رسمی است: 80 60 جدید در جاده است

برخی از بزرگ‌ترین نمایش‌های روی زمین این روزها از جنگجویان جاده‌ای می‌آیند که طولانی‌ترین زمان را در آنجا بوده‌اند. سخت ترین ها در دهه هشتاد خود هستند: باب دیلن، نیل یانگ، جورج کلینتون، پل مک کارتنی. اینها مادام العمرهای بی امان هستند که آن را در خون خود دارند - کسانی که نمی توانند این کار را انجام ندهند. آنها در سال 2020 در جاده ها شکوفا می شوند زیرا آنجاست که احساس می کنند در خانه خود هستند و حتی یک قطره برای سال آینده پس انداز نمی کنند. این افسانه ها از پنهان کردن شکاف های صدا یا خطوط روی صورتشان گذشته است. اونم واسه بچه ها

در عوض، صدای هشتاد و چند ساله‌شان را به رخ می‌کشند که انگار زخم‌های نبرد را نشان می‌دهند.

دیلن مدلی برای تازه نگه داشتن آن است: او هر شبی که در جهنمی که احساس می کند، با هر آبمیوه ای که در غرغر 85 ساله اش به دست می آورد، می خواند. او در تمام طول تابستان فوق‌العاده بوده است و با کمک سه نفری از گیتاریست‌های موسیقی جاز (جولیان لاج، جاد طارق و جوئل پترسون) کاورهای Bo Diddley و Charlie Rich را شکست داده است. اما او همان جا شلاق زنی است. سالمند: ویلی نلسون، در 93 سالگی، که برنامه خود را در حالت نشسته سپری می‌کند، در عین حال با آن انگشتان هنوز قدرتمند گیتار می‌نوازد.

وقتی او نمی تواند نت ها را بزند، فقط آهنگ ها را بدون تسلیم گفتن می گوید. دیدن ویلی که از طریق «خنده دار چگونه زمان می گذرد»، یک کلاسیک کانتری که بیش از 60 سال پیش نوشته بود، در حالی که گیتار می زد، صحبت می کرد - این فقط یک الهام نیست، بلکه یک چالش است، گویی او می گوید: «تو با زمان غم انگیزت چه کار می کنی؟»

جورج کلینتون سال گذشته را در جاده ها گذراند و جادوی پی فانک را جشن گرفت. برای اجرای خود در سال 2026، او یک Mothership کاملا جدید ساخت تا روی صحنه بنشیند، زیرا نسخه اصلی اکنون در اسمیتسونیان است. پل سایمون در سال 2018 با اشاره به کاهش شنوایی خود اعلام بازنشستگی کرد، اما سال گذشته به طرز غافلگیرکننده ای بازگشت و توضیح داد که فناوری جدید اکنون بالاخره این امکان را به او می دهد که دوباره صدای خود را بشنود. نمایش‌های او از آن زمان تاکنون واقعا عالی بوده‌اند و بر مطالب جدیدی که شخصا به آن‌ها اهمیت می‌دهد متمرکز شده‌اند: آلبوم او در سال 2023 Seven Psalms. معنای آن بسیار بیشتر از یک ست کامل قدیمی است.

با این حال، شنیدن دوباره قاب‌های عمیق دهه هشتاد از او مانند «رنه و ژرژت ماگریت با سگشان پس از جنگ»، ترانه‌ای که اکنون از زمان جنگ جهانی دوم دورتر است، بسیار تحسین برانگیز است. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

ون موریسون، که به تازگی 81 ساله شده است، آن را در جاده ها با مجموعه ای از جلدهای بلوز عتیقه خود می کشد - آنها احتمالا آب سلتیک او را خیلی بیشتر از یک تابستان دیگر از کرن کردن "دختر چشم قهوه ای" به هم می زنند. خواننده باسابقه بیچ بویز، ال ژاردین، همان طور که هنرمندان قدیمی باید ریسک می کند و محبوب محبوب خود یعنی Love You را به صحنه می آورد. راد استوارت تور خداحافظی خود را بیش از یک سال ادامه داد، هرگز کسی که زود خداحافظی کند.

میکی دولنز هنوز هم می‌تواند نت‌های بلند را در «آواز پورپویز» بزند. رینگو استار تمام برنامه گروه آل استار خود را در حرکت می‌گذراند - اگر درام نمی‌زند، در حال تکان دادن است. به عنوان یک بچه بیمار، انتظار نمی رفت استار تولد 18 سالگی خود را ببیند، اما او در 86 سالگی است. همکار او، بیتل، پاییز گذشته، با دویدن خود در آمریکای شمالی، همه را شگفت زده کرد. هیچ‌کس واقعا نمی‌داند که چرا مک‌کارتنی خود را به تلاش‌های بی‌معنی فشار می‌آورد، نمایش‌های ماراتن را با اشتیاق مافوق بشری بازی می‌کند، اما او همچنان چالش‌های جدیدی را اضافه می‌کند.

یکی از شادی های قابل اعتماد این است که وقتی بالاخره زمان بازگشت به خانه فرا می رسد، چقدر متاسف می شود - همه ما باید در زندگی خود آنقدر خوش شانس باشیم که از هر چیزی متنفر باشیم، همانطور که مک کارتنی از ترک صحنه متنفر است.

یانگ در چند سال زندگی وحشیانه، ابتدا با Crazy Horse و سپس با Chrome Hearts وارد صحنه می شود. و اگرچه او بیشتر قرارهای خود را برای سال 2026 لغو کرد (او برای طرفداران نوشت: «فقط به یک استراحت نیاز داشتم»)، پاییز امسال بازگشت. استونز مجبور شد برنامه‌های تور خود را کنار بگذارد - متأسفانه، همه نمی‌توانند مانند میک جگر، که در 83 سالگی بهتر از همیشه حرکت می‌کند، یک طبیعت عجیب و غریب باشند. اما پس از آن، او به طور تصادفی به این راه نرسید - میک، پسر یک معلم ورزشگاه، مدت‌ها قبل از سایر ستاره‌های راک در مورد آماده‌سازی جدی بود.