رسوایی عجیب و غریب هوش مصنوعی ادبی قدیمی

در سال 1968، Yambo Ouologuem نان تست پاریس بود. اولین رمان او، Le devoir deviol، که ظهور و سقوط یک سلسله آفریقایی را در طول قرن ها نشان می دهد، پرفروش بود و جایزه Renaudot، دومین جایزه معتبر ادبی فرانسه را از آن خود کرد. Ouologuem اولین نویسنده آفریقایی بود که این افتخار را دریافت کرد. جشن گرفتن این کتاب تا سال 1972 ادامه یافت، تا زمانی که ضمیمه ادبی تایمز عصاره‌ای از Le devoir deviol را - به انگلیسی، «محور به خشونت» - در کنار قطعه‌ای بسیار مشابه از رمان گراهام گرین در سال 1934، میدان جنگ منتشر کرد.

با توجه به اینکه توصیف‌ها و دیالوگ‌های خاص صحنه تقریبا کلمه به کلمه در هر رمان ظاهر می‌شد، اولین شروع شگفت‌انگیز Ouologuem حداقل تا حدی سرقت ادبی به نظر می‌رسید.

این داستان به سرعت به یک خبر جهانی تبدیل شد. ناشر آمریکایی Ouologuem هزاران نسخه از ترجمه انگلیسی رمان را منتشر کرد. رئیس Le Seuil، ناشر فرانسوی Ouologuem، اتهامات سرقت ادبی را "اغراق آمیز" خواند، اما Ouologuem Le Seuil را به راه اندازی یک "کمپین مطبوعاتی" پر از بدنام برای اجتناب از پرداخت حق امتیاز متهم کرد. ارتباط با ناشرش به زودی قطع شد و اولوگوم به زادگاهش مالی بازگشت. پسرش بعدا گفت که او به طور خصوصی به نوشتن ادامه داد، اما دیگر هرگز منتشر نکرد.

سپتامبر گذشته، یک نویسنده کانادایی اهل هائیتی به نام تلیسون اورلین به پاریس آمد تا نان نان چیزی را که فرانسوی‌ها آن را rentrée littéraire یا «فصل چاپ پاییز» می‌نامند، به پاریس آمد. اورلین، که در حاشیه صحنه ادبی در کبک قرار داشت، به سرعت در فرانسه تبدیل به یک ستاره شده بود و اکنون در حال زندگی چیزی بود که یکی از منتقدان آن را «مقابله‌ها» می‌نامید - یک «افسانه».

C'était ça ou mourir - به انگلیسی، "یا آن بود یا بمیر" - داستان یک معلم مدرسه هائیتی است که به دلیل خشونت گروهی از کشور مادری خود رانده شده، سعی می کند راه خود را به شمال کانادا برساند، سفری که اغلب خطرناک و تحقیرآمیز است. این بسیار کمتر از Bound to Violence شیک و قابل تامل است، اما در فرانسه پرفروش شد. برنده Prix du Roman Fnac، اولین جایزه مهم اجاره‌نشین. و در رقابت برای Renaudot و حتی معتبرتر Prix Goncourt بود.

سپس، در 21 سپتامبر - همان روزی که اورلین برنده Fnac شد - یک حساب کاربری کوچک و ناشناس در X تحلیلی از چندین فصل از رمان را توسط ابزار تشخیص هوش مصنوعی Pangram منتشر کرد که ادعا می کرد 100 درصد متن تجزیه و تحلیل شده توسط هوش مصنوعی نوشته شده است. بلافاصله پس از آن، مجله خبری لو پوینت چندین مورد از سرقت ادبی ادعایی در آثار اولیه اورلین را گزارش کرد که نویسنده بعدا به آن اعتراف کرد و بابت آن عذرخواهی کرد. آکادمی گنکور او را رد صلاحیت کرد.

اواخر ماه گذشته، ناشر کتاب اورلین در کبکوا اعلام کرد که علیرغم تکذیب‌هایش در واقع از هوش مصنوعی استفاده کرده و به رابطه آنها پایان داده است. ناشر فرانسوی او، Éditions Grasset، به فروش کتاب ادامه می دهد. (اورلین، که در یکی از آخرین اظهارات عمومی خود، حملاتی را که در حال تجربه آن بود، "لینچ رسانه ای" نامید، به درخواست های متعدد برای اظهار نظر از طریق ایمیل و از طریق ناشران خود پاسخی نداد.)

[ بخوانید: به نظر می رسد یک برنده جایزه ادبی دیگر هوش مصنوعی باشد]

این رسوایی یادآور این بود که از زمانی که بیش از پنج دهه پیش بر سر آثار Ouologuem سر و صدا به پا شد، چقدر - و چقدر کم - در دنیای ادبی فرانسه تغییر کرده است. اگرچه برخی از مخالفان اورلین ابراز علاقه جدی به صداقت نویسنده داشتند، اما هرکسی که واکنش های آنلاین علیه او را دنبال می کرد می توانست متوجه شود که برخی از آن ها رنگی از نژادپرستی دارد.

برای مثال، چندین مفسر به تسلط اورلین به زبان فرانسوی حمله کردند و اظهار داشتند که او توانایی نوشتن آثار خود را ندارد - انتقاد بدخواهانه ای که مدت هاست علیه نویسندگان سیاه پوست در فرانسه از جمله Ouologuem مطرح شده است. و برخی از حامیان اورلین، مانند Ouologuem، مصمم به نادیده گرفتن شواهد جدی علیه او به دلیل وفاداری به روایتی بودند که او ارائه کرد.

بالاتر از هرج و مرج یک سوال وجود دارد: چرا این رمان، از لحاظ موضوعی و سبکی که هست، در وهله اول چنین مورد تحسین قرار گرفت؟

اس آموئل فیتوسی، ستون‌نویس جوان فیگارو که به خاطر ستون‌های طنزی که اغلب آرمان‌های مترقی را هدف قرار می‌دهند، شناخته می‌شود، یکی از اعضای گروه پشتیبان Balance ton Claude است، حساب X که اولین بار ادعا می‌کرد که اورلین از هوش مصنوعی استفاده کرده است. اولین پست‌های آن استدلال می‌کنند که برخی از اینفلوئنسرها در X، از جمله جناح راست سیاسی، بدون افشای هوش مصنوعی از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند.

فیتوسی، که در یک شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر که روی هوش مصنوعی سرمایه گذاری کرده است نیز کار می کند، پس از خواندن رمان اورلین و مشکوک شدن به استفاده از هوش مصنوعی، به بررسی رمان اوریلین پرداخت. وقتی در اکتبر در پاریس ملاقات کردیم، فیتوسی به من گفت که به اشتراک گذاشتن یافته‌های Balance ton Claude را یک امر عادلانه می‌داند. او نگران است که نویسندگانی که «در این جوایز رتبه دوم را کسب می‌کنند، مورد توجه قرار نگیرند»، که پیروزی با متنی با کمک هوش مصنوعی را نگران‌کننده‌تر می‌کند و «انسان‌ها را از نوشتن دلسرد می‌کند».

اما فیتوسی فکر نمی کرد که اورلین باید به دلیل استفاده آشکار از هوش مصنوعی محکوم شود. گروه Balance ton Claude در پستی برای Substack Persuasion نوشت: «آنچه در اینجا مهم است نژاد یا ملیت اورلین یا دیدگاه‌های سیاسی ما (یا دیدگاه‌های سیاسی که گاهی به ما نسبت داده می‌شود) نیست»، بلکه «این است که آیا مایلیم گفتمان ادبی و عمومی‌مان را تحت تأثیر قرار دهیم یا خیر، و این است که آیا ما واقعا با هوش مصنوعی تفاوت‌ها را مغلوب می‌کنیم یا خیر».

[ بخوانید: مهارت انسانی که از هوش مصنوعی فرار می کند]

این تلاش برای غیرسیاسی کردن این حادثه خیلی دیر انجام شد: مفسران هر دو چپ و راست قبلا به گوشه های خود عقب نشینی کرده بودند. چپ به این واقعیت پی برد که ادعاهای استفاده از هوش مصنوعی در داستان به طور نامتناسبی بر نویسندگان سیاه پوست متمرکز شده است، سیاست های شخصی فیتوسی را نقد کردند و ادعا کردند که فناوری تشخیص هوش مصنوعی قابل اعتماد نیست. (اگرچه پانگرام در معرض منفی های کاذب باقی می ماند - به این معنی که می تواند نوشتار هوش مصنوعی را به اشتباه به عنوان انسان علامت گذاری کند - برخی تحقیقات نشان می دهد که میزان مثبت کاذب آن بسیار پایین است.)

در همین حال، جناح راست به پوچی مؤسسات ادبی که مدعی بود بیشتر به ایدئولوژی علاقه مند بودند تا به ادبیات، چنگ زد. در Valeurs Actuelles، یک مجله راست افراطی، آلیکس آوریل، منتقد، استدلال کرد که موضوع رمان باعث شده است که نقد بر اساس زمینه‌های ادبی به طور کامل انجام شود. او نوشت: «قهرمان یک مهاجر است. "در نتیجه، کتاب غیر قابل ملامت است. انتقاد از آن به معنای خطر سقوط به اردوگاه سالادها است" - توهینی که تقریبا به "احمق ها" ترجمه می شود.

در همان زمان، اردوگاه سوم نسبت به قضاوت درباره ارزش سیاسی رمان بر اساس ادعای نحوه نگارش آن هشدار داد. برنده جایزه گنکور در سال 2021، محمد بوگار سار، که به زبان فرانسوی می نویسد، استدلال کرد که کسی که نویسندگان مهاجر را با یک آشکارساز هوش مصنوعی آزمایش می کند، آنها را به طور خودکار یک بیگانه هراس نمی کند، اما همچنین خاطرنشان کرد که داستان های مربوط به مهاجرت "وسواس فاخوسفر" است - اصطلاحی برای راست افراطی ملی گرا. او اضافه کرد که نادیده گرفتن انسانیت رمان اشتباه است، فقط به این دلیل که به نظر می رسید متن توسط ماشین ها تولید شده است.

سار می‌نویسد: «بعد از اتمام آن با خودم نگفتم که کتابی است که توسط هوش مصنوعی تولید شده است. من ضعف های آن را به محدودیت ها و ناشیانه بودن نویسنده نسبت دادم.»

راوی C'était ça ou mourir، یوناس دورلئون 29 ساله، به عنوان چیزی نزدیک به یک فرشته در لباس مبدل به تصویر کشیده شده است. او موفق می شود از سفر یک مهاجر فوق العاده متخاصم جان سالم به در ببرد بدون اینکه یک بار از شخص دیگری سوء استفاده کند یا حتی احتمال انجام آن را در نظر بگیرد. هموطنان مهاجر او مطیع و دارای صبری شبیه به شغل هستند. هیچ کس شکایت نمی کند و صدای خود را بلند نمی کند. به نظر می رسد که آنها به طور جداگانه تقریبا غیرقابل تشخیص هستند و صرفا برای ارائه ضرب المثل هایی با لحن های پرمعنا وجود دارند. "میدونی چرا دوست دارم قبل از تو بمیرم؟" یک مهاجر پرویی از جوناس می پرسد.

"چون اگر من قبلا بمیرم، حداقل می توانستی داستان را تعریف کنی."

پس از آن، راوی از فرمول «نه X، بلکه Y» استفاده می‌کند که نمونه‌ای از نوشتن با هوش مصنوعی است و ده‌ها بار در سراسر کتاب ظاهر می‌شود. جوناس می‌گوید: «او این را قاطعانه نگفت، نه مانند عبارتی که قرار است اثری از خود به جای بگذارد. او آن را به آرامی گفت، تقریبا مثل اینکه کسی زمان می‌خواهد.»

[ بخوانید: بزرگترین چیزی که چیزی توسط هوش مصنوعی نوشته شده است]

قوی ترین عنصر کتاب، کاوش بدون عجله آن در هر مرحله از گذر پر پیچ و خم و خطرناک جوناس است که او را از هائیتی از طریق جمهوری دومینیکن، برزیل، شکاف دارین و مکزیک به مرز ایالات متحده می برد. گاهی اوقات، داستان هایی که جوناس در طول این گذرگاه با آن مواجه می شود، می تواند جذاب باشد، از جمله داستانی در مورد زنی مهاجر که متوجه نمی شود کودک شیرخواری که حمل می کند تنفسش قطع شده است. اورلین می نویسد: "او را تا اردوگاه بعدی بر پشت خود حمل کرد، سپس با یک قاشق چای خوری برای او قبری حفر کرد."

با این حال، اورلین تا حد زیادی برای زنده کردن شخصیت‌هایش تلاش می‌کند و در عوض بر کلیشه‌ها و کاریکاتورها تکیه می‌کند. مهاجران نجیب و رنج کشیده او این ایده را مطرح می کنند که پناهندگان باید عالی باشند تا شایسته علاقه یا شفقت باشند. شرورها نیز تک بعدی هستند. برجسته‌ترین افسر گشت مرزی با کلاه ماگا است که به صورت جوناس آب دهان می‌اندازد: «نمی‌دانم او در زندگی‌اش کتابی خوانده بود یا نه، اما چشم‌هایش سختی کسی را داشت که باور می‌کند بدون اینکه ندیده باشد می‌داند».

اورلین در مصاحبه ای با فیگارو که قبل از این رسوایی ظاهر شد، گفت که این کتاب از داستان پناهندگان هائیتی الهام گرفته شده است که وضعیت حفاظت شده موقت آنها در سال 2017 و در زمان اولین دولت ترامپ لغو شد. طبق این مصاحبه، اورلین در ابتدا به نوشتن آثار غیرداستانی فکر می کرد، اما نگران بود که اثر یک قطعه گزارش شده زودگذر باشد. او گفت: «به خودم گفتم که ادبیات می‌تواند ابزاری برای خلق چیزی ماندگار باشد.»

همانطور که کتاب را می خواندم، به قسمتی از سار برنده جایزه گنکور La plus Secrète Mémoire des Hommes فکر کردم - رمانی سکسی، خنده دار، خنده دار، و عالمانه با الهام از زندگی Ouologuem، که در آن راوی میل جهان انتشارات برای ستایش نوع درست نوشتن سیاه را به سخره می گیرد. سار می‌نویسد: «خوانندگان غربی (اجازه دهید بگوییم: سفیدپوست) نوع خاصی از نویسندگی آفریقایی می‌خواهند: «آن آفریقایی‌هایی که در مهتاب بافی قصه‌ها مهارت دارند، آن آفریقایی‌هایی که کار را پیچیده نمی‌کنند، آن آفریقایی‌هایی که هنوز هم می‌توانند با داستان‌های تکان‌دهنده‌شان ریسمان‌های قلب شما را جذب کنند.»

[ بخوانید: پارادوکس نوشتن آفریقایی و هوش مصنوعی ]

اگرچه اورلین آفریقایی نیست، اما فشارهایی که او به عنوان یک هائیتی در تلاش برای نوشتن رمانی بود که در بسیاری از بازارها فروش خوبی داشته باشد، مشابه است - و به اتهامات علیه او ختم نشد. من بدون سابقه با چند نفر در دنیای ادبی فرانسه صحبت کردم که به طور جداگانه به من گفتند که امیدوار بودند اورلین خود را به نوعی مغز متفکر موقعیت گرا نشان دهد.

شاید او ادعاهای دنیای ادبی را به روش پاک کردن پرسیوال اورت مطرح می کرد که در آن یک پروفسور سیاهپوست بورژوا سرانجام با نوشتن یک اثر داستانی کلیشه ای وحشیانه با نام مستعار به موفقیت ادبی دست یافت.

به طور خلاصه تفکر این افراد: شاید بهتر بود هنرمند یک جوک مغزی و پیچیده بازی می کرد تا مردی که احساس می کرد داستان مهمی برای گفتن دارد و در بیان آن اشتباهاتی مرتکب شده بود. اما پروژه اورلین به وضوح کاملا جدی بود. او در مصاحبه‌ای با روزنامه لیبراسیون گفت: «ایده این بود که در مورد عللی که ما را به ترک سوق می‌دهند، مشکل ناامنی، و یافتن راه‌حل‌هایی برای جلوگیری از فرار مردم از وطن خود، فکر کنیم.»

در میان این بحث‌ها، یک طنز این است که رمانی که در نهایت برنده جایزه گنکور شد، از هوش مصنوعی استفاده کرد – البته در حالت طنزی که منابع فرانسوی من تصور کرده بودند اورلین از آن استفاده می‌کند. در یک مصاحبه رادیویی هفته گذشته، فیلیپ جائنادا گفت که هنگام نوشتن رمان خود، از جمله با پنهان کردن یک جمله ی منسوب که توسط فناوری در جایی از کتاب طولانی نوشته شده بود، از ChatGPT استفاده کرده است. به نظر می‌رسید که او با استفاده خودش از این فناوری به عنوان یک شوخی برخورد می‌کند، در حالی که همچنین استدلال می‌کند که «ما نمی‌توانیم هوش مصنوعی را کنار بگذاریم، نمی‌توانیم طوری رفتار کنیم که گویی وجود ندارد.

ما باید از آن استفاده کنیم، باید آن را بپذیریم، باید آن را اهلی کنیم و اجازه ندهیم که جایگزین شویم.»

چیزی که هوش مصنوعی تغییر نکرده است، اما آن را برجسته کرده است: خوانندگان همیشه توانسته‌اند خود را متقاعد کنند که یک هدف درست، جایگزین مناسبی برای یک داستان خوب است. ائودورا ولتی، نویسنده در مقاله آتلانتیک خود در سال 1965، «آیا باید جنگ صلیبی رمان‌نویس؟ او استدلال کرد که به جای ابهامات و تضادهایی که تجربه فردی را تعریف می کند، «رمان نویس صلیبی» کلیات خام و استدلال های درست را جایگزین می کند.

ولتی می‌نویسد: «اگر قرار است انسان‌ها به‌عنوان واقعی شناخته شوند، پس باید با ذهن، قلب، خاطرات، عادت‌ها، امیدها، با علایق و ظرفیت‌هایی مانند ما، به‌عنوان واقعی رفتار شوند.»

مقاله ولتی به روشن شدن مشکلی در مورد برخی از دفاع‌های هویت‌گرایانه اورلین کمک می‌کند: آیا این نوعی اغماض نیست که فکر کنیم اگر رمانی در سمت راست تاریخ قرار می‌گیرد باید تحت معیارهای کمتر جدی فکری و هنری قرار گیرد؟

[ بخوانید: نوشتن درباره سیاهی در کمال آن ]

دفاع تکان دهنده تری از کتاب توسط لیدیا وازکز، مترجم اسپانیایی زبان رمان، که با نویسندگانی از جمله برنده جایزه نوبل آنی ارنوکس نیز کار کرده است، ارائه شد. از نظر وازکز، آنچه که مخالفان اورلین به عنوان نوشتارهای بی‌نظیر هوش مصنوعی برچسب‌گذاری می‌کردند، به نظر می‌رسید که سبکی غنی از استعاره و تصویر است که اورلین در مجموعه‌های شعری که خیلی قبل از ظهور ChatGPT منتشر شده بود، ساخته بود.

من از وازکز در مورد ویژگی بارز نوشتن هوش مصنوعی که در C’était ça ou mourir ظاهر می شود پرسیدم: در صحنه ای با سه شخصیت، در هر لحظه فقط دو نفر صحبت می کنند. وازکز به من گفت که او به همین الگو توجه کرده بود اما نظر متفاوتی در مورد آن داشت. او گفت: "من فکر می کردم که این یک روش استعاری برای صحبت در مورد عدم امکان ارتباط است." "اگر یک قرابت جمعی بین شخصیت ها وجود داشت، یک شورش، یک انقلاب رخ می داد!"

پس از اینکه ناشر اورلین تصمیم به قطع رابطه گرفت، وازکز اولین کسی بود که این خبر را به من پیام داد. اما تفسیر او با من ماند زیرا واکنش عاطفی صادقانه او را به کتاب جلب کرد - و فرصتی را که به طور خلاصه برای گسترش محدوده های جهان ادبی فرانسه ارائه کرده بود. او گفت: «از اینکه دیدم خوانندگان فرانسوی به نخبه‌گانی که گنکور و جوایز دیگر در فرانسه را اداره می‌کنند بسیار خوشحال شدم، زیرا آنها از روشنفکران فرانسوی خسته شده‌اند.» احساس کردم این نظر بخشی از جذابیت رمان را توضیح می‌دهد: این رمان به‌عنوان ضد القاعده با موفقیت منتشر شده بود.

معتقد است که می‌توان آن را ضربه‌ای به نخبگانی تلقی کرد که آن را ارتقا داده بودند.

من C’était ça ou mourir را در کنار Ouologuem Bound to Violence خواندم. به نظرم رمان دوم بسیار عجیب و قدرتمند بود، و این باعث شد که با وجود سرقت ادبی ادعایی اش آرزو کنم که او آثار بیشتری منتشر کند. سیف ها، یک سلسله بزرگ و اغلب درنده آفریقایی که در راه رسیدن به قدرت، دیگر مردم آفریقا را سلاخی و به بردگی می کشند، در مرکز داستانی چالش برانگیز پر از شخصیت های غنی و پیچیده قرار دارند. دیدگاه آن از جهان به نظر من بدیع بود، حتی اگر برخی از زبان‌هایی که برای خلق آن استفاده شده، زبان Ouologuem نباشد.

اگر او کار را دزدید، این عمل مستحق محکومیت است، اما او چیزی واقعا جدید و کاملا انسانی خلق کرد.

در پایان، مشکل واقعی ممکن است این نباشد که آیا کتاب‌هایی که با کمک هوش مصنوعی نوشته شده‌اند منتشر می‌شوند یا حتی به آنها جوایزی داده می‌شود. ممکن است آسانی که هوش مصنوعی در فرآیند نوشتن به ارمغان می آورد، اثر بلندپروازانه و ناقصی را که حقیقتی را بیان می کند که هیچ کس نمی خواهد بشنود، از بین ببرد. حداقل در حال حاضر، این یک توانایی منحصرا انسانی است.