رفراندوم در مورد طرح هایی برای کنار زدن قفل سه گانه لازم است

قربان، - طرح بحث برانگیز برای کنار گذاشتن قفل سه گانه بی وقفه ادامه دارد (" لفاظی های مات و مبتذل و کلیشه های پیش پا افتاده در مورد بی طرفی، بحث قفل سه گانه را شعله ور می کند "، 29 اکتبر). اگر تمرکز بر این بود که چرا دولت همه درخواست‌ها برای رفراندوم را رد کرده است، شاید «لفاظی‌های مات‌زده و کلیشه‌های پیش پاافتاده» تا حد زیادی کاهش یابد.

من گمان می‌کنم دلیل آن این است که استدلالی که برای حذف آن استفاده می‌شود خیلی سریع تحت نظارت یک کمپین همه‌پرسی از بین می‌رود. بر اساس سوابق سازمان ملل، پنج عضو دائمی از سال 1946 تنها در شش نوبت از حق وتو برای جلوگیری از یک ماموریت حافظ صلح استفاده کرده اند و ایرلند در یک مورد که چین از وتوی خود برای ممانعت از تجدید نیروی استقرار پیشگیرانه سازمان ملل در مقدونیه استفاده کرد (1999) تحت تأثیر قرار گرفت. در برخی موارد، وتو با حسن نیت بود و مصالحه حاصل شد.

اگر دولت در این زمینه نیز به همین منفعت داشته باشد، مطمئنا به دنبال بازنگری کامل سیستم وتو و همکاری با سایر اعضای سازمان ملل برای به روز رسانی آن خواهند بود. دلیل اینکه ترتیبات وتو در منشور گنجانده شد، اطمینان از عضویت پنج کشور قدرتمند بود.

سلف سازمان ملل، جامعه ملل، عمدتا به دلیل عدم مشارکت الزام آور قدرتمندترین کشورهای جهان فروپاشید.

آنچه که می تواند باعث نگرانی بیشتر شود، سرسختی است که توسط دولت برای حذف آنچه که بسیاری معتقدند یک شبکه ایمنی حیاتی و محافظت از بی طرفی ما به کار می رود – به خصوص زمانی که ما از بسیاری دیگر از مشکلات اجتماعی بسیار جدی رنج می بریم که به نظر می رسد تلاش بسیار کمتری را به خود جلب می کنند. اختلافی که این موضوع ایجاد کرده است، همه پرسی را برای اطمینان از تحقق خواست مردم و نه افراد قدرتمند، حیاتی می کند. - مال شما و غیره

جیم اوسالیوان،

راتدموند،

اسلایگو.