مالی برای ساختن زندگی فراتر از ازدواج و فرزندآوری باشند. (اگرچه باید گفت، زنان هنوز از نظر درآمد از مردان عقب ترند، در مسئولیت های خانگی از آنها پیشی می گیرند و میزان اضطراب، افسردگی و PTSD بالاتری دارند.)

اما پسرها هنوز در جای خود گیر کرده اند.

در سراسر کشور، قانون‌گذاران سیاست‌ها و قوانینی را با هدف کمک به مردان برای دستیابی به توانایی‌های خود ترویج کرده‌اند. در کالیفرنیا، فرماندار گاوین نیوسام فرمان اجرایی در سال 2025 را امضا کرد که شامل طرح‌های آموزشی، شغلی و بهداشت روانی است که مردان را هدف قرار می‌دهد. فرماندار مریلند، وس مور، ابتکار مردان و پسران جوان ایالت را ایجاد کرد که بر سلامت مردان، اشتغال و ارتباطات اجتماعی تمرکز دارد. اما این برنامه ها واکنشی هستند و تلاش می کنند دهه ها جامعه پذیری را مختل کنند.

در همان زمان، ظهور فضاهای آنلاین مانوسفر و زن ستیز و روندهای رای گیری به طور فزاینده ای به سمت راست در میان مردان، نشان دهنده گروهی از مردان جوان در نقطه عطف است.

مطالعات اخیر نشان داده است که پسران در مقایسه با دختران کمتر از دبیرستان فارغ التحصیل می شوند – این فاصله برای پسران سیاه پوست و اسپانیایی تبار حتی بیشتر است – و تعداد مردان جوان کمتری نسبت به همسالان زن خود مدرک لیسانس می گیرند. و از آنجایی که مردان کمتری از کالج فارغ التحصیل می شوند، تعداد کمتری نیز در نیروی کار شرکت می کنند. میزان خودکشی در میان مردان تقریبا چهار برابر بیشتر از زنان است. در حالی که مردان و زنان نرخ های مشابهی از تنهایی و تعداد دوستان را گزارش می دهند، مردان کمتر به شبکه های اجتماعی خود برای حمایت مراجعه می کنند.

از بیش از 750000 شغل ایجاد شده از زمان روی کار آمدن دونالد ترامپ در سال 2025، مردان هیچ یک از آنها را به دست نیاورده اند.

بنابراین چه چیزی برای کمک به مردان برای گیر نکردن نیاز است؟ به گفته کارشناسان، اگر واقعا متعهد به پایان دادن به بحران تنهایی مردان، مقابله با خودکشی و خشونت با اسلحه باشیم - جامعه این قدرت را دارد که همه چیز را برای نسل بعدی تغییر دهد. به‌جای اینکه بعد از ریشه‌گیری جهان‌بینی‌های مردانه محدودکننده، به دنبال دستیابی به مردان باشیم، می‌توانیم در وهله اول از تحریف حس خود پسران جلوگیری کنیم: برای کمک به مردان، باید نحوه تربیت پسران را تغییر دهیم.

افسانه "پسر واقعی" را رد کنید

در سال 2023، روانشناس مایکل ریچرت یک نظرسنجی ملی از بیش از 2000 مرد آمریکایی انجام داد و از آنها در مورد زندگی، روابط، عادات اینترنتی و منابع حمایت اجتماعی سؤالاتی پرسید. یکی از یافته‌ها به‌ویژه حیرت‌انگیز بود: دو سوم مردان جوان بین ۱۸ تا ۲۳ سال احساس می‌کردند که هیچ‌کس واقعا آنها را نمی‌شناسد.

(در یک گزارش بعدی دو سال بعد، که در آن زنان نیز مورد بررسی قرار گرفتند، درصد مساوی از مردان و زنان - حدود 50 درصد - گفتند که واقعا شناخته شده نیستند.) او به Vox گفت که رایچرت به این نتیجه رسید که «دوران پسری در مهمترین وظیفه شکست خورده است». رایچرت، مدیر اجرایی مرکز مطالعات زندگی پسران و دختران در دانشگاه پنسی، گفت: جامعه آمریکا در حال تولید افراد بالغ جوانی است که احساس می‌کنند تنها هستند، «نتیجه غم انگیز دوران پسری که مردان ما را برای یک زندگی انعطاف‌پذیر در دنیایی که همه چیز سخت‌تر و پیچیده‌تر است آماده نمی‌کند».

لوانیا

به گفته کارشناسان، از آنجایی که این ایده که یک مرد چگونه به نظر می رسد و چگونه رفتار می کند بسیار ریشه دوانده است، به پسرها آموزش داده می شود که از سنین پایین سازگاری داشته باشند. همانطور که در کار چو مشخص است، از همان سال‌های اولیه زندگی، به پسرها آموزش داده می‌شود که به هنجارهای کلیشه‌ای جنسیتی که از طریق کامنت‌هایی مانند «پسرا گریه نمی‌کنند»، «سخت کن» و «دختر نباش» تقویت شده‌اند، پایبند باشند.

جوزف دریک نلسون، دانشیار دپارتمان مطالعات آموزشی در کالج اسوارثمور، به وکس گفت: "این با ترس مادران از تبدیل پسرشان به پسر مادر شروع می شود، بنابراین آنها را در سنین پایین - سه و چهار سالگی - کنار می زنند. برو با پدرت بازی کن، برو با خواهر و برادرهای پسر بزرگترت بازی کن." رایچرت گفت که پدران به نوبه خود تمایل دارند بر دفاع شخصی، هدف یابی و غلبه بر ناملایمات با پسرانشان تأکید کنند.

نلسون گفت، به ویژه پسران سیاه پوست نسبت به همتایان سفیدپوست خود مسن تر و کمتر بی گناه تلقی می شوند و فقط آنها را به سمت نقش های جنسی سفت و سخت سوق می دهد. اگر آنها مطابقت نداشته باشند، ممکن است توسط پسران دیگر مورد تمسخر قرار گیرند.

بخش بزرگی از اثبات خود به عنوان یک "پسر واقعی" به معنای رد هر چیزی است که زنانه به نظر می رسد، از جمله آسیب پذیری عاطفی و روابط. از آنجایی که نوزادان و کودکان خردسال، پسران و دختران به یک اندازه از نظر عاطفی ابراز وجود می کنند، اما در زمان شروع مدرسه، پسران احساسات کمتری نشان می دهند و کمتر از زبان عاطفی استفاده می کنند. وقتی به پسرها آموزش داده می شود که نشان دادن احساسات یا ایجاد دوستی های عمیق دخترانه است، آنها این روابط را در اولویت قرار نمی دهند.

این تغییر در طول سال‌های نوجوانی اتفاق می‌افتد، زمانی که پسرها از داشتن بهترین دوستانی که می‌توانند عمیق‌ترین رازهای خود را با آنها در میان بگذارند، به این احساس می‌رسند که تا پایان دبیرستان از این ارتباطات دور شده‌اند. چو می‌گوید و این به خاطر کمبود میل نیست، یا برخی تفاوت‌های بیولوژیکی ذاتی: پسرها به سادگی یاد گرفته‌اند که نیاز خود را به محبت نشان ندهند، غم خود را پنهان کنند و مهربان نباشند.

به گفته کارشناسان، پارادایم جدید برای تربیت پسران با نحوه ارائه مردانگی در خانه و مدرسه آغاز می شود.

کریستوفر ریگلوت، دانشیار دانشگاه علوم و بهداشت اورگان، به وکس گفت که تشویق پسران برای ارتباط بهتر با احساساتشان به این معنی است که بزرگسالان نباید مردانگی را در مقابل زنانگی قرار دهند. این فراتر از این است که به پسرها بگوییم احساسات خود را پنهان نکنند، اما روشن کنیم که محرمانه کردن این احساسات در یک دوست و تقویت روابط افلاطونی دخترانه نیست: این یک نیاز جهانی انسان است.

در مدارس، آموزش عاطفی تخصصی در برنامه های درسی می تواند به پسران کمک کند تا احساسات خود را ابراز کنند و آسیب پذیری را در آغوش بگیرند.

به سادگی با آنها صحبت کنید

یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای انجام این کار این است که به پسرها اجازه دهید و آنها را تشویق کنید تا در فعالیتی شرکت کنند که به طور سنتی زنانه‌تر تلقی می‌شود: صحبت کردن.

ریچرت، روانشناس، بیش از 30 سال است که یک برنامه سواد عاطفی را در یک مدرسه پسرانه رهبری کرده است. در آن زمان، او دید که احساسات در بین دانشجویان از شک و تردید به علاقه واقعی تغییر می کند. رایچرت گفت: «تا سال 2026 این برنامه به محبوب‌ترین برنامه در مدرسه تبدیل شده است، زیرا آگاهی فرهنگی از سلامت عاطفی افزایش یافته است. در این گروه، دانش‌آموزان در مورد استرس‌ها و سختی‌های روزانه‌شان بحث می‌کنند و یاد می‌گیرند که اجازه دادن به همسالانشان آن‌طور که هستند ببینند - برقراری ارتباط با آنها - برای رفاه آنها مفید است.

قبل از پیوستن به گروه مشاوره همسالان رایچرت، کریس برنتا، دبیرستان، احساسات خود را در زمین مسابقه بیان کرد. برنتا، 18 ساله، به Vox گفت: «تقریبا مجاز هستید زمانی که ورزش می کنید احساساتی باشید، و زمانی که نیستید اجازه ندارید احساساتی باشید. در مدرسه راهنمایی، او در یک مدرسه مشترک تحصیل کرد و متوجه شد که جنبه های مردانگی را برای تحت تاثیر قرار دادن همکلاسی های زن خود اجرا می کند. اما وقتی با همکلاسی‌های بزرگ‌تری آشنا شد که به آنها احترام می‌گذاشت و می‌خواست از آنها الگوبرداری کند، متوجه شد که بسیاری از آنها در گروه مشاوره شرکت کرده‌اند و او را نیز تشویق کردند که برود.

او می‌گوید: «نمی‌خواهم به جای همه صحبت کنم، اما فکر می‌کنم برای پسرها به طور کلی، نگاه کردن به افراد بالای سرتان تأثیر زیادی به شما می‌دهد و تأثیر زیادی بر نحوه زندگی‌تان و اینکه می‌خواهید چگونه باشید، به شما می‌دهد.»

برنتا گفت که دیدن همسالانش با شور و شوق در مورد مبارزات و پیروزی‌هایشان بحث می‌کنند، به رشد بلوغ کمک می‌کند و به او اجازه می‌دهد تا احساساتش را نشان دهد، راهی که قبلا هرگز نداشته است.

مت انگلار-کارلسون، استاد مشاوره و مدیر مرکز پسران و مردان در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، فولرتون، به Vox گفت: نوجوانی، زمانی که بسیاری از الگوهای سلامت رفتاری جعل یا کنار گذاشته می‌شوند، زمانی است که عادات اجتماعی سالم را در پسران ایجاد کنیم - و والدین باید صریح باشند. اکنون زمان آن است که به عنوان یک خانواده وقت اختصاص دهید بدون تلفن، به آنها فرصت دهید تا احساسات خود را بدون رفع مشکلاتشان به اشتراک بگذارند، حتی زمانی که شما را ناامید می کنند به آنها گوش دهید.

وقتی پسرش کوچکتر بود، انگلار-کارلسون فکر می کرد که همه ترفندها را می داند: نشان دادن همدلی، تلاش برای کمک کردن. او گفت: «من این کار را با او انجام دادم، فکر می‌کنم حال او را بدتر می‌کردم. در عوض، انگلار-کارلسون لمس سبک تری گرفت. وقتی پسرش ناراحت می‌شد تصدیق می‌کرد، اما به مکالمه نمی‌پرداخت. هر وقت پسرش آماده صحبت بود، در دسترس بود.

یک راه آسان برای انجام این کار؟ هنگام رانندگی با آنها صحبت کنید. همانطور که همکار من ریچل میلر قبلا گزارش داده بود، عدم نیاز به تماس مستقیم چشمی می تواند آسیب پذیری بچه ها را کمی آسان تر کند.

و اگر مرد هستید، مطمئن شوید که الگوی خود هستید: مایل باشید لحظات خجالت، ناامیدی و غم خود را به اشتراک بگذارید، تا آنها بدانند که اشکالی ندارد که آنها نیز همین کار را انجام دهند.

به آنها کمک کنید صمیمیت غیر عاشقانه را تقویت کنند

در دوران مدرسه، پسران راه های زیادی برای ارتباط از طریق کلاس ها و ورزش دارند، حتی اگر در سطح عمیق تر با دیگران تعامل نداشته باشند. زمانی است که آنها در بزرگسالی دسترسی به این رسانه های سازمان یافته برای اجتماعی شدن را از دست می دهند که به انزوا می روند یا شروع به جستجوی شرکای عاشقانه خود می کنند تا تمام نیازهای اجتماعی خود را برآورده کنند.

این ایده که صمیمیت عاطفی برای شخص مهم شما محفوظ است این است که چگونه جامعه به جایی می رسد که 15 درصد از مردان می گویند هیچ دوست صمیمی ندارند. آنهایی که شریک زندگی ندارند حتی بیشتر سرگردان هستند: مردان از مجرد بودن کمتر از همتایان زن خود راضی هستند. نلسون گفت: «ما به پسرها یاد می‌دهیم که درخواست کمک نکنند... خودشان آن را بفهمند.

نمی‌دانم چرا وقتی آن‌ها مرد بالغ می‌شوند و با ایجاد روابط و جوامع نزدیک و مرتبط دست و پنجه نرم می‌کنند، شگفت‌زده می‌شویم، زیرا تمام چیزی که به آن‌ها آموخته‌اند، حتی از دوران کودکی‌شان، این بوده است که آن‌ها را خودشان بفهمند و احساسات را انکار کنند، احساسات را سرکوب کنند، که باعث می‌شود شما در رابطه نباشید و کاملا تنها شوید.»

در غیاب دوستی های حضوری، فضاهای دیجیتال جایگزین جذابی است. اگرچه کاملا منفی نیست، برخی از انجمن‌های آنلاین - بازی‌های ویدیویی تعاملی، قمار ورزشی، مانوسفر - به مردان جوان این امکان را می‌دهد که بیشتر از جامعه عقب‌نشینی کنند. نلسون گفت، در حالی که به دنبال اجتماع هستند، پسرها ممکن است راه خود را به فضاهای بزرگسال محور بیابند که می تواند مملو از پیام های زن ستیزانه و مردسالارانه باشد، و این باور را تغذیه می کند که تنها راه پیشرفت از طریق مصرف بیش از حد، مادی گرایی، ظاهر و تسلط بر زنان است.

او گفت: «آن‌ها خودشان را در اتاق‌ها و دستگاه‌های فنی‌شان و این جوامع آنلاین قرنطینه می‌کنند که در آن بازی‌های ویدیویی بازی می‌کنند، روی ورزش قمار می‌کنند، و با پسران و مردان جوان آنلاین صحبت می‌کنند تا به نوعی به عنوان مرد در جامعه ما احساس محرومیت کنند.»

برنتا، دانش‌آموز دبیرستانی، گفت که فیدهای او و بسیاری از همکلاسی‌هایش مملو از محتوای «فوق‌مردانه» است که گاهی اوقات مردانی را که احساسات خود را آشکار می‌کنند، به خنده می‌آورد، که می‌تواند این کلیشه را بیشتر کند که مردان نباید احساساتی باشند.

حتی اگر پسرها لزوما با این احساسات موافق نباشند، اغلب جایگزین های آنلاین دیگری ندارند. انگلار-کارلسون، مدیر مرکز پسران و مردان، گفت: "فکر نمی‌کنم تعداد زیادی از پسرها به یوتیوب مراجعه کنند... و بگویند، "من واقعا می‌خواهم زن‌ستیزانه‌ترین محتوایی را که می‌توانم پیدا کنم، پیدا کنم. این همان چیزی است که من به دنبال آن هستم." آنها ممکن است صرفا می خواستند یک ویدیو در مورد ورزش تماشا کنند، اما یک آگهی برای شرط بندی به آنها داده شد و سپس در سوراخ خرگوش افتادند. از آنجایی که محتوای سنتی مردانگی اغلب از طریق فیدهای رسانه‌های اجتماعی به پسران داده می‌شود، معرفی مختصر این مضامین تنها به موارد بیشتری منجر می‌شود.

در بزرگسالی، آنها ایده نسبتا مشخصی از آنچه از آنها به عنوان یک مرد انتظار می رود، خواهند داشت. در مطالعه‌ای در سال 2017، مردان جوان تا حد زیادی موافق بودند که سنگ بنای مردانگی عبارتند از: خودکفایی، سرسختی، جذابیت فیزیکی، تامین‌کننده مالی، دگرجنس‌گرایی، بیش‌جنس‌گرایی، پرخاشگری و کنترل. قابل ذکر است، آنها گفتند که برای رسیدن به این آرمان ها فشار خارجی از طرف خانواده، دوستان و جامعه احساس می کنند.

اگر بزرگسالان با این درک شروع کنند که پسرها احساساتی هستند و نیازهای اجتماعی مشابهی با دختران دارند، می توانند آنها را تشویق کنند تا قبل از اینکه چیز دیگری یاد بگیرند، دوست پیدا کنند.

معلمان می توانند نشانه های تنهایی را در پسران جوان تشخیص دهند (مقاومت در برابر قدرت، صحبت کردن، و به چالش کشیدن مرزها) و از آن به عنوان فرصتی برای ارتباط با دانش آموزان خود به جای توبیخ آنها استفاده کنند - زیرا وقتی احساس می کنند شنیده می شوند، رفتارشان نرم می شود. "این رفتارها از سوی این پسر در مورد یک نیاز برآورده شده یا برآورده نشده به من چیست و چگونه می توانم به آن در کلاس درس پاسخ دهم؟ چگونه می توانم به آنها کمک کنم تا نه تنها با همسالان خود، بلکه با من به عنوان معلم خود، مانند بزرگسالان اولیه زندگی خود، روابط دوستانه نزدیک و مرتبط را تسهیل کنند؟" نلسون گفت.

به گفته او، وقتی پسران جوان به سادگی از کلاس اخراج می شوند، ممکن است عقب بمانند و شخصیت «پسر بد» را درونی کنند، چرخه ای که کلیشه ها را اجرا می کند و به قیمت تحصیل آنها تمام می شود.

داستان مردانگی آنلاین و از سوی رهبران سیاسی این است که مردان باید محافظ، پردرآمد، و عضلانی و قوی باشند، و وقتی پسرها نمی توانند این استاندارد را برآورده کنند (که به ناچار به دلیل بچه بودن انجام می دهند)، احساس بی کفایتی در آنها ایجاد می شود. نلسون گفت: «آنها در مدرسه با مشکل مواجه هستند، در یافتن کار با مشکل مواجه هستند، اما همه چیز در مورد چیزی که برای زندگی در آمریکا می آموزند مربوط به رویاها، آرزوها، کسب و رسیدن به این نقاط عطف زندگی است.

مردانگی جایگزین را نشان دهید

اما برای برخی از مردان جوان، تاثیرگذارترین مداخلات در دوران جوانی صورت می‌گیرد. مایکل دین وقتی بزرگ شد، به پدرش و پدران دوستانش نگاه کرد تا چگونه مرد باشد. این مردان اغلب از اهمیت تامین خانواده، قاطع بودن و نیروی پایدار بودن صحبت می کردند. دین فکر می‌کرد که همه با این ارزش‌ها بزرگ شده‌اند و تربیت‌های مشابهی داشتند تا اینکه به دبیرستان رسید و به برنامه مشاوره همتایان رایچرت پیوست.

یکی از هم تیمی‌های دین در تیم فوتبال، در سال اول او، به برخی از مردان جوان پیشنهاد کرد که گروه را بررسی کنند تا در مورد مشکلات مدرسه، مشکلات با والدین، دوستان یا شرکای خود صحبت کنند. دین از عملکرد خود در زمین ناامید شد و تصمیم گرفت در این مسابقه شرکت کند. شنیدن صحبت های همکلاسی هایش - غم و اندوه آنها، مبارزات آنها - به او کمک کرد تا چشم اندازی به او بدهد. او همچنین یاد گرفت که چگونه برای افرادی که دوستشان دارد، از جمله برادر کوچکترش، یک خروجی عاطفی باشد.

دین، که اکنون 21 ساله است، به Vox گفت: "من هرگز احساس نکردم که باید به نوعی یا بر اساس ارزش‌های سنتی آن مرد قوی و سرسخت باشم و به پشتکار ادامه دهم. مطمئنا می‌توانستم آن را از طریق پدرم ببینم، و این باور را برای مدتی در دوران راهنمایی و ابتدای دبیرستان داشتم." من یاد گرفتم که لزوما معنای مرد بودن این نیست و می‌توانم از طریق تجربیات خودم و گوش دادن به صحبت‌های دیگران قضاوت کنم تا به من کمک کند تا بفهمم مرد بودن به چه معناست.»

برای دین، یادگیری مرد بودن از کودکی آغاز شد، اما مسیر او به بزرگسالی توسط بزرگسالان شکل‌گیر - مادرش، رایچرت، و بله، حتی پدرش - که محیطی امن را برای آسیب‌پذیر بودن و احساساتی بودن ایجاد می‌کردند، مشخص شد. حالا، وقتی تنهاست، می‌داند که می‌تواند برای حمایت از خانواده، دوستان یا دوست دخترش تماس بگیرد. اینها رسانه هایی هستند که کارشناسان امیدوارند مردان احساس کنند قدرت لازم برای تماس با آنها را دارند.

ریگلوت گفت: «اگر واقعا می‌خواهیم تفاوت بزرگ‌تری با داشتن مردان سالم‌تری ایجاد کنیم که روابط دوستانه‌ای با هم دارند، از نظر عاطفی بیانگر و در روابط دوستانه‌شان مرتبط هستند، باید از پسرها شروع کرد.»