راهنمای جامع اپ NVIDIA؛ بهترین تنظیمات برای بازی‌های جدید و قدیمی، DLSS و موارد دیگر

برنامه NVIDIA از زمانی که جایگزین GeForce Experience شد، تغییرات زیادی کرده است. این برنامه در ابتدا یک لانچر ساده‌تر برای دریافت درایورها، بهینه‌سازی بازی‌ها و استفاده از ShadowPlay بود؛ اما به‌تدریج تقریباً تمام قابلیت‌هایی را در خود جای داد که کاربران کارت‌های گرافیک GeForce پیش‌تر برای دسترسی به آن‌ها باید در بخش‌های مختلف NVIDIA Control Panel جست‌وجو می‌کردند. اکنون این انتقال عملاً کامل شده است. انویدیا در سال 2026 تأیید کرد که تمام قابلیت‌های NVIDIA Control Panel که همچنان برای کاربران GeForce پشتیبانی می‌شوند، به NVIDIA App منتقل شده‌اند. در نتیجه، نسخه کلاسیک کنترل پنل برای کاربرانی که از درایورهای Game Ready و Studio استفاده می‌کنند، به‌تدریج بازنشسته می‌شود. مهم‌تر از همه اینکه NVIDIA App اکنون قابلیت‌هایی بسیار بیشتر از کنترل پنل قدیمی دارد. تنظیمات DLSS Override، فناوری NVIDIA Smooth Motion، قابلیت RTX HDR، فناوری RTX Video Super Resolution، تنظیمات اورکلاک و تیونینگ GPU، ضبط ویدیو با ShadowPlay تا نرخ 240 فریم بر ثانیه، پایش عملکرد، تنظیمات نمایشگر، کنترل‌های G-SYNC و تنظیمات گرافیکی قدیمی، همگی از طریق یک رابط در دسترس هستند. البته این موضوع به معنای افزایش تعداد تنظیماتی است که ممکن است اشتباه پیکربندی شوند. در این راهنما، تمام بخش‌های NVIDIA App را بررسی می‌کنیم و سپس بهترین تنظیمات پیشنهادی برای بازی‌های جدید، عناوین قدیمی، نمایشگرهای G-SYNC و نسل‌های مختلف کارت‌های گرافیک GeForce RTX را توضیح می‌دهیم. این راهنما بر اساس قابلیت‌های NVIDIA App در نیمه دوم سال 2026 تهیه شده است. نسخه فعلی برنامه، یعنی 11.0.9، شامل تنظیمات DLSS 4.5 Ray Reconstruction Override، کنترل Resizable BAR برای هر برنامه و جدیدترین قابلیت‌های منتقل‌شده از Control Panel است. بخش Home؛ نقطه شروع در صفحه Home تنظیمات زیادی برای افزایش عملکرد بازی‌ها وجود ندارد. این بخش عمدتاً برای نمایش بازی‌هایی استفاده می‌شود که اخیراً اجرا کرده‌اید، اطلاعیه‌های انویدیا و برنامه‌های مختلف این شرکت. با کلیک روی هر بازی، می‌توانید سریع به تنظیمات گرافیکی آن دسترسی پیدا کنید. بخش Discover نیز امکان نصب نرم‌افزارهایی مانند NVIDIA Broadcast ،RTX Remix ،GeForce NOW و Project G-Assist را فراهم می‌کند. Project G-Assist را می‌توان یکی از جذاب‌ترین قابلیت‌های اضافه‌شده به این مجموعه دانست. این ابزار روی سخت‌افزارهای RTX سازگار به‌صورت محلی اجرا می‌شود و می‌تواند اطلاعات سیستم را بخواند، برخی تنظیمات پشتیبانی‌شده انویدیا را تغییر دهد، عملکرد سخت‌افزار را بررسی کند و با تجهیزات جانبی سازگار تعامل داشته باشد. بااین‌حال، برای کاربران حرفه‌ای، صفحه Home بیشتر یک نقطه عبور به بخش‌های Graphics ،Drivers و System است. بخش Drivers؛ درایور Game Ready یا Studio؟ در بخش Drivers می‌توانید بین دو شاخه اصلی درایورهای انویدیا جابه‌جا شوید. Game Ready Drivers انتخاب منطقی برای کامپیوتری هستند که عمدتاً برای بازی استفاده می‌شود. این درایورها هنگام عرضه بازی‌های مهم، انتشار به‌روزرسانی‌ها و معرفی فناوری‌های جدید RTX، بهینه‌سازی‌ها و پروفایل‌های تازه دریافت می‌کنند. در مقابل، Studio Drivers بیشتر روی سازگاری و پایداری در برنامه‌های خلاقانه و پردازش‌های حرفه‌ای تمرکز دارند. البته هیچ قانون قطعی‌ای وجود ندارد که بگوید نمی‌توان با درایور Studio بازی کرد یا درایور Game Ready برای اجرای Blender ،Premiere Pro و DaVinci Resolve مناسب نیست. تفاوت اصلی این دو، در زمان‌بندی انتشار و اولویت‌های اعتبارسنجی آن‌هاست. اگر کامپیوتر شما عمدتاً برای بازی استفاده می‌شود، بهتر است از Game Ready Drivers استفاده کنید. اما اگر یک ورک‌استیشن برای تولید محتوا دارید و پایداری حداکثری برایتان مهم‌تر از دریافت بهینه‌سازی هر بازی در روز انتشار است، Studio Drivers می‌تواند انتخاب مناسب‌تری باشد. NVIDIA App امکان نصب مجدد درایور و بازگشت به نسخه قبلی را نیز فراهم می‌کند. این قابلیت هنگام عیب‌یابی مشکلاتی که پس از به‌روزرسانی درایور ایجاد می‌شوند، کاربرد زیادی دارد. پیشنهاد ما ساده است: با انتشار هر نسخه جدید درایور، نیازی نیست حتماً نصب تمیز انجام دهید. در بیشتر مواقع، به‌روزرسانی معمولی کافی است. نصب تمیز درایور و استفاده از ابزار Display Driver Uninstaller یا DDU را بهتر است به زمان‌هایی محدود کنید که با مشکل مواجه شده‌اید، نه اینکه آن‌ها را بخشی از روال همیشگی به‌روزرسانی قرار دهید. بخش Graphics؛ محل قرارگیری بیشتر تنظیمات مهم بخش Graphics دو مجموعه تنظیماتی را که پیش‌تر جدا از هم بودند، ترکیب می‌کند. در قسمت بالایی، قابلیت Optimal Playable Settings قرار دارد که پردازنده، کارت گرافیک و نمایشگر شما را بررسی می‌کند و بر اساس آن‌ها تنظیمات پیشنهادی بازی را ارائه می‌دهد. در بخش پایین‌تر نیز Driver Settings قرار گرفته که جایگزین صفحه Manage 3D Settings در کنترل پنل قدیمی شده است. Optimal Playable Settings نقطه شروع مناسبی است؛ به‌خصوص برای کاربرانی که تجربه زیادی در تنظیم بازی‌ها ندارند. بااین‌حال، نباید آن را بهترین و قطعی‌ترین روش پیکربندی هر بازی در نظر گرفت. اسلایدر Performance-to-Quality انویدیا نمی‌تواند ترجیحات شخصی شما درباره Ray Tracing و Path Tracing، جلوه‌های پس‌پردازشی، کاهش تأخیر ورودی یا فناوری‌های بازسازی تصویر را به‌طور کامل در نظر بگیرد. برای کاربران حرفه‌ای، بخش Driver Settings اهمیت بیشتری دارد. بهترین تنظیمات سراسری برای بازی‌های جدید بازی‌های مدرن مبتنی بر DirectX 12 و Vulkan معمولاً مدیریت مناسبی روی فرایند رندر خود دارند. به همین دلیل، بهترین تنظیمات سراسری انویدیا برای این بازی‌ها برخلاف تصور، نسبتاً محافظه‌کارانه است. تغییر اجباری همه تنظیمات از طریق درایور ممکن است به‌جای بهبود عملکرد، مشکلات بیشتری ایجاد کند. یکی از تنظیماتی که باید به آن توجه ویژه‌ای داشته باشید، Shader Cache است. انویدیا اجازه می‌دهد محدودیت حافظه کش شیدر را از 128 مگابایت تا 100 گیگابایت یا حتی حالت نامحدود تنظیم کنید. این شرکت صراحتاً هشدار می‌دهد که کوچک بودن بیش از حد کش ممکن است باعث حذف شیدرهای مفید شود و در نتیجه، مکث‌های ناشی از کامپایل شیدر دوباره ظاهر شوند. بعضی بازی‌ها، مانند Borderlands 4، برای ذخیره تمام شیدرهای خود به حافظه کش بسیار بزرگی نیاز دارند. افزایش این فضا می‌تواند مکث‌های ناشی از کامپایل شیدر را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهد. اگر کامپیوتر گیمینگ شما فضای SSD کافی دارد، تعیین سقف 100 گیگابایت انتخابی منطقی است. در سیستم‌هایی که فضای ذخیره‌سازی محدودی دارند، مقدار پیش‌فرض 16 گیگابایت گزینه محافظه‌کارانه‌تری خواهد بود. توصیه نمی‌کنیم از ابتدا گزینه Unlimited را انتخاب کنید. این گزینه کارت گرافیک را سریع‌تر نمی‌کند و فقط محدودیت فضای ذخیره‌سازی کش را برمی‌دارد. انویدیا همچنین قابلیت Automatic Shader Compilation را معرفی کرده که فعلاً در مرحله بتا قرار دارد. این ویژگی می‌تواند پس از به‌روزرسانی درایور، هنگامی که سیستم بیکار است، شیدرهای DirectX 12 را دوباره کامپایل کند. استفاده از آن به نسخه نسبتاً جدیدی از درایور Game Ready نیاز دارد و می‌توان فرایند را از منوی Shader Cache نیز به‌صورت دستی آغاز کرد. تنظیمات سراسری پیشنهادی NVIDIA App تنظیمات NVIDIA Appتنظیمات پیشنهادیپیشنهاد ما و دلیل آنDLSS Override - Model PresetsUse 3D app settingدر این مورد، به اکثریت قاطع کاربران توصیه می‌کنیم که گزینه Override را صرفاً روی حالت Recommended قرار دهند؛ چرا که این گزینه، مناسب‌ترین مدل‌ها را متناسب با پردازنده گرافیکی (GPU) و تنظیمات DLSS انتخاب‌شده توسط کاربر برمی‌گزیند. همچنین به صورت اختیاری، برای بهبود کیفیت درون‌یابی (Interpolation) رابط کاربری در بازی‌هایی که از قابلیت بازسازی رابط کاربری (UIR) پشتیبانی می‌کنند، می‌توان FG override را روی حالت Preset B تنظیم کرد؛ هرچند ممکن است برخی بازی‌ها همچنان با حالت FG Preset A جلوه بصری بهتری داشته باشند.DLSS Override - Frame Generation ModeUse 3D app settingقابلیت‌های Frame Generation و Multi Frame Generation باید به صورت جداگانه برای هر بازی پیکربندی شوند. از اعمال حالت‌های FG یا MFG به صورت سراسری (Global) خودداری کنید.DLSS Override - Super Resolution ModeUse 3D app settingتنظیمات DLSS SR (شامل حالت‌های Quality ،Balanced و Performance) را به صورت سراسری دست‌نخورده باقی بگذارید. نسبت‌های مقیاس‌بندی سفارشی (Custom scaling ratios) و تنظیمات جایگزین (Override) برای DLAA، بهتر است که به صورت اختصاصی برای هر بازی مدیریت شوند.Smooth MotionOffاین قابلیت را در سطح سراسری (Global) غیرفعال بگذارید. تنها در کارت‌های گرافیک پشتیبانی‌شده سری RTX 40 و 50، زمانی که فریم جنریشن بومی (Native Frame Generation) در دسترس یا مطلوب نیست، آن را به صورت مجزا برای هر بازی فعال کنید.Low Latency ModeOffبازی‌های امروزی که از NVIDIA Reflex پشتیبانی می‌کنند، باید به‌جای گزینه‌های دیگر از همان Reflex استفاده کنند. در مواردی که Reflex پشتیبانی نمی‌شود و تأخیر (Latency) برایتان اهمیت دارد، تنظیمات On یا Ultra را به صورت اختصاصی برای هر بازی امتحان کنید.BatteryBoostConditionalمخصوص لپ‌تاپ. هنگام اجرای بازی با باتری و در شرایطی که حفظ شارژ اهمیت دارد، این گزینه را فعال کنید؛ در هنگام اتصال به برق و برای دستیابی به حداکثر کارایی (Performance)، آن را غیرفعال نمایید.CUDA Memory FallbackDriver Defaultمدیریت حافظه CUDA انویدیا را دست‌نخورده باقی بگذارید، مگر اینکه یک «بار کاری محاسباتی» (Compute Workload) خاص، تغییر آن را الزامی کند. این گزینه برای استفاده‌های معمول در گیمینگ، عملاً بی‌تأثیر است.DSR - FactorsOffاین قابلیت را در سطح سراسری (Global) فعال نکنید. هرگاه توان مازاد پردازنده گرافیکی (GPU) امکان بهره‌گیری از کیفیت تصویر بالاتر را فراهم می‌کند، به‌ویژه در عناوین قدیمی‌تر از DSR/DLDSR به‌صورت اختصاصی برای هر بازی استفاده کنید.GPU App AssignmentAutomatic / NVIDIA GPU for gamingمخصوص لپ‌تاپ و سیستم‌های دارای گرافیک هیبریدی. در لپ‌تاپ‌های عمومی، مدیریت این بخش را به‌صورت سراسری به ویندوز یا فناوری Optimus بسپارید؛ چنانچه برنامه‌ای روی گرافیک مجتمع (Integrated GPU) اجرا شد، کارت گرافیک NVIDIA را به‌صورت اختصاصی برای آن بازی تعیین (Select) کنید. در لپ‌تاپ‌های گیمینگی که به برق متصل هستند و عمدتاً برای بازی استفاده می‌شوند، اختصاصِ ثابت کارت گرافیک GeForce نیز منطقی است.Image ScalingOffبرای بازی‌های مدرن، عموماً استفاده از DLSS SR توصیه می‌شود. قابلیت NVIDIA Image Sharpening (NIS) همچنان برای عناوین قدیمی‌تری که از تکنولوژی‌های «آپ‌اسکیلر زمانی» (Temporal Upscaler) مناسب برخوردار نیستند، کاربردی باقی می‌ماند.Max Frame RateOffمحدودیت‌های نرخ فریم (Caps) را به صورت اختصاصی برای هر بازی تعیین کنید؛ اعمال سراسری (Global) این محدودیت‌ها تنها زمانی توصیه می‌شود که بخشی از یک پیکربندی هدفمند برای G-SYNC باشد. از محدود کردن بی‌رویه و خودسرانه‌ همه بازی‌ها خودداری نمایید.Monitor TechnologyG-SYNCچنانچه نمایشگر شما از قابلیت G-SYNC یا G-SYNC Compatible پشتیبانی می‌کند، این گزینه را انتخاب نمایید. در غیر این صورت، از گزینه مناسب برای نرخ نوسازی ثابت (Fixed-refresh) استفاده کنید.OpenGL GDI CompatibilityAutoاین تنظیم عمدتاً به تعاملات میان OpenGL و رابط دستگاه گرافیکی ویندوز (GDI) مربوط می‌شود. تا زمانی که قصد عیب‌یابی یک نرم‌افزار قدیمی یا تخصصی مبتنی بر OpenGL را ندارید، آن را روی حالت Auto (خودکار) باقی بگذارید.Power Management ModeNormalگزینه Prefer Maximum Performance را به‌صورت سراسری (Global) فعال نکنید. پردازنده‌های گرافیکی مدرن GeForce به‌صورت خودکار و صحیح فرکانس خود را مدیریت می‌کنند (Boost)؛ از حالت Maximum Performance تنها برای بازی‌های خاص و صرفاً جهت عیب‌یابی کاهش شدید فرکانس (Downclocking) یا کاهش نوسانات وضعیت کلاک (Clock-state transitions) استفاده کنید.RTX Dynamic VibranceOffاین تنظیم کاملاً سلیقه‌ای است. به‌جای آنکه ظاهر تمام بازی‌ها را تغییر دهید، آن را به صورت مجزا برای هر بازی فعال و تنظیم کنید.Shader CacheDefault / larger cache if desiredحالت پیش‌فرض، امن‌ترین پیشنهاد برای تنظیم در سطح سراسری است. کاربران حرفه‌ای که فضای خالی کافی روی حافظه SSD خود دارند، می‌توانند این محدودیت را افزایش دهند (به‌عنوان مثال تا 100 گیگابایت) تا احتمال حذف‌شدنِ فایل‌های شیدرِ (Shader) کش‌شده و مفید کاهش یابد. توجه داشته باشید که بزرگ‌تر بودن حافظه کش، ذاتاً به معنای افزایش کارایی نیست.Vertical SyncOn with G-SYNC; otherwise use 3D app settingبرای داشتن یک پیکربندی G-SYNC بدون پارگی تصویر (Tear-free)، روشن گذاشتن V-Sync در درایور انویدیا همچنان منطقی‌ترین تنظیم است. در صورت عدم دسترسی به قابلیت نرخ نوسازی متغیر (VRR)، تعیینِ لزومِ فعال‌سازی V-Sync را به خودِ بازی‌ها بسپارید.Virtual Reality - Variable Rate Super SamplingOffاین گزینه را غیرفعال نگه دارید؛ مگر اینکه در حال استفاده از یک عنوان واقعیت مجازی (VR) پشتیبانی‌شده باشید و به‌طور مشخص به فناوری VRSS نیاز داشته باشید.Vulkan/OpenGL Present MethodAutoانتخاب روش مناسب نمایش را به درایور بسپارید. تنها در صورتی این تنظیم را تغییر دهید که قصد عیب‌یابی مشکلاتِ مربوط به مدیریت پنجره (Windowing) یا نحوه نمایش (Presentation) در APIهای Vulkan و OpenGL را داشته باشید. برای بازی‌های جدید، بهتر است تنظیمات سراسری را تا حد امکان روی مقادیر پیش‌فرض نگه دارید و فقط گزینه‌هایی را تغییر دهید که واقعاً به بهبود عملکرد یا کیفیت تصویر کمک می‌کنند. تنظیمات DLSS Override؛ انتخاب مناسب به نسل کارت گرافیک RTX بستگی دارد قابلیت DLSS Override را می‌توان یکی از کاربردی‌ترین امکانات NVIDIA App برای بازی‌های جدید دانست. به‌جای اینکه مجبور باشید از همان فایل DLL یا مدل DLSS استفاده کنید که سازنده بازی در ابتدا ارائه کرده است، در بازی‌های پشتیبانی‌شده می‌توانید مدل‌های جدیدتر انویدیا را فعال کنید. مسیر دسترسی به این قابلیت به این صورت است: Graphics → Program Settings → Driver Settings → DLSS Override این تنظیمات را می‌توان به‌صورت سراسری یا برای هر بازی به‌طور جداگانه اعمال کرد. بسته به پشتیبانی بازی، قابلیت‌های Super Resolution، شامل DLAA در وضوح اصلی، Ray Reconstruction و Frame Generation نیز می‌توانند تحت تأثیر این تنظیمات قرار بگیرند. انویدیا همچنین امکان تنظیم مقیاس ورودی Super Resolution را بین 33 تا 100 درصد اضافه کرده است. به این ترتیب، می‌توانید حالت‌های کیفی میانی ایجاد کنید و دیگر به چهار گزینه ثابت Quality ،Balanced ،Performance و Ultra Performance محدود نیستید. بهترین تنظیمات در این بخش به نسل کارت گرافیک شما بستگی دارد. سری RTX 20؛ معماری Turing کاربران کارت‌های گرافیک Turing همچنان می‌توانند از مدل‌های جدیدتر DLSS بهره ببرند. تنظیمات DLSS Super Resolution ،DLAA و مدل‌های Ray Reconstruction در نسل‌های مختلف GeForce RTX قابل استفاده هستند. بااین‌حال، DLSS 4.5 یک نکته مهم دارد. انویدیا اعلام کرده است که کارت‌های گرافیک سری RTX 20 و RTX 30 فاقد شتاب‌دهی سخت‌افزاری بومی FP8 در هسته‌های Tensor هستند. به همین دلیل، مدل‌های جدیدتر Super Resolution با نام‌های L و M فشار عملکردی بیشتری به این کارت‌ها وارد می‌کنند. در نتیجه، انویدیا پیشنهاد می‌کند مدل K در کارت‌های Turing و Ampere تعادل بهتری میان کیفیت تصویر و عملکرد ایجاد کند. برای کاربران RTX 20، تنظیمات زیر نقطه شروع مناسبی هستند: Super Resolution Model: مدل K Ray Reconstruction: در بازی‌های پشتیبانی‌شده فعال شود. Super Resolution Mode: روی Application Controlled باقی بماند، مگر اینکه قصد آزمایش تنظیمات مختلف را داشته باشید. معماری Turing از DLSS Frame Generation و Smooth Motion پشتیبانی نمی‌کند. به همین دلیل، DLSS Super Resolution در این کارت‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا کاهش حجم پردازش واقعی تصویر همچنان مهم‌ترین راه برای افزایش عمر مفید این کارت‌ها در بازی‌های سنگین امروزی است. سری RTX 30؛ معماری Ampere توصیه ما برای کارت‌های Ampere تقریباً مشابه کارت‌های Turing است. به‌عنوان تنظیم پیش‌فرض DLSS Super Resolution، از مدل K استفاده کنید. فقط زمانی مدل‌های M یا L را امتحان کنید که بهبود کیفیت تصویر، هزینه عملکردی بیشتر آن‌ها را توجیه کند. کارت‌های Ampere نیز از DLSS Frame Generation بومی پشتیبانی نمی‌کنند. بنابراین، گزینه‌های شما به Super Resolution ،DLAA و Ray Reconstruction در بازی‌های سازگار محدود می‌شوند. قابلیت Resizable BAR نیز در این نسل اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. انویدیا در ابتدا این قابلیت را برای خانواده RTX 30 معرفی کرد و دریافت که اگرچه برخی بازی‌ها از آن سود زیادی می‌برند، عملکرد برخی دیگر کاهش پیدا می‌کند. به همین دلیل، انویدیا فعال‌سازی Resizable BAR را در برخی بازی‌ها از طریق پروفایل‌های درایور به‌صورت انتخابی مدیریت کرد. کنترل جدید ReBAR برای هر بازی در NVIDIA App وسوسه‌کننده است؛ اما توصیه می‌کنیم آن را روی Driver Default نگه دارید، مگر اینکه عملکرد یک بازی مشخص را شخصاً بنچمارک کرده باشید. سری RTX 40؛ معماری Ada Lovelace در نسل Ada، امکانات NVIDIA App بسیار گسترده‌تر می‌شود. کاربران RTX 40 به DLSS Frame Generation بومی، مدل‌های جدیدتر Frame Generation، فناوری NVIDIA Smooth Motion، رمزگذاری سخت‌افزاری AV1 و پشتیبانی بهتر از جدیدترین قابلیت‌های DLSS دسترسی دارند. برای Super Resolution و Ray Reconstruction، تنظیم زیر را انتخاب کنید: DLSS Override – Model Presets: Recommended در حالت Recommended فعلی انویدیا، مدل M برای حالت Performance، مدل L برای Ultra Performance و مدل K برای سایر حالت‌های DLSS Super Resolution، از جمله DLAA، انتخاب می‌شود. برای Ray Reconstruction، حالت Recommended در کارت‌های Ada انتخاب مطمئنی است. اگر بخواهید تنظیمات را دستی انجام دهید، Preset F نیز گزینه جایگزین مناسبی برای دستیابی به کیفیت بالای حذف نویز و پایداری زمانی تصویر در بازی‌های پشتیبانی‌شده با رهگیری پرتو است. برای Frame Generation، در بازی‌های سازگار از Preset B استفاده کنید. این پیش‌تنظیم جدید برای بهبود کیفیت درون‌یابی رابط کاربری و عناصر HUD طراحی شده است. این گزینه معمولاً نقطه شروع مناسبی برای کاربران RTX 40 و RTX 50 محسوب می‌شود؛ به‌خصوص در بازی‌هایی که به نسخه‌های جدیدتر DLSS 4.x و 4.5 به‌روزرسانی شده‌اند. کارت‌های RTX 40 همچنین از Smooth Motion پشتیبانی می‌کنند؛ قابلیتی که در بازی‌های فاقد Frame Generation بومی می‌تواند بسیار مفید باشد. اگر DLSS Frame Generation بومی فعال است، Smooth Motion را هم‌زمان فعال نکنید. این دو فناوری مسیرهای متفاوتی برای تولید فریم هستند و استفاده هم‌زمان از آن‌ها می‌تواند عملکرد را کاهش دهد و آرتیفکت‌های تصویری ایجاد کند. انویدیا نیز این موضوع را در مستندات خود توضیح داده است. بنابراین، اولویت پیشنهادی ما برای Ada به این صورت است: بازی از DLSS Frame Generation بومی پشتیبانی می‌کند: از همان استفاده کنید. بازی Frame Generation بومی ندارد: Smooth Motion را امتحان کنید. هیچ‌کدام عملکرد مناسبی ندارند: بازی را بدون تولید فریم اضافی اجرا کنید. Smooth Motion در حال حاضر با بازی‌های سازگار مبتنی بر DirectX 11 ،DirectX 12 و Vulkan روی کارت‌های RTX 40 و RTX 50 کار می‌کند. سری RTX 50؛ معماری Blackwell کارت‌های Blackwell به مجموعه کامل این قابلیت‌ها دسترسی دارند. برای DLSS Super Resolution و Ray Reconstruction، بهتر است حالت Recommended را انتخاب کنید؛ مگر اینکه مدل انتخاب‌شده در یک بازی مشخص مشکل داشته باشد. در بخش Frame Generation، کاربران RTX 50 می‌توانند از Multi Frame Generation، از جمله Dynamic MFG در DLSS 4.5 و حالت‌های جدید با ضریب تولید فریم بالاتر استفاده کنند. انویدیا اکنون در کنار ضرایب ثابت، حالت Dynamic را نیز ارائه می‌دهد. Dynamic MFG نسبت تولید فریم‌های مصنوعی را به‌صورت خودکار تغییر می‌دهد تا ضمن حفظ تعادل میان کیفیت تصویر و پاسخ‌گویی، به نرخ فریم هدف برسد. نسخه 11.0.7 برنامه NVIDIA App نیز حالت‌های 5X و 6X را برای سخت‌افزارهای RTX 50 اضافه کرد. برای بیشتر بازی‌های تک‌نفره، پیشنهاد ما شروع با حالت Dynamic در کنار G-SYNC و V-Sync روی نمایشگرهای سازگار است. حالت‌های ثابت 3X ،4X ،5X و 6X را بهتر است ابزارهایی برای دستیابی به اهداف مشخص بدانید، نه تنظیماتی که هرچه ضریب بالاتری داشته باشند، لزوماً بهتر هستند. یک قانون مهم همچنان پابرجاست: Frame Generation زمانی بهترین عملکرد را دارد که نرخ فریم واقعی بازی از ابتدا به‌اندازه کافی بالا باشد. در صورت امکان، پیش از استفاده از ضرایب بالای تولید فریم، نرخ فریم واقعی را حداقل در محدوده 50 تا 60 فریم بر ثانیه نگه دارید. انویدیا همچنین در درایورهای جدیدتر و نسخه‌های سازگار Streamline، پشتیبانی از V-Sync و محدودکننده نرخ فریم را با Dynamic MFG در DLSS 4.5 اضافه کرده است. درایور Game Ready نسخه 616.64 یا جدیدتر این سازگاری را فراهم می‌کند. در نهایت، اگر بازی از DLSS 5 به‌صورت بومی پشتیبانی می‌کند، باید تنظیمات آن را داخل خود بازی انجام دهید. سیستم Override فعلی NVIDIA App عمدتاً بر مدل‌های DLSS 4.5 و تنظیمات Frame Generation متمرکز است و برای فعال‌کردن DLSS 5 در هر بازی دلخواه طراحی نشده است. NVIDIA Smooth Motion؛ چه زمانی باید از آن استفاده کنید؟ Smooth Motion را می‌توان نوعی تولید فریم در سطح درایور دانست. به‌جای اینکه بازی از ابتدا برای DLSS Frame Generation بهینه شده باشد، درایور فریم‌های متوالی رندرشده را تحلیل می‌کند و یک فریم تولیدشده دیگر بین آن‌ها قرار می‌دهد. این قابلیت روی کارت‌های RTX 40 و RTX 50 در دسترس است و درحال‌حاضر از بازی‌های سازگار با DirectX 11 ،DirectX 12 و Vulkan پشتیبانی می‌کند. توصیه می‌کنیم زمانی از Smooth Motion استفاده کنید که بازی Frame Generation بومی ندارد، نرخ فریم پایه نسبتاً پایدار است و کارت گرافیک توان پردازشی کافی برای فرایند درون‌یابی در اختیار دارد. این قابلیت به‌خصوص برای بازی‌های قدیمی جذاب است؛ بازی‌هایی که از موتور یا رابط گرافیکی‌ای استفاده می‌کنند که دیگر به‌روزرسانی نمی‌شود و احتمالاً هیچ‌وقت پشتیبانی رسمی از DLSS Frame Generation دریافت نخواهد کرد. بااین‌حال، فعال‌کردن Smooth Motion به‌صورت سراسری برای تمام بازی‌ها توصیه نمی‌شود. G-SYNC ،V-Sync و محدودیت نرخ فریم؛ تنظیم پیشنهادی ما این بخش احتمالاً یکی از بدفهمیده‌شده‌ترین قسمت‌های تنظیمات انویدیاست. G-SYNC نرخ نوسازی نمایشگر را با نرخ ارائه فریم از سوی کارت گرافیک هماهنگ می‌کند. این کار در محدوده نرخ نوسازی متغیر یا VRR، پارگی تصویر را بدون رفتار سنتی نمایشگرهای دارای نرخ نوسازی ثابت کاهش می‌دهد. برای نمایشگرهای G-SYNC یا G-SYNC Compatible، تنظیمات زیر نقطه شروع مناسبی هستند. انویدیا برای تجربه‌ای بدون پارگی تصویر، ترکیب G-SYNC و V-Sync را توصیه می‌کند. هنگامی که Reflex یا Ultra Low Latency Mode فعال باشد، سیستم می‌تواند نرخ فریم را پایین‌تر از سقف نوسازی نمای