ردهای تمام آمریکایی با نگاه کردن به عقب به جلو حرکت می کنند

هنگامی که All-American Rejects Move Along را در سال 2005 منتشر کرد، شنوندگان هنوز آلبوم‌های کاملی را می‌خریدند، قطعات انحصاری خرده‌فروشی آهنگ‌های جایزه را در نسخه‌های رقیب پراکنده می‌کردند، و ممکن بود یک آهنگ پنهان تنها پس از 20 دقیقه سکوت ظاهر شود.

در حال حاضر، در حالی که گروه آهنگ‌های سرگردان را در نسخه لوکس بیست و یکمین سالگرد گردآوری می‌کند، نیک ویلر گیتاریست فرصتی برای بازگرداندن شکل اصلی رکورد می‌بیند.

او گفت: «ما تازه وارد استودیو می‌شدیم تا 15 آهنگ مورد علاقه‌مان را ضبط کنیم.

ویلر گفت: "هیچ وقت واقعا یک بسته منسجم وجود نداشت که بتوانید 15 آهنگی را که در آن شش هفته در سال 2005 ضبط کردیم، دریافت کنید." "این به همان شکلی است که شما می توانید با هدف ما برای این آلبوم دریافت کنید."

تایسون ریتر، پیشرو، آهنگ Move Along را کمتر از طریق گوش دادن آرشیوی نسبت به اجرای شبانه بازبینی می‌کند، زیرا هر مخاطب آهنگ‌ها را به شکلی تغییر یافته برمی‌گرداند.

او گفت: «من هر شب این آلبوم را روی صحنه مرور می‌کنم، و وقتی «راز کوچک کثیف» مجموعه‌ای را باز می‌کند، تماشا می‌کند که «نامزدی بلافاصله فعال می‌شود».

واکنش هنوز هم فوری به نظر می رسد، اگرچه این آهنگ دو دهه است که در انظار عمومی زندگی می کند: "آن جادوی ناملموس، آن کیمیاگری ارتباط وجود دارد که آهنگ ها می توانند برای مخاطبان و برای جامعه ای از مردم انجام دهند."

ریتر این فکر را به سمت امر معنوی سوق داد، سپس آن را در یک خط تقطیر کرد: "نزدیک ترین چیزی که می توانم به خدا احساس کنم زمانی است که می توانم این آهنگ ها را اجرا کنم."

ریتر معتقد است تک‌آهنگ‌های تعیین‌کننده گروه از مرزهای نوازندگانی که آن‌ها را ساخته‌اند فرار کرده‌اند، زیرا طرفداران مفاهیمی را ارائه می‌کنند که نویسندگان آنها هرگز نمی‌توانستند پیش‌بینی کنند.

او گفت: "راز کوچک کثیف" بزرگتر از ردهای آمریکایی بود. "Move Along" بزرگتر از هویت گروه ما بود."

برخی از شنوندگان به او گفتند که «راز کوچک کثیف» در حالی که با هویت جنسی دست و پنجه نرم می‌کردند به «فضای امن» تبدیل شد، در حالی که «حرکت همراه» که او آن را «ترانه‌ای درباره توانمندسازی، باور و انعطاف‌پذیری» نامید، نوع دیگری از سرپناه را ارائه می‌کرد. هر تعبیری کار را به گونه‌ای کامل می‌کند که هنرمند نتواند آن را کنترل کند.

ریتر با تعبیر دیوید بووی گفت: «ساخت این آهنگ نیمی از تجربه یک هنرمند است و استقبال نیمی دیگر از آن است. او افزود: «هنوز بتوانیم ببینیم مردم یک رکورد را کشف می‌کنند، به‌گونه‌ای که گویی کاملا جدید است» «به گمانم، یک نتیجه همیشه سبز زیبا از آهنگ‌هایی است که مهم هستند».

ویلر در قسمت‌های عمیق با همین مالکیت مواجه می‌شود، که زنده ماند زیرا شنوندگان یک بار یک تک آهنگ را شنیدند، آلبوم را خریدند و سکانس کامل را جذب کردند. هنگامی که گروه در سال 2023 به عنوان اصلی بازگشت و آهنگ "I'm Waiting" را وارد صحنه کرد، او متوجه شد که این آهنگ ها چقدر در حافظه جا مانده اند.

او گفت: «اگر یک آهنگ یا در این مورد، حدس می‌زنم دو یا سه آهنگ را دوست داشتید، می‌رفتید آلبوم کامل را بخرید و کل تجربه را داشته باشید. "شما آلبومی را که مربوط به 20 سال پیش است پخش می کنید، مردم آن را می دانند زیرا به آلبوم گوش داده اند."

برای ویلر، این غافلگیری عمومی شد: "این واقعا سرگرم کننده بود که آهنگی را پخش کنید که فکر می کنید فقط شما می دانید، اما معلوم شد که بسیاری از افراد حاضر در نمایش نیز می دانستند."

در تور Warped Tour Mexico City، جایی که گروه پس از ۲۵ سال انتظار برای اولین بار اجرا کرد، گروه Rejects بیش از حد را انتخاب کردند: آرایش KISS، لباس‌های بلند، بلند کردن درام ۲۰ فوتی و پرده‌ای که برای اعلام ورودشان ساخته شده بود – اگرچه آب و هوا برنامه‌های پیروتکنیک را لغو کرد.

ویلر گفت: «ما می‌خواستیم نمایشی خلق کنیم» و لباس‌های مبدل که دو سال در انبار بودند، سرانجام صحنه خود را پیدا کردند.

گیتاریست مایک کنرتی، با لباس جین سیمونز، «بلندترین کفش‌های پاشنه‌دار»، «بیشترین لباس» و کپسول‌های خون را پذیرفت، بنابراین ویلر جایزه تعهد شب را به او اعطا کرد: «در نیمه آخر نمایش خون از صورتش می‌ریخت. او قطعا باید متعهد می‌شد».

این نقش نیز تقارن خاص خود را داشت، زیرا اولین خرید رکورد کنرتی، KISS’s Destroyer بود.

در عصری که موسیقی بیش از هر زمان دیگری در دسترس است، اما تجربه‌های زنده پرهزینه‌تر می‌شوند، Ritter قصد دارد شکاف بین مخاطب و تجربه را با یک پلتفرم دیجیتال جدید به نام PlayHouse پر کند. PlayHouse نیاز سنتی به مروجین را دور می‌زند و به هنرمندان اجازه می‌دهد تا مستقیما با طرفداران ارتباط برقرار کنند و در یک محیط مهمانی خانگی، نمایش‌های صمیمی و اجتماعی خلق کنند.

مهمانی‌های خانگی همه عناصر تولید جشنواره را وارونه می‌کنند، و از آنجا که گروه از اتاق نشیمن عبور می‌کند، به حیاط خلوت قدم می‌گذارد و بدون عایق‌بندی صحنه وسیع شروع می‌کند، هر اجرا شلی اولین بارها و مهمانی‌های خود را بازمی‌یابد.

ویلر با توصیف مجموعه‌ای که از طریق تماس چشمی، واکنش جمعیت و غریزه ساخته شده است، به یاد آورد: "بچه‌ها آماده‌اید؟ خوب، عالی. بیایید یک آهنگ بنوازیم." خطر پا گذاشتن پنکه روی پدال‌برد یا جدا کردن کابل فقط باعث می‌شود صحنه به منشأ گروه نزدیک‌تر شود.

ریتر در همان نزدیکی تبادل عمیق تری پیدا کرد.

او گفت: «وقتی در یک مهمانی خانگی در مقابل 250 نفر می‌ایستید، تجربه‌ی خوش‌خوشی در سفر را به دست می‌آورید،» و از آنجایی که اجراکننده و تماشاگر با «انرژی مشترک» آن را ترک می‌کنند، ریتر نمایش‌ها را با یک هدف جدید ترک کرد.

ریتر گفت: «این مهمانی‌های خانگی مرا نجات دادند، گروهم را نجات دادند، و فکر می‌کنم بسیاری از مردم را امیدوار کردند.»

برای ریتر، مقرون به صرفه بودن از هدف موسیقی زنده جدایی ناپذیر است، و او تور وارپد را به دلیل حفظ «بلیت مخاطب عام» تحسین کرد در حالی که فرهنگ کنسرت به طور فزاینده ای «داراها و نداشته ها» را از هم جدا می کند. او گفت که مخاطبان آن شامل افرادی هستند که «به موسیقی نیاز دارند، نه فقط آن را می‌خواهند و انتظارش را دارند» و تمایز او به بحثی برای هنر به‌عنوان یک ضرورت در دوران حواس‌پرتی، تفرقه و آسیب‌های جمعی طولانی‌مدت گسترش یافت.

او می‌گوید: «هنر و موسیقی همیشه در چارچوب یک ضرورت وجودی گم می‌شود، زیرا نه غذا است، نه آب، نه لباس و نه سرپناه، اما همه این چیزها برای بسیاری از مردم است.»

ریتر با رسیدن به تاریخ ادامه داد: "موسیقی و هنر چیزی است که ما را وادار کرد پس از رکود بزرگ و جنگ بزرگ از دهه 20 غرش کنیم. ما در پشت یک آسیب جمعی هستیم که کووید بود و هنوز در حال پردازش آن هستیم."

نوستالژی می‌تواند شنوندگان را تسکین دهد، با این حال ریتر اصرار داشت که فرهنگ باید از هنرمندان جوانی که مستقیما در حال نوشتن هستند نیز حمایت کند، زیرا آثار آنها ممکن است همان نیروی مجسمه‌سازی را که Move Along برای نسل قبلی حمل می‌کرد، داشته باشد.

او گفت: «این موسیقی است که فرهنگ ما را نجات می‌دهد.» و به سرعت محدوده‌اش را روشن کرد: «این من در مورد موسیقی‌ام صحبت نمی‌کنم، مرد، این من درباره موسیقی جوانانی هستم که در این لحظه صحبت می‌کنند.»

الگوریتم ها ممکن است افراد را به واقعیت های متناسب تقسیم کنند، در حالی که هدفون ها ممکن است گوش دادن را خصوصی کنند. با این حال، یک نمایش راک همچنان به جمعیت اجازه می‌دهد «با هم جمع شوند و تا شب فریاد بزنند». ریتر این نیاز را به یک امر اولیه تقلیل داد: "ما غارنشین هستیم. باید روی ماه غرغر کنیم و زوزه بکشیم."

ویلر تکامل گروه را در آزادی آن می شنود که به جای پرداختن به هر اجرا در زیر ضرب الاجل یک لیبل اصلی، تحولات گروه را می شنود، و اگرچه ردها هنوز کار را جدی می گیرند، اکنون می توانند جلد جانی کش را برای سرگرمی، ضبط و تولید خود منتشر کنند یا یک تور در حیاط خلوت بسازند.

در طول جلسات Move Along، ویلر گفت: "چه کسی می دانست که آیا این آخرین فرصت ما خواهد بود؟ بنابراین ما نمی توانستیم آن را حل کنیم. ما باید برای رفتن به استودیو تمرین می کردیم. باید عالی بود."

با Sandbox، هدف تبدیل به «تسخیر یک لحظه در زمان، گرفتن یک اجرا و گرفتن یک احساس» شد، که به گروه اجازه داد تا دوباره با «معصومیت و ساده لوحی» آغازین خود ارتباط برقرار کند. او گفت: "ما بالاخره به جایی از زندگی خود رسیدیم که این می تواند دوباره سرگرم کننده باشد."

ویلر و ریتر همانطور که در مورد تعادل ظریف نوستالژی و حرکت رو به جلو فکر می‌کنند، به همان پارادوکس بازگشتند: Move Along متعلق به نسخه‌های جوان‌تر All-American Rejects است، با این حال به گروه امروزی ابزار تبدیل شدن به خود را داد.

ویلر گفت: "هیچ پلان B وجود نداشت. هنوز پلان B وجود ندارد."

ریتر این بدهی را در چهره هایی که مستقیما در مقابل او قرار داشت، مشخص کرد، جایی که اشعار آشنا تاریخ جدیدی را به دست می آورند و یک آهنگ پاپ-راک می تواند به معاشرت، پناه یا امید تبدیل شود.

او گفت: «بعضی از شب‌ها به همان عمقی که اولین بار آن را نوشتم به آن آهنگ متصل می‌شوم.» و در حالی که جمعیت کلمات را با زندگی خود تطبیق می‌دهند، او همچنان از این تبادل آگاه است: «از اینکه هر شب برای تعدادی از مردم این آهنگ را برانگیخته‌ام سپاسگزارم.»

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: دیون گرانت و سام ویلسون.