ردپای ماسه های سفید نشان می دهد که انسان در آخرین عصر یخبندان تغییرات محیطی ناگهانی را تجربه کرده است

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

کاوش‌های گسترده در پارک ملی وایت سندز در نیومکزیکو، فرصتی را برای محققان فراهم کرده است تا قدمت قدیمی‌ترین ردپای انسان در آمریکای شمالی را اصلاح کنند و درک عمیق‌تری از مناظر و شرایط محیطی در زمان حضور انسان در آنجا ایجاد کنند.

مطالعه جدید که توسط تیمی از محققان از جمله دانشگاه آریزونا، سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده و سایر شرکا در مجله Science Advances منتشر شده است، محیطی پویا را نشان می‌دهد که نشان می‌دهد انسان‌هایی که ردپای خود را در ساحل دریاچه قدیمی ترک کرده‌اند، تغییرات ناگهانی دما و دسترسی به آب را در طول عمر خود تجربه کرده‌اند.

این تیم تحقیقاتی قبلا کشف و تأیید کرده بود که رد پای انسان White Sands قدیمی‌ترین شواهد حضور انسان در آمریکای شمالی است و مردم را هزاران سال زودتر از زمانی که تصور می‌شد در این قاره قرار می‌دهد.

این تحقیق روش‌های استخراج نوآورانه‌ای را که برای جداسازی 75000 دانه گرده منفرد در هر نمونه و روش‌های تاریخ‌سنجی تصفیه‌شده مورد استفاده در آزمایشگاه رادیوکربن USGS استفاده می‌شود، شرح می‌دهد. این امر منجر به سن دقیق‌تر این مکان شد و مجددا تأیید کرد که قدمت ردپای ماسه‌های سفید بین 23500 تا 21700 سال پیش یا در زمان آخرین حداکثر یخبندان است.

گاه‌شماری جدید کلید بازگشایی بقیه داستان بود، که شامل درک عمیق‌تر تغییرات محیطی ناگهانی است که انسان‌های اولیه در آمریکای شمالی با آن مواجه بودند.

محققان از گاه‌شماری جدید برای بررسی تغییرات اقلیمی و محیطی در مقیاس زمانی معادل یک نسل انسان یا تقریبا 50 سال استفاده کردند، که برای آرشیوهای زمینی دیرین اقلیم در این دوره زمانی از جنوب غربی ایالات متحده نادر است.

جسیکا تیرنی، یکی از نویسندگان این مقاله، استاد دانشگاه علوم زمین می گوید: رسوبات ماسه های سفید از این جهت منحصر به فرد هستند که به ما اجازه می دهند شرایط محیطی را در آخرین عصر یخبندان با وضوح زمانی بسیار بالا بازسازی کنیم، به طوری که بتوانیم نوسانات مربوط به انسان های حاضر در آن زمان را مشاهده کنیم.

Tierney تخصص خود را در تجزیه و تحلیل علائم ژئوشیمیایی ثبت شده در رسوبات، که با گرده های فسیلی گیاهان در حال رشد در مناظر اطراف ترکیب می کند، برای بازسازی دما، بارش، خشکی و جوامع گیاهی به کار برد. نتایج نشان می دهد که آب و هوا در وایت سندز پویا بود.

انسان‌ها شاهد چرخش کامل چشم‌انداز از جنگل‌های مخروطیان به درمنه و استپ بلوط و رکود دریاچه اوترو بودند، دریاچه‌ای عظیم که در طول آخرین عصر یخبندان بیشتر قسمت‌های پارک ملی وایت سندز را پوشانده بود.

با اندازه‌گیری ایزوتوپ‌ها - اتم‌های عنصری که بر اساس تعداد نوترون‌هایشان، در این مورد، هیدروژن، متفاوت هستند - در موم‌های برگ از مواد گیاهی حفظ‌شده، گروه Tierney در U of A دریافتند که در طول یک قرن نوسان‌هایی در دسترسی به آب نیز وجود دارد که شامل خشکی شدید در طول یک رویداد گرمایش ناگهانی که در نمونه‌های هسته‌های یخی نیز ثبت شده است.

تیرنی گفت: «این به ما می گوید که تغییرات محلی خشکی در وایت سندز بسیار بزرگ بوده و به دنبال تغییرات آب و هوایی جهانی بوده است.

در طول آخرین ماکزیمم یخبندان، زمانی که انسان ها ردپای خود را در دشتی گل آلود به جا گذاشتند، دما در جنوب غربی به طور کلی سردتر بود، در حدود 50 درجه فارنهایت (10 درجه سانتیگراد)، برخلاف میانگین دمای سالانه امروزی در حدود 60 درجه فارنهایت (16 درجه سانتیگراد) در آن منطقه.

در طی جابجایی ناگهانی که توسط گرده در لایه‌های رسوبی ثبت شد، پوشش گیاهی از جنگل کاج به پینیون و درخت عرعر تغییر کرد، همه در عرض حدود 100 سال.

تیرنی گفت که مقادیر متفاوتی از گرده به جای مانده توسط روپیا، یک گیاه آبزی که دوست دارد در جویبارها و چشمه‌های بیابانی رشد کند، نشان می‌دهد که سطح آب دریاچه اوترو در طول 1500 سال بالا و پایین رفته است.

او گفت: «در نهایت دریاچه بیشتر و بیشتر کوچک شد تا جایی که جای خود را به پلایای مسطح داد. و در تمام آن سکانس، مردم آنجا قدم می‌زدند و رد پای خود را در کنار ماموت‌ها، تنبل‌های غول‌پیکر و گرگ‌های وحشتناک رها می‌کردند.»

تیرنی افزود: داشتن یک رکورد حفظ شده از شرایط و تغییرات محیطی، مانند بارندگی، دما و پوشش گیاهی در یک مکان با ردپایی که توسط انسان و حیات وحش به جا مانده است، برای جنوب غربی، اگر نه در سطح جهانی، منحصر به فرد است.

تیرنی گفت: «اگرچه این ردپاها بیش از 20000 سال است که در گل گچی مدفون شده اند، اما به نظر می رسد که کسی دیروز از پلایا خارج شده است. این یک فرصت فوق‌العاده نادر است که بتوانیم بازسازی دیرینه اقلیم را انجام دهیم و آن را با باستان‌شناسی در همان مکان دقیق ترکیب کنیم.»

در مرحله بعد، محققان می‌خواهند به عمق بیشتری بپردازند که دقیقا در آن زمان چه اتفاقی افتاده است - چه مکانیسم‌هایی ممکن است در کار بوده باشد که باعث می‌شود یک رویداد گرمایش در گرینلند باعث خشک شدن در جنوب غربی آمریکا شود.

کاتلین اسپرینگر، زمین شناس تحقیقاتی USGS و یکی از نویسندگان مقاله، می گوید: «این مطالعه یک هدف تحقیقاتی بلندمدت در White Sands را برآورده کرد – گسترش سایت ردپای منتشر شده اولیه و نمونه برای شاخص های زیست محیطی برای کمک به درک بیشتر ما از زمینه کامل شرایط در اوج حداکثر یخبندان.»

قابل توجه است که انسان‌های اولیه در منطقه شاهد در زمان واقعی یک محیط به سرعت در حال تغییر بودند که در طول زندگی انسان قابل تشخیص است - این واقعا محل تفکر است.

اد جولی، کلارا لی تانر، دانشیار انسان‌شناسی در U of A و یکی از نویسندگان مطالعه، گفت که این یافته‌ها "گذشته عمیق بومی قاره آمریکا را انسانی می‌کند." جولی، که اوگلا لاکوتا و هادولگی ماسکوگی است، همچنین سرپرست مشترک قوم شناسی در موزه ایالتی آریزونا است.

جولی گفت: «این تحقیقات همچنان به دانشمندان و عموم مردم یادآوری می‌کند که این جمعیت‌های انسانی باستانی انعطاف‌پذیر نیاکان بومی‌های معاصر هستند، شواهد علمی مهمی در حمایت از سنت‌های شفاهی ملت‌های بومی مستقل و تقویت این واقعیت که ما از زمان‌های بسیار قدیم در اینجا بوده‌ایم، ارائه می‌کند.

کاتلین بی اسپرینگر و همکاران، انسان‌ها تغییرات محیطی ناگهانی را در وایت سندز در طول آخرین حداکثر یخبندان، پیشرفت‌های علمی (2026) تجربه کردند. DOI: 10.1126/sciadv.aeh0707

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →