رد کردن روایت های هشداردهنده در "پایگاه هوایی چین" در لائوس

افتتاح مرکز آموزشی و پشتیبانی مشترک لائوس و چین و آکادمی هوانوردی دوستی در بان کیون، لائوس در 29 سپتامبر طوفان رسانه ای شدیدی را به راه انداخته است. شاهین‌های چین ادعا می‌کنند که این فرودگاه بی‌ضرر، سومین پایگاه نظامی پکن در خارج از کشور، پس از تأسیسات جیبوتی در شرق آفریقا و تأسیسات پشتیبانی دریایی ریم در کامبوج، و اولین پایگاه هوایی چین در جنوب شرقی آسیا است. رسانه‌های بین‌المللی تأسیسات بان کیون را به‌عنوان «پایگاه» یا «پایگاه هوایی» و هواپیمای آموزشی که در تصاویر ماهواره‌ای به‌عنوان «هواپیمای تهاجمی» یا «هواپیمای تهاجمی سبک» دیده می‌شود، قرار داده‌اند.

علاوه بر این، هشداردهنده‌ها هشدار می‌دهند که چین می‌تواند باند فرودگاه را گسترش دهد و زیرساخت‌های خود را گسترش دهد تا امکان پخش نیرو در سراسر سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی و فراتر از آن را فراهم کند یا از این تأسیسات برای جمع‌آوری اطلاعات استفاده کند. برخی دیگر پیشنهاد کرده‌اند که یک پایگاه بزرگ می‌تواند عملیات بمب‌افکن‌ها را تسهیل کند یا ویتنام را از جناحین خارج کند یا آن را محاصره کند. اما از نظر انتقادی، چه به دلیل چارچوب بندی عمدی و چه به دلیل ناآگاهی ساده، بسیاری از ادعاهای فوق فاقد شواهد و واقع گرایی هستند.

این مقاله تلاش می‌کند تا برخی از روایت‌های ماندگارتر و واضح‌تر تکرار شده در رسانه‌ها و نظرات کارشناسان درباره فرودگاه جدید و هدف آن را بی‌معنا کند. ابتدا، تصاویری از فرودگاه بان کیون که توسط یک ارائه دهنده ماهواره تجاری Vantor گرفته شده و ابتدا توسط رویترز به اشتراک گذاشته شده است، هشت فروند هواپیمای آموزشی جت پایه جت JL-8/K-8 ساخت چین را بر روی پیش بند تاسیسات نشان می دهد. این هواپیما توسط رسانه ها به عنوان "هواپیما حمله سبک" یا "هواپیما حمله" نامیده می شود.

این یک کادربندی نادرست است که باعث می‌شود هواپیما از نظر طبیعت خطرناک‌تر از آنچه هست به نظر برسد. K-8 یک پروژه هواپیمای آموزشی مشترک چین و پاکستان است که توسط بسیاری از کشورها از جمله چین، لائوس، میانمار و پاکستان و سایر کشورها در منطقه عملیاتی می شود. K-8 در درجه اول یک هواپیمای آموزشی پایه یا متوسط ​​است. این نوع معمولا در فازهای دو و سه از برنامه درسی آموزش پرواز، مانند مقدمه پرواز با جت و آموزش پیشرفته جت، و مقدمه پرواز تاکتیکی، قبل از رفتن به مربیان پیشرفته تر و با عملکرد بالاتر، تغذیه می شود.

در نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق لائوس (LPLAAF)، مرحله یک آموزش ابتدایی بر روی SAIC LE-500 ساخت چین انجام می‌شود، K-8 در آموزش‌های اولیه جت فاز دو و سه، و YAK-130 روسی برای آموزش تاکتیکی فاز چهار استفاده می‌شود. برخلاف نیروی هوایی میانمار که بنا به گزارش ها از K-8 در نقش حمله سبک استفاده کرده است، هیچ مدرکی دال بر استفاده LPLAAF از این نوع در آن نقش وجود ندارد. به طور واضح، هیچ مدرک بصری از نوع شرکت در تمرینات یا حمل مهمات هوا به زمین در تقریبا یک دهه خدمت این هواپیما در لائوس ظاهر نشده است.

بنابراین، قاب بندی K-8 لائوس به عنوان یک "هواپیما حمله سبک" به سادگی یک توصیف نادرست است که باعث سردرگمی و هشدار می شود. در مقابل، جت آموزشی پیشرفته روسی سکوی قابل ملاحظه‌ای توانمندتر از K-8 است و می‌تواند با انواع مهمات هوا به هوا و هوا به زمین برای پشتیبانی زمینی مسلح شود. ادعای مداوم دیگر حاکی از آن است که فرودگاه بان کیون یک «پایگاه هوایی» چینی با یک باند فرودگاه طولانی و یک پیش بند «بزرگ» برای پارک هواپیما است که ظاهرا قادر به پشتیبانی از طرح قدرت نظامی چین در سراسر سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا است.

با این حال، باند تک فرودگاه تقریبا 2000 متر طول دارد که در واقع برای یک فرودگاه نظامی چندان طولانی نیست. سایر مکان‌های عملیاتی اصلی LPLAAF مانند فرودگاه بین‌المللی Wattay در Vientiane و پایگاه هوایی Xieng Khouang (Phonsavan) دارای باندهایی هستند که به ترتیب به طول 3000 متر و 2500 متر در Google Earth اندازه‌گیری می‌شوند. برای مقایسه، فرودگاه های نظامی همسایه تایلند معمولا به طول 3000 متر ساخته شده اند.

به طور مشابه، پایگاه های جنگنده نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق (PLAAF) در منطقه فرماندهی تئاتر جنوبی دارای باند 2500 متری هستند، در حالی که پایگاه های بمب افکن در Shaodong و Leiyang دارای باندهای طولانی تر، 3000 متر هستند. باند 2000 متری بان کیون برای پشتیبانی از پرتاب برق ساخته نشده است، بلکه برای کنترل هواپیماهای آموزشی ساخته شده است. علاوه بر این، ادعاهایی مبنی بر اینکه این مرکز دارای پیش بند بزرگی برای پارک هواپیما و پتانسیل گسترش قابل توجه برای پشتیبانی از پیش بینی قدرت است نیز نادرست است.

بر اساس تصاویر ماهواره ای موجود، پیش بند فرودگاه در واقع نسبتا کوچک است و تنها می تواند ده ها مربی را با پناهگاه های خورشیدی، آشیانه ها و زیرساخت های نگهداری مرتبط پشتیبانی کند. برای پشتیبانی از عملیات پرتاب انرژی پایدار، فرودگاه باید دارای پیش بندهای واقعا وسیع، پناهگاه های هواپیماهای متعدد و "مزرعه" سوخت و مهمات بزرگ باشد که در تصاویر مشابه از پایگاه های هوایی چین در آن سوی مرز قابل مشاهده است. هیچ کدام از اینها در Ban Keun قابل مشاهده نیست. چیزی که قابل تجزیه است، یک فرودگاه با زیرساخت متوسط ​​مناسب برای نقش آموزشی مورد نظر است.

برخی از کارشناسان پیشنهاد کرده اند که همراه با مرکز پشتیبانی کامبوج و چین در ریم (اغلب به عنوان یک پایگاه دریایی چین در نظر گرفته می شود)، "پایگاه هوایی" بان کیون به چین در "محاصره" ویتنام کمک خواهد کرد. هانتر مارستون در نوشتن برای مترجم پیشنهاد کرد که "پکن عملا به دور هوا و جناح های دریایی هانوی پایان داده است." چنین اظهاراتی نشان دهنده درک محدودی از ویژگی های کلیدی نیروی هوایی و موقعیت نظامی موجود چین و گزینه های قدرت در دریای چین جنوبی یا سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی است. نیروی هوایی اجازه مانور در بعد سوم (ارتفاع) را می دهد.

ویژگی های کلیدی آن - سرعت، دسترسی و توانایی پرواز بر فراز هر زمین - انعطاف پذیری عملیاتی قابل توجهی را برای هواپیماهای نظامی فراهم می کند. PLAAF مجبور نیست هواپیماهای جنگی خود را به صورت فیزیکی در لائوس مستقر کند تا ویتنام را "محاصره" یا "محاصره" کند. می تواند این کار را از پایگاه های فعلی خود در فرماندهی تئاتر جنوبی و دریای چین جنوبی انجام دهد.

تحت فرماندهی تئاتر جنوبی، PLAAF شبکه گسترده ای از پایگاه های هوایی مجهز دارد که از استان های هونان و گوانگدونگ در جنوب شرقی چین تا استان های گوانگشی و یوننان در جنوب، مستقیما با ویتنام، لائوس و میانمار هم مرز است. علاوه بر این، جزیره هاینان، جزیره وودی در پاراسلز، و صخره های آتشین کراس ریف، صخره های مرجانی و خرابکاری در اسپراتلی، زنجیره ای از مکان های عملیاتی مجهز را برای هر گونه حوادث احتمالی منطقه ای در اختیار PLAAF قرار می دهند. مهمتر از همه، از پایگاه های فعلی آن، مانند منگزی در استان یوننان یا بوز/تیان یانگ در استان گوانگشی، PLAAF c

هواپیماهای ombat می توانند به راحتی به هر نقطه از سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا برسند. علاوه بر این، PLAAF با عملیات از پایگاه‌های اسپرتلی چین، می‌تواند تقریبا به تمام گوشه‌های منطقه دسترسی پیدا کند. با افزایش ناوگان هواپیماهای سوخت‌رسان هوایی بومی می‌توان دامنه نیروی هوایی چین را بیشتر افزایش داد. هواپیماهای جنگی اولیه PLAAF در منطقه عملیاتی فرماندهی تئاتر جنوبی - مانند JH-7A، Su-30MKK، J-16، و J-20 - برای شعاع جنگی طولانی، از 600 مایل دریایی تا 1000 نانومتر طراحی شده‌اند. J-10C کوچکتر همچنین می تواند با تانک های قطره به بیش از 600 نانومتر برسد.

با چنین انعطاف عملیاتی، هواپیماهای ضربتی PLAAF می توانند حملات چند جانبه را علیه اهدافی تا مرکز ویتنام از پایگاه های موجود خود انجام دهند. جنگنده‌های چینی که از جزیره وودی یا Fiery Cross Reef در دریای چین جنوبی اعزام می‌شوند، می‌توانند به راحتی کل ویتنام و بیشتر را پوشش دهند و گزینه‌هایی را برای چندین رویکرد ارائه دهند. در نتیجه، هیچ دلیلی برای پکن وجود ندارد که بمب افکن های خود را به سمت فرودگاه بان کیون قرار دهد تا قدرت را در سرتاسر سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی و خلیج تایلند و خلیج بنگال در حال درگیری قرار دهد.

بمب‌افکن‌های H-6K چین با شعاع رزمی 1350 نانومتری همراه با استفاده از سلاح‌های هدایت‌شونده دوربرد، می‌توانند تمامی مناطق فوق را در حین عملیات از پایگاه‌های خانگی خود در Shaodong و Leiyang در استان هونان پوشش دهند. هرگونه استقرار رو به جلو بمب‌افکن‌های چینی در منطقه فرماندهی تئاتر جنوبی، جزیره هاینان یا اسپراتلیس رخ می‌دهد و گزینه‌های متعدد و انعطاف‌پذیری عملیاتی را به PLAAF ارائه می‌دهد. کارشناسان همچنین پیشنهاد کرده‌اند که چین می‌تواند هواپیماهای جاسوسی، رادارهای نظارتی و سیستم‌های جمع‌آوری اطلاعات سیگنال را برای بان کیون مستقر کند.

عبدالرحمن یعقوب در توضیح این موضوع برای ساوت چاینا مورنینگ پست پیشنهاد کرد که چین می تواند از این تاسیسات برای "مراقبت بر ویتنام" و "نظارت بر فعالیت های هوایی در عمق میانمار، تایلند و ویتنام" استفاده کند. برخی دیگر خاطرنشان کرده اند که این تاسیسات دسترسی بهتری به هواپیماهای جاسوسی چینی برای نظارت بر فعالیت های نظامی ایالات متحده تا تنگه سنگاپور ارائه می دهد. با این حال، از چنین تفسیری مشخص نیست که هدف از افزایش نظارت بر سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی چیست. میانمار، تایلند، لائوس و کامبوج همگی روابط بسیار نزدیکی با پکن دارند.

وقتی صحبت از ویتنام می شود، که با چین در دریای چین جنوبی اختلافات دریایی دارد، پایگاه های نظامی هانوی را می توان به راحتی از منطقه عملیاتی فرماندهی تئاتر جنوبی تحت نظر داشت، بدون اینکه از اعزام چنین قابلیت هایی به لائوس سود بیشتری ببرد. این اظهارات یکی از شایع ترین روایت های منتشر شده در مورد مرکز پشتیبانی و آموزش لائوس-چین است.

بسیاری از آنها گمانه زنی های خالصی هستند که به هشدارهای غیرضروری دامن می زنند - به ویژه آنهایی که فاقد شواهد هستند و درک محدودی از نیروی هوایی، ویژگی های کلیدی آن، و قابلیت های منطقه ای پرتاب هوایی چین را نشان می دهند. آنچه اظهارات رسمی و شواهد موجود نشان می دهد این است که تأسیسات بان کیون یک مرکز آموزشی مشترک برای کمک به LPLAAF برای توسعه ظرفیت خود برای آینده و رسیدن به اهداف نوسازی خود است. چین به نیروی هوایی لائوس (و بخش گسترده‌تر هوانوردی غیرنظامی) نه تنها از طریق فروش سخت‌افزار (یعنی LE-500 و JL-8 برای LPLAAF و C-909) کمک کرده است.

برای خطوط هوایی لائوس) بلکه با توسعه کل اکوسیستم هوانوردی، از جمله زیرساخت، مدیریت، نگهداری و آموزش. این زمینه ای است که مرکز آموزشی و پشتیبانی مشترک لائوس و چین و آکادمی هوانوردی دوستی باید در آن مشاهده شود.