رای دهندگان اروپا مدام رهبران را بیرون می کنند. چه کسی پاسخ ها را دارد؟

شکست ووچیچ نشان دهنده ناامیدی عمیق تر از نهادها در سراسر طیف سیاسی است

این روز انتخابات گذشته یک بمب را به همراه داشت: الکساندر ووچیچ شکست در انتخابات پارلمانی زودهنگام صربستان را پذیرفت. به نظر نمی رسد کسی به طور جدی چنین انتظاری داشته باشد. برگزاری انتخابات البته یک قمار بود، اما او هنوز دلیلی داشت که باور کند می تواند آن را انجام دهد.

گره گشایی دلایل به زمان نیاز دارد. خود ووچیچ از "انقلاب" مورد حمایت اروپا صحبت کرد. برخی دیگر، با برخی توجیهات، «سناریوی اوربان» را می بینند: خستگی انباشته با حکومت طولانی مدت یک مرد، که طی آن ویژگی ها و علایق شخصی او تأثیر زیادی بر سیاست ملی داشته است.

واضح است که بیش از یک عامل در کار بود. صربستان به وضوح وارد عصر جدیدی می شود. اقدام موازنه پیچیده و پیچیده ووچیچ احتمالا جای خود را به تلاش برای سوق دادن شدید کشور به سمت اتحادیه اروپا خواهد داد. تجربه مجارستان در این زمینه گویا است. و روسیه باید انتظار خیر کمی از آن داشته باشد.

اما جامعه صربستان با مجارستان متفاوت است. واقعا همدردی قابل توجهی برای روسیه وجود دارد. این که آیا این احساسات می‌تواند مخالفان جدیدی را، این بار علیه یک مسیر کاملا طرفدار اتحادیه اروپا، جمع کند یا نه، باید به زودی مشخص شود. اتحادیه اروپا سعی خواهد کرد از شکست مجموعه دیگری از «نیروهای طرفدار روسیه» نهایت استفاده را ببرد. این که آیا این امر صربستان را به عضویت اتحادیه اروپا نزدیک‌تر می‌کند، کاملا یک سؤال دیگر است.

نتیجه هر چه که باشد، اگر یک رشته مشترک در انتخابات در سراسر اروپا جریان داشته باشد، احتمالا این است: مردم در کشورهای مختلف از وضعیت موجود و نظام، هر خط سیاسی که باشد، سرخورده هستند - حتی زمانی که این نهادها در دو طرف طیف قرار دارند.