رستوران ایتالیایی بافتنی؛ خوش آمدید به جایی که همه غذاها بافته شده‌اند

لایه‌های لازانیا پر از سس بولونز، کانولی‌های پر از پسته که با پودر قند پوشیده شده‌اند و برشی وسوسه‌انگیز از تیرامیسوی نرم و ابری.اینها فقط بخشی از غذاهای دهان‌آب‌اندازی هستند که در رستوران جدید «نیتالین» کیت جنکینز سرو می‌شوند.اما نکته اینجاست که هیچ‌کدام خوردنی نیستند.در عوض، جنکینز تک‌تک این دستورها را بافتنی، قلاب‌بافی، گلدوزی و دوخت اجرا کرده و برای نمایشگاه جدیدش در گالری ایر کانتمپرری در لندن در بریتانیا یک ضیافت هنر فیبر دست‌ساز چیده است.گالری هم بر همین اساس بازآرایی شده و رومیزی‌های چهارخانه به سبک تراطوریاهای سنتی، آثار هنری روستایی روی دیوارها و یک یخچال بزرگ جلاتو در آن نصب شده است. فقط این را کم دارد که بوی خمیر نان پخته در هوا بپیچد، وگرنه تقریبا می‌توانستید قسم بخورید از خیابان‌های شلوغ سوهو به یک دلی ایتالیایی دلنشین منتقل شده‌اید.این عنصر غوطه‌ورکننده بخش جدایی‌ناپذیر کار جنکینز است که پیش از این شامل نسخه‌های بافتنی از ماهی‌فروشی‌ها، نانوایی‌ها، سوپرمارکت‌ها، بارهای بیگل و موارد دیگر بوده است.اما تازه‌ترین اینستالیشن او بسیار شخصی‌تر است و از سفرهای مکرر به ایتالیا همراه شریک ایتالیایی‌اش الهام گرفته است.جنکینز به یورونیوز کالچر گفت: «من همیشه [در ایتالیا] احساس الهام‌گرفتن می‌کنم چون از نظر غذا آنجا این‌قدر فرهنگ وجود دارد.»«در سراسر ایتالیا بخش‌های شگفت‌انگیز و متفاوتی وجود دارد که هرکدام به چیز خاصی مشهورند. مثلا وقتی به فرهنگ غذایی در ونیز نگاه می‌کنید، چیکتی دارید که معادل تاپاس است. و بعد کروتونه را دارید که به خاطر پیازهای قرمزش معروف است.»تنوع خوراک‌های ایتالیا در کنار علاقه جنکینز به تفاوت‌های ظریف منطقه‌ای آنها نقطه شروع پروژه‌ای یک‌ساله شد که بیش از هزار نمونه پارچه‌ای از غذا و نوشیدنی را در بر می‌گیرد.در میان آنها برش‌های سالامی، انواع پنیر، بطری‌های چیانتی و صدها قطعه تک‌تک پاستا در کاسه‌ها دیده می‌شود. هیچ جزئیاتی نادیده نمانده و جنکینز فرایند بافتن یک لازانیا را چنان انجام می‌دهد که انگار واقعا دارد آن را می‌پزد.جنکینز توضیح می‌دهد: «من ورقه‌های پاستا را می‌بافتم، بعد سس راگو را درست می‌کردم که آن قلاب‌بافی شده است، و بعد همه را لایه‌لایه روی هم می‌گذاشتم همان‌طور که وقتی لازانیای واقعی خودتان را می‌پزید این کار را می‌کنید.»«این کار مستلزم آن است که واقعا نگاه کنید چیزها چگونه ساخته می‌شوند و بعد آن را خرد کنید و دوباره بسازید، منتها به صورت بافتنی.»برای درست‌درآمدن رنگ‌ها و بافت‌ها نیز به آزمایش‌های بی‌پایان، ترکیب نخ‌ها و امتحان‌کردن تکنیک‌های مختلف بافت نیاز بود تا نتیجه تا حد ممکن باورپذیر به نظر برسد.او گفت: «وقتی چیزی مثل راویولی می‌سازید باید تا حدی پف‌دار باشد و بعد لبه‌های دندانه‌دار ریز دارد که آن هم باید با نوع خاصی از کوک ایجاد شود.»«یا وقتی یک قیف بستنی می‌سازم که ساختار وافلی سه‌بعدی دارد، برای بعضی بخش‌ها از تکنیک قلاب‌بافی استفاده می‌کنم و برای بخش‌های دیگر از دستگاه بافندگی تا ظاهرش درست از کار درآید.»از وقتی مادربزرگش در کودکی بافندگی را به او یاد داد، این هنر بخش مهمی از زندگی جنکینز بوده است.او کارش را در اواخر دهه نود میلادی به عنوان طراح پوشاک بافتنی آغاز کرد و با طراحان بزرگ مد از جمله رالف لورن، مارک جیکوبز و کیت اسپید کار کرد و بعدتر هم برند خودش، «کاردیگان»، را راه انداخت.بعد، هنگام فکرکردن به راه‌هایی برای تبلیغ یک خط لوازم جانبی، شروع کرد به بافتن خوراکی‌ها، بیشتر برای سرگرمی اما همچنین به عنوان راهی برای این که مردم چیزها را جور دیگری ببینند.این کار آن‌قدر محبوب شد که جنکینز توانست در سال 2007 نخستین نمایشگاه خود با موضوع غذا را با عنوان «کامفورت فود» برگزار کند؛ رویدادی که در نهایت مسیر حرفه‌ای او را به کلی عوض کرد.او گفت: «فکر می‌کنم مردم دیدن غذا را دوست دارند» و معتقد است در دیدن و ساختن نسخه‌های تکراری از چیزهای از پیش موجود، نوعی شادی جهان‌شمول نهفته است.«برایم بسیار رضایت‌بخش است وقتی هدفی برای خودم تعیین می‌کنم و با خودم می‌گویم خب، حالا می‌خواهم یک بیگل بسازم و آن را کاملا شبیه یک بیگل واقعی درآورم.»این نمایشگاه در زمانی برگزار می‌شود که به‌اصطلاح «سرگرمی‌های مادربزرگی» مثل بافندگی در میان نسل‌های جوان بسیار محبوب شده است و بنا بر یک نظرسنجی شرکت Mintel Group Ltd حالا 86 درصد از نسل Z خود را «کاردست» یا «سازنده» می‌دانند.جنکینز گفت: «اینترنت جهان را به روی مردم برای یادگرفتن آنلاین باز کرده است.»«این فوق‌العاده است و می‌توانم ببینم چرا چنین علاقه عظیمی وجود دارد، چون دسترسی به آن آسان‌تر است و خیلی سخت نیست. برای ساختن چیزی به ابزار یا پول زیاد نیاز ندارید.»ماهیت جمعی سرگرمی‌های هنری همچنین به جنکینز اجازه داده است نمایشگاه‌هایش را اجتماعی‌تر و تعاملی‌تر کند، از جمله با تشویق مردم به این که در نمایشگاه «کافه کیت» در سال 2022 در هلند کیک‌های خودشان را ببافند.«خوب است که آن شور و شوق وجود داشته باشد، مردم بیایند فقط وقت بگذرانند و کمی ببافند یا به این شکل در نمایشگاه غرق شوند.»در «Kate's Knitalian» نیز همین حس صمیمیت حاکم است، هرچند مهمانان می‌توانند مطمئن باشند برای رفتن به ایستگاه «پیتزای خودت را بساز» به هیچ مهارت بافندگی یا حتی آشپزی نیاز ندارند.با این حال برای این که وسوسه نشوند از چیزی گاز بزنند باید خودداری زیادی به خرج بدهند.«Kate's Knitalian» از 30 اکتبر تا 5 دسامبر 2026 در گالری ایر کانتمپرری در لندن، بریتانیا بر پا خواهد بود.