رسوایی جنسن هوانگ باید همه چیز را تغییر دهد

خروج ناگهانی جنسن هوانگ از انویدیا، به دنبال افشای رابطه با زنی به نام آلیس هوانگ، که مقامات اطلاعاتی ایالات متحده معتقدند یک دارایی اطلاعاتی چینی است، باید باعث تجدید نظر اساسی در استراتژی هوش مصنوعی آمریکا شود.

جنسن هوانگ فقط مدیر عامل مهم ترین شرکت نیمه هادی جهان نبود. او همچنین یکی از نزدیک ترین و تاثیرگذارترین مشاوران دونالد ترامپ در زمینه هوش مصنوعی بود. هوانگ ترامپ را متقاعد کرد که آغوش اولیه کنترل صادرات را کنار بگذارد، با این استدلال که شرکت های فناوری ایالات متحده باید در چین رقابت کنند. او دائما استدلال می‌کرد که هوش مصنوعی بیشتر شبیه الکتریسیته است تا یک سلاح و هشدارها در مورد ایمنی هوش مصنوعی به‌شدت بیش از حد مغفول مانده است - دیدگاهی که ترامپ کاملا آن را درونی کرده است.

در ماه های آینده، کنگره تمام جنبه های این رسوایی را مورد بررسی قرار خواهد داد. از جمله تعلیق تحقیقات وزارت بازرگانی در مورد Megaspeed، شرکت سنگاپوری که آلیس هوانگ مدیر آن بود. شکست در سرکوب عملیات گسترده قاچاق تراشه چین در جنوب شرقی آسیا؛ کمک های مالی انویدیا به پروژه های حیوان خانگی ترامپ، مانند سالن رقص کاخ سفید؛ و نفوذ غیرقانونی احتمالی چین بر دیگر رهبران تجاری در آمریکا.

[ بخوانید: یک گیاه 5.7 تریلیون دلاری برای صورت ]

این رسوایی در لحظه نارضایتی و اضطراب عمیق ملی در مورد هوش مصنوعی رخ می دهد و احتمالا نگرانی های عمومی را تقویت می کند که شرکت هایی که این فناوری را توسعه می دهند نفوذ زیادی بر نحوه اداره آن داده می شود. در انتخابات میان دوره ای اخیر، کاندیداهایی که قول محدودیت در ساخت مرکز داده را داده بودند، دستاوردهای چشمگیری داشتند.

داریو آمودی و سام آلتمن، روسای Anthropic و OpenAI، هشدار داده‌اند که مدل‌های جدید می‌توانند خطرات زیادی را به همراه داشته باشند و پیشنهاد کرده‌اند که شرکت‌ها باید «در مرزها حرکت کنند». به سختی یک هفته می گذرد که خبری از حملات سایبری بی سابقه که برخی از آنها توسط هوش مصنوعی انجام می شود، نباشد. به عنوان مثال، در ماه ژوئیه، عوامل مستقلی که تحت آزمایش ایمنی در OpenAI قرار گرفتند، از جعبه ماسه‌ای خود فرار کردند و به سیستم Hugging Face، یکی دیگر از شرکت‌های هوش مصنوعی هک شدند.

معمای آمریکا این است: ایالات متحده باید جلوتر از چین بماند، اما همچنین باید امنیت را جدی بگیرد. پاسخ، تسریع توسعه یا جستجوی یک معامله بزرگ با پکن نیست، بلکه تقویت کنترل صادرات است. کنترل‌های قوی‌تر به حفظ برتری آمریکا کمک می‌کند و فضایی را برای کاهش سرعت توسعه ایجاد می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که مدل‌های جدید قبل از عرضه به‌دقت آزمایش می‌شوند.

برنده شدن در رقابت با چین بهانه‌ای برای مدیران کسب‌وکار برای پیشبرد منافع شرکت‌شان و رد درخواست‌ها برای مقررات از هر نوع شده است. سیاستمداران نیز در این دام افتاده اند. در سپتامبر، سناتور تد کروز به پولیتیکو گفت: «اگر قرار است آنها روبات‌های قاتل باشند، ترجیح می‌دهم ربات‌های قاتل آمریکایی باشند و نه روبات‌های قاتل چینی».

ژئوپلیتیک بهانه بدی برای انجام کارهای غیرمنطقی است. اما اینکه بگوییم، همانطور که هوانگ گفت، اینکه چه کسی برنده مسابقه است واقعا مهم نیست، به همان اندازه اشتباه است. در ماه آوریل، Anthropic اعلام کرد که مدلی به نام Mythos توسعه داده است که به کاربران قابلیت حمله سایبری بسیار پیشرفته ای می دهد. به‌جای انتشار Mythos برای عموم، آنتروپیک با دولت ترامپ برای راه‌اندازی Project Glasswing همکاری کرد که به شرکت‌های برتر ایالات متحده امکان دسترسی به مدل دفاع سایبری را داد تا بتوانند شکاف‌های خود را در سریع‌ترین زمان ممکن برطرف کنند.

اگر چین یا هر کشور دیگری ابتدا قابلیت‌های شبیه به Mythos را توسعه می‌داد، احتمالا این مدل را با شرکت‌های آمریکایی به اشتراک نمی‌گذاشت که در معرض دید قرار می‌گرفتند.

چندین سناتور راه حل وسوسه انگیزی را پیشنهاد کرده اند: ایالات متحده باید در مورد کنترل تسلیحات جامع با چین مذاکره کند تا توسعه هوش مصنوعی را متوقف یا کند کند. آلتمن گفته است که توافق ترامپ و شی جین پینگ با چنین توافقی آسان خواهد بود. اما این یک خیال است. تأیید بسیار دشوار خواهد بود. چین احتمالا دنبال کردن چنین توافقی را به عنوان تلاش ایالات متحده برای قفل کردن پیشروی می بیند. در بیانیه اخیر، رئیس وزارت امنیت دولتی، سرویس‌های اطلاعاتی چین، تصریح کرد که چین رقابت هوش مصنوعی با ایالات متحده را در شرایط خصمانه می‌بیند.

این امر گفتگوها و اقدامات هماهنگ برای مقابله با خطرات ایمنی خاص را رد نمی کند، اما به این معنی است که معامله بزرگ بسیار بعید است.

جدی گرفتن ایمنی غیرممکن است اگر توسعه‌دهندگان هوش مصنوعی به دریچه گاز ادامه دهند. این مدل‌ها نزدیک به توانایی بهبود خود هستند، ظرفیتی که می‌تواند به طور چشمگیری پیشرفت فناوری را فراتر از توانایی انسان برای ارزیابی و کنترل آن سرعت بخشد.

به همین دلیل است که ایالات متحده باید کنترل های صادراتی خود را تقویت کند و ایمنی را در مدت زمانی که به آن نسبت به چین می دهد، دو برابر کند. اگرچه چین سخت در تلاش است تا توانایی تولید تراشه بومی خود را توسعه دهد، اما همچنان در حال مبارزه است. در ژوئن 2025، هاوارد لوتنیک، وزیر بازرگانی، به کنگره شهادت داد که چین سالانه تنها حدود 200000 تراشه پیشرفته تولید می‌کند که در مقایسه با آنچه که نیاز دارد، رقم ناچیزی است. تراشه ها تنها مزیتی است که ایالات متحده نسبت به چین دارد و واشنگتن باید از آن سرمایه گذاری کند.

به نظر می رسد بیشتر پیشرفت چین به دسترسی به مدل های هوش مصنوعی آمریکایی بستگی داشته باشد. شرکت‌های چینی از تقطیر استفاده کرده‌اند، تکنیکی که به موجب آن یک مدل با توانایی کمتر توسط مدل قدرتمندتر آموزش داده می‌شود و به آن اجازه می‌دهد تا برخی از این قابلیت‌ها را به سرعت تکرار کند. در ماه فوریه، Anthropic فاش کرد که DeepSeek، Moonshot و MiniMax بیش از 16 میلیون تبادل با Claude از طریق تقریبا 24000 حساب جعلی برای استخراج قابلیت‌های آن ایجاد کرده‌اند.

این شرکت بعدا یک عملیات حتی بزرگتر توسط علی بابا را کشف کرد که شامل بیش از 150 میلیون صرافی بود که برای بهبود مدل های Qwen طراحی شده بود. در ماه سپتامبر، FBI و NSA هشدار دادند که آزمایشگاه‌های چینی از تقطیر در مقیاس بزرگ برای دستیابی به قابلیت‌های هوش مصنوعی آمریکایی با کسری از هزینه توسعه مستقل آنها استفاده می‌کنند.

همانطور که اکنون از رسوایی انویدیا می دانیم، جاسوسی نیز احتمالا نقشی را ایفا می کند. هوانگ بیش از هر فرد دیگری در مورد اینکه چه کسی تراشه های پیشرفته دریافت می کند می دانست. دسترسی به این اطلاعات می توانست برای یک بازیگر خارجی بسیار ارزشمند باشد. آزمایشگاه های هوش مصنوعی نیز در برابر جاسوسی بسیار آسیب پذیر هستند. ماه گذشته، دادستان‌های فدرال یک شهروند سعودی شاغل در OpenAI را به نصب یک دستگاه ضبط مخفی متهم کردند. جواهرات تاج آزمایشگاه ها وزن مدل هستند - پارامترهای ریاضی که آنچه را که مدل ها آموخته اند رمزگذاری می کنند.

اگر یک سرویس اطلاعاتی خارجی این وزنه ها را بدزدد، می تواند قابلیت هایی را به دست آورد که آزمایشگاه ها سال ها صرف توسعه آن ها کرده اند. دولت ایالات متحده باید همکاری ضد جاسوسی خود را با آزمایشگاه ها و سایر شرکت هایی که کارهای مربوط به امنیت ملی ایالات متحده را انجام می دهند، افزایش دهد.

[ بخوانید: رسوایی بزرگتر از جنسن هوانگ است]

اطمینان از ایمنی کافی مدل‌های جدید هوش مصنوعی به کند کردن مسابقه نه تنها بین ایالات متحده و چین، بلکه در میان آزمایشگاه‌های آمریکایی بستگی دارد. مهندسان و کارشناسان هوش مصنوعی در مورد چگونگی انجام این کار بحث کرده اند. یکی از ایده‌های پیشرو این است که از آزمایشگاه‌ها بخواهیم قدرت محاسباتی خود را مجددا تخصیص دهند و بسیار کمتر از آن را به تحقیق و توسعه اختصاص دهند و بسیار بیشتر به خدمات و ایمنی مشتری اختصاص دهند. این امر سرعت توسعه را کاهش می‌دهد و می‌تواند در چارچوب پارامترهایی انجام شود که به ایالات متحده اجازه می‌دهد از چین جلوتر بماند و شرکت‌های هوش مصنوعی سودآوری خود را حفظ کنند.

پرزیدنت ترامپ بخش زیادی از دو سال گذشته را صرف قلدری کردن برخی از نزدیک ترین و قدیمی ترین متحدان آمریکا کرده است، و وضعیت او به سختی باعث ایجاد اعتماد در نظارت واشنگتن بر هوش مصنوعی شده است. متحدان پنج چشم آمریکا (استرالیا، کانادا، نیوزیلند و بریتانیا) باید ماه‌ها منتظر می‌ماندند تا به Mythos دسترسی پیدا کنند تا دفاع سایبری بخش خصوصی خود را بهبود بخشند. اینها و سایر متحدان سنتی مطمئنا نگران خواهند بود که رئیس جمهور آمریکا ممکن است از هوش مصنوعی قدرتمند علیه آنها استفاده کند.

بعید است ترامپ این ترس ها را کاهش دهد، اما کنگره جدید می تواند پایه و اساس یک اتحاد جدید هوش مصنوعی را ایجاد کند که معیارهایی را برای دسترسی به تراشه ها، زیرساخت های محاسباتی و مدل های مرزی تعیین می کند و محدودیت ها و تضمین هایی را برای استفاده ایالات متحده از هوش مصنوعی قدرتمند پیشنهاد می کند.

یکی از درس‌های رسوایی جنسن هوانگ این است که سیاست‌گذاران نفوذ فوق‌العاده‌ای به مدیران فناوری داده‌اند که منافع تجاری آنها همیشه با منافع آمریکا همسو نبوده است. خروج او فرصتی نادر برای بازنگری در مفروضاتی است که در دو سال گذشته زیربنای استراتژی هوش مصنوعی بوده است، نگرانی‌های فزاینده در مورد این فناوری را برطرف می‌کند و رویکرد جدیدی ایجاد می‌کند که هم از رهبری هوش مصنوعی آمریکا و هم از امنیت عمومی محافظت می‌کند.