رای دهندگان حریدی و عرب اسرائیل اعتدال سیاسی در انتخابات 2026 را رد می کنند

در انتخاباتی که با قطب بندی تعریف شد، تعداد انگشت شماری از احزاب جدید سعی کردند پل هایی ایجاد کنند. رای دهندگان از عبور از آنها خودداری کردند. از حریدی معتدل موتی لایتنر (فرا ارتدوکس) گرفته تا عربی عملگرای منصور عباس، شرایط یکسان بود: اکثریت آرام در جامعه ما خواهان ورود به جامعه اسرائیل با شرایط خاص خود هستند. حزب عمومی هاردی لایتنر قول داده بود که "سد ترس" را در خیابان های اولترادوکس بشکند.

این سازمان از مطالعات اصلی، مشارکت نیروی کار و سربازگیری برای کسانی که به طور تمام وقت یاد نمی‌گیرند، حمایت کرد و یک زن به نام نچومی یافه را در رتبه سوم در فهرست خود قرار داد، اولین نفر برای یک حزب حریدی. او با تقریبا 9700 رای کار را به پایان رساند. امیدهای یک پدیده خجالتی بی‌اساس بود. در بنی براک، حزب 758 رای به دست آورد. در Kiryat Vizhnitz، 11. در Alon Shvut 2.73٪، در Matityahu 4.48٪، و Efrat در ده ها تراشه در محله های خود قرار گرفت.

لایتنر آرای خود را در حاشیه صهیونیسم مذهبی جمع آوری کرد، نه در خیابان حریدی. به نظر می رسد که اعتدال حردی بیش از یک واقعیت حریدی، یک آرزوی مذهبی صهیونیستی است. رعام بر اساس یک پیام واحد و غیر پر زرق و برق اجرا کرد: درباره صهیونیسم دوسویه، اما در مورد نان و کره صریح. عباس برای اثبات عزم خود، یوآو سگالوویتز، نماینده سابق یش آتید را در رتبه دوم فهرست قرار داد. رعام دو کرسی به دست آورد.

اما این پیروزی توجیهی نبود. احزاب عربی با مشارکت نزدیک به 80 درصد به رکورد 19 کرسی افزایش یافتند. تکه رام از آن رای به سختی حرکت کرد. بخشی از مشکل بسته بندی است. راعام از شاخه جنوبی جنبش اسلامی رشد کرد و یک اسلام گرا عملگرا هنوز یک اسلام گرا است. این در نقب به فروش می رسد، جایی که راعام به راحتی آرای بادیه نشینان را حمل می کرد.

به مسیحیان ناصری، به متخصصان سکولار در گالیله، یا به طبقه متوسط ​​عرب جوان‌تر و مدرن‌تر که علاقه‌ای به یک حزب مذهبی ندارند، بسیار کمتر می‌فروشد. با این حال، حتی اگر از اسلام‌گرایی خوششان نمی‌آمد، وقتی رای‌دهندگان عرب به‌طور دسته جمعی شرکت کردند، حتی به میانه‌روی چپ صهیونیستی روی نیاوردند. آنها به فهرست مشترک تندرو روی آوردند. امیدی که هر دو حزب نمایندگی می کردند، یک جریان رو به رشد از رای دهندگان منطقی در بخش های خود، از بین رفته است. شاید جریان اعتدال واقعی باشد اما به سادگی در برابر چیزی قدیمی تر شکسته است: غریزه جامعه برای بستن صفوف تحت فشار.

حریدیم ها دو سال گذشته را به تماشای رسیدن دستورات و دستگیری افراد فراری گذراندند. شهروندان عرب آنها را صرف دفن تعداد بی سابقه ای از قربانیان جنایت تحت ائتلافی کردند که به صراحت علیه تهدید مشارکت آنها مبارزه می کرد. همچنین جوی نیست که مردم به نامزدی رای دهند که وعده دیدار با طرف مقابل را در نیمه راه بدهد. مانند بسیاری از کشور، نیروهای میانه رو برای غلبه بر نیروهای تفرقه ناکافی بودند. انتخابی که اسرائیل باید انجام دهد اگر اسرائیل با یک دولت وحدت همراه شود، این کشور چه به آن رای دهد یا نه، میانه رو خواهد داشت.

اکثریت مردم صهیونیست به دلیل نداشتن جای دیگری در وسط فرود می آیند. اما اگر اعتدال به بلوک های دیگر راه پیدا نکند، آن سرزمین خشک به زودی زیر آب می رود. هشدار جمعیتی بسیار جدید نیست: اسرائیلی های صهیونیست کشور را با جمعیت فزاینده عرب و حریدی تقسیم خواهند کرد. شهروندان عرب این هفته نشان دادند که رای دارند و از استفاده از آن هراسی ندارند. اسرائیل ده ها سال را با عواقب حریدیم ها با دانستن همین موضوع سپری کرده است.

اما درس واقعی انتخابات 2026 این است که تغییر در این جوامع از درون حاصل نخواهد شد. اعراب و حریدیم به طرز عجیبی شبیه هم هستند: خودمختار، مخالف دولت، اما هنوز از نظر اقتصادی به آن وابسته هستند. هر دو چالش‌های منحصربه‌فردی برای یکپارچه‌سازی دارند، اما هر دوی آنها نیاز به یکپارچه‌سازی را دارند. آموزش، خدمات ملی، و مشوق‌های اقتصادی احتمالا بخشی از راه‌حل هر دو هستند. اسرائیل نمی‌تواند دوام بیاورد، در حالی که به زودی 40 درصد از جمعیت را غیرمغدیر سیاسی تشکیل می‌دهند. سه‌شنبه تصریح کرد که این خود به خود حل نخواهد شد.

این یک انتخاب باقی می‌گذارد: اسرائیل می‌تواند همچنان دستش را بگیرد و با کسانی که با ارزش‌های بنیادین آن در تضاد هستند حکومت کند، یا می‌تواند برای تغییر این ارزش‌ها تلاش کند. من می دانم که کدام را ترجیح می دهم. نویسنده ویراستار انگلیسی آمیت سگال است که عمدتا روی مسائل مربوط به اسرائیل و مردم یهودی تمرکز می کند.