ربودن هواپیمای فلای دبی: اسرائیل ملتی قهرمان است - زمان آن رسیده است که دولت نیز شجاعت نشان دهد - نظر

اسرائیلی ها ملتی قهرمان هستند. ممکن است یک شعار به نظر برسد، اما هر چند وقت یک‌بار اتفاقی می‌افتد که به ما یادآوری می‌کند که چقدر این واقعیت دارد. از بین تمام داستان‌های خارق‌العاده‌ای که از پرواز چهارشنبه فلای‌دبی از دبی به تل‌آویو به‌وجود آمد، چیزی که برجسته می‌شود شجاعت مسافرانی است که متوجه شدند اشتباه وحشتناکی رخ داده است، به زور وارد کابین شدند، و همه به خلبان کمک کردند. به نظر می رسید که سعی می کند هواپیما را پایین بیاورد. هرج و مرج در هواپیما وجود داشت و مسافران راهی برای اطلاع نداشتند

دقیقا چه اتفاقی می‌افتاد یا اینکه آیا آنها دقیقه، ثانیه یا اصلا وقت نداشتند. و عمل کردند. آنها منتظر کسی نبودند که آنها را نجات دهد یا ببینند که آیا همه چیز خود به خود حل می شود یا خیر. آن‌ها ابتکار عمل را به دست گرفتند و جان‌ها را نجات دادند: نه تنها مسافران داخل هواپیما، بلکه هر چیز دیگری که هواپیما می‌توانست با آن پایین بیاورد. وقتی هواپیماهایی را به یاد می‌آوریم که در طول سال‌ها ربوده یا سقوط کرده‌اند، دشوار است که از آنچه در این پرواز رخ داده و اینکه چگونه چیزی عمیقا اسرائیلی در آن وجود دارد، قدردانی نکنیم.

آشکار شود، اما با سر به داخل آتش، نبرد یا طوفان بدوید و هر کاری که می‌توان برای نجات جان انسان‌ها انجام داد انجام داد. اکنون شاهد برخی از شهادت‌های مسافران در پرواز هستیم. این ترسناک و نگران کننده است، به خصوص که بازرسان هنوز در تلاش هستند تا بفهمند دقیقا چه اتفاقی افتاده و انگیزه کمک خلبان چه بوده است. اما در شنیدن نحوه واکنش مردم در آن لحظات وحشتناک نیز چیزی دلگرم کننده وجود دارد. آنها به معنای واقعی کلمه مسئولیت را بر عهده گرفتند، و وقتی به آن فکر می کنیم، این ویژگی است که ما به خوبی می شناسیم. هفته آینده، اسرائیل سه سال از 7 اکتبر را جشن می گیرد.

آن روز وحشتناک به عنوان یکی از بزرگترین شکست ها و تراژدی ها در تاریخ اسرائیل در حافظه جمعی ما ثبت خواهد شد. اما، مانند هواپیما، این کشور نیز مملو از داستان هایی از بزرگترین شجاعت هایی بود که این کشور تا به حال به خود دیده است. انواع مختلفی از قهرمانی ها وجود دارد و نیازی به رتبه بندی آنها نیست. اما فراموش کردن افرادی که صبح آن روز از خواب بیدار شدند، شنیدند که اتفاقی نامفهوم در جنوب در حال رخ دادن است، فهمیدند که مردم به کمک آنها نیاز دارند، غیرممکن است.

آنها هر چه سلاحی داشتند، اگر سلاحی داشتند، برداشتند و مستقیما وارد جنگ شدند. آنها نمی دانستند چه خواهند یافت. آنها نمی دانستند که چند تروریست از مرز عبور کرده اند، ارتش کجاست، یا اینکه خودشان به خانه بازخواهند گشت. آنها فقط رفتند. این تا حد زیادی داستان اسرائیل است: کشور کوچکی که مردمش بارها و بارها با خطر مواجه می شوند و وقتی لحظه ای فرا می رسد، می ایستند، می جنگند و فرماندهی را رهبری می کنند. ملتی که برای مبارزه آماده شده است، ارزش این را دارد که اکنون، درست چند هفته قبل از اینکه اسرائیلی ها در 27 اکتبر پای صندوق های رای بروند. این انتخابات کمک خواهد کرد.

مسیری را که اسرائیل پس از سه سال فوق العاده سخت طی می کند، تعیین کنید. و هر دولتی که در نهایت ظهور کند، وارث کشوری خواهد بود که با یک سری چالش های استراتژیک مواجه است، که تقریبا هیچ یک از آنها به طور واقعی حل نشده است. حماس هنوز بخشی از غزه را کنترل می کند و تسلیحات و زیرساخت های نظامی را حفظ می کند. حزب الله همچنان تهدیدی برای شمال اسرائیل است.

و ایران همچنان درگیر رویارویی بر سر برنامه هسته‌ای خود و توانایی‌های منطقه‌ای گسترده‌تر خود است. درست است که سه سال پس از 7 اکتبر، اسرائیل به دستاوردهای شگفت‌انگیزی دست یافته است، اما پیروزی، همانطور که تا به حال به خوبی می‌دانیم، تنها با آنچه ارتش ویران می‌کند سنجیده نمی‌شود - بلکه با آنچه که یک کشور در جای خود می‌سازد، سنجیده می‌شود. هدیه ای خارق العاده: جمعیتی که حاضر است بجنگد، سال های سختی را تحمل کند و فرزندانش را به جنگ بفرستد، با آگاهی از خطرات و به طرز دردناکی می داند که برخی از آنها عقب نشینی نمی کنند.

خانواده یچیل لیتر، سفیر اسرائیل در واشنگتن را در نظر بگیرید. پسر او نریا هفته گذشته در یک حمله رمینگ در مسیر 443 در حین خدمت در نیروهای ذخیره به شدت مجروح شد. برادرش، موشه، در سال 2023 در غزه در جنگ کشته شد. نریا دلایلی برای ادامه خدمت نداشت: برادرش کشته شده بود و خانواده‌اش قبلا به اندازه کافی فداکاری کرده بودند. او می توانست با همسر و فرزندانش در خانه بماند. او می‌توانست پدر و مادرش را از نگرانی یک بار دیگر در مورد جنگیدن پسرش در جبهه نجات دهد. اما این کار را نکرد. به پوشیدن لباس فرمش ادامه داد.

او به گزارش وظیفه ذخیره ادامه داد. و او به خدمت ادامه داد. بدون چنین افرادی، اسرائیل زنده نخواهد ماند. اما نمی توان فقط از سربازان و غیرنظامیان شجاعت خواست. باید از سیاستمداران نیز مطالبه کرد. شجاعت سیاسی متفاوت است. این در مورد شارژ کردن کابین خلبان یا دویدن به سمت تیراندازی نیست.

این در مورد تصمیم گیری دشوار، پذیرش ریسک، به چالش کشیدن مفروضات سنتی و مهمتر از همه، گفتن به مردم است که واقعا می خواهید کشور را به کجا ببرید. این سؤالی است که اسرائیلی ها هنگام آماده شدن برای رای دادن باید بپرسند: چشم انداز چیست؟ آیا آینده ای که به ما ارائه می شود صرفا غوطه ور شدن است، نوعی سوپراسپارتا، احتمال قوی تر و بهتر از دیگران برای جنگیدن در اطراف ما وجود دارد، اما پس از جنگیدن یکی دیگر مسلح تر از دیگران است؟ تهدیدهایی که اسرائیل با آن مواجه است را تشخیص دهد، آنها را جدی بگیرد و قدرت نظامی عظیم را حفظ کند، ب

همچنین به دنبال راهی به سوی امنیت بیشتر، ثبات، و در نهایت چیز دیگری است؟ اسرائیل به دنبال رهبران شجاع هفته گذشته در نیویورک، برای مثال، هیئت صلح مورد حمایت ایالات متحده از یک طرح بلندپروازانه برای غزه رونمایی کرد. مقامات ارشد موانع عظیمی را که در این راه وجود دارد، از جمله اختلاف حل نشده بر سر چگونگی خلع سلاح حماس و چگونگی عقب نشینی اسرائیل، اذعان کردند.

آیا بلندپروازانه و تصور آن سخت است؟ 100% سه سال پس از 7 اکتبر، با وضعیتی که در غزه همچنان وخیم است - هم برای ساکنان آن و هم برای امنیت اسرائیل - این یک طرح متفکرانه است که فرصتی واقعی برای تغییر واقعیت در میدان ارائه می دهد. با در نظر گرفتن همه گزینه ها، آیا ارزش یک گلوله را ندارد؟ اما نکته اینجاست: اسرائیلی ها حتی در اتاق حضور نداشتند. این همان چیزی است که این کارزار انتخاباتی باید درباره آن باشد. در عوض، بسیاری از سیاست های اسرائیل بر آنچه نامزدها مخالف هستند متمرکز است.

این شخص با آن حزب خواهد نشست. نمی توان به آن شخص اعتماد کرد. این بلوک خطرناک است و آن بلوک نامشروع است. اما این سیاستمداران برای چیست؟ آنها می خواهند اسراییل پنج سال دیگر کجا باشد؟ برنامه آنها برای غزه چیست؟ برای لبنان؟ برای فلسطینی ها؟ برای تنش روزافزون روابط اسرائیل با بخش هایی از جهان غرب؟ پیروزی واقع بینانه چگونه به نظر می رسد؟ اسرائیلی ها بارها و بارها نشان داده اند که آماده هستند تا برای این کشور خطرات خارق العاده ای را بپذیرند. افرادی که این هفته به کابین خلبان حمله کردند منتظر نبودند که از آنها سوال شود.

اسرائیلی‌هایی که در 7 اکتبر به سمت جنوب حرکت کردند نیز این کار را نکردند. آنها خطر را دیدند. آنها فهمیدند که یک نفر باید عمل کند. و علیرغم اینکه هیچ تضمینی برای اتفاقات بعدی نداشتند، آنها به جلو حرکت کردند. رهبران سیاسی اسرائیل نیازی به حمله به کابین خلبان ندارند. اما آنها باید تا حدودی همان شجاعت را از خود نشان دهند. به جای اینکه چند هفته آینده را به اسرائیلی‌ها بگویند که هرگز انجام نخواهند داد، با چه کسی نمی‌نشینند، و چرا دیگران خطرناک هستند، باید به ما بگویند که می‌خواهند این کشور را به کجا ببرند. مردم اسرائیل قبلا نشان داده‌اند که آماده شجاعت هستند.

اکنون آنها شایسته رهبرانی هستند که به اندازه کافی شجاع باشند تا آینده ای را به آنها ارائه دهند. نویسنده یکی از بنیانگذاران انجمن سیاست MEAD، یکی از اعضای ارشد JPPI و سردبیر سابق The Jerusalem Post است. جدیدترین کتاب او در حالی است که اسرائیل خواب بود.