رفراندوم؟ نه، این یک شورش تمام عیار بود.

هر انتخابات نتیجه ای فرصت ها و هشدارهایی را برای هر دو طرف ایجاد می کند. اما این یکی از نظر تاثیر سیاسی و ارزش شوک در کنار موج دورانی انتخابات 1994، 2006 و 2010 قرار دارد. همچنین برخی از درس های متمایز را ارائه می دهد. اول، دموکرات ها ممکن است راهی برای پیگیری پوپولیسم بدون چنگال پیدا کرده باشند. اینجا طنز تاریخی وجود دارد. در سال‌های 2016 و 2024، ترامپ به طرز درخشانی از خشم شدید آمریکایی‌ها استفاده کرد.

بخشی از این خشم به بحران مالی اقتصادی سال 2008 برمی‌گردد، که خانواده‌های آمریکایی را ویران کرد و به افرادی که بحران را شعله‌ور کردند اجازه داد از آن سود ببرند. این باعث رنجشی شد که هنوز در حال دود است، این حس که کسی گوش نمی دهد و سیستم تقلب شده است. در سال 2016، رای دهندگان می خواستند پیامی را به شکل انگشت وسط به واشنگتن ارسال کنند. چه کسی بهتر از دونالد ترامپ آن را تحویل می دهد؟ این هفته، دموکرات ها به طرز هوشمندانه ای این خشم را علیه ترامپ برگرداندند.

به جیمز تالاریکو در تگزاس، عبدالالسید در میشیگان، و تروی جکسون در مین گوش دهید، و تغییراتی در یک موضوع شنیدید: فساد و طمع قدرتمندان. حقوق اولیه آمریکایی های عادی برای مراجعه به پزشک در صورت نیاز، زندگی در جوامع امن و فرستادن فرزندان خود به مدارس خوب. بار دیگر، رای دهندگان پیامی را با صدای بلند و واضح به واشنگتن ارسال کردند. اما دموکرات‌ها راهی پیدا کردند که آن را بدون ارائه تپش‌های خشمگین ترامپ انجام دهند.

آنها خشم خود را بدون اتخاذ لفاظی های خرخرانه او به آرزو تبدیل کردند. دوم، دموکرات‌ها انتخاب نادرست را در قلب یک دشمنی غیرضروری بین چپ و مرکز افشا کردند. برنده شدن، انتخابی بین حضور در رای دهندگان مترقی و جلب نظر رای دهندگان میانه رو مجبور نمی کند. یک نامزد با استعداد با یک کمپین پیچیده می تواند هر دو را بکشد. شما می توانید به جای کوبیدن در چشم رای دهندگان، سوزن را نخ کنید. سوم، بله، حتی ترامپ هم می‌تواند زیاده روی کند. جنگ طلبی جمهوری خواهان در فلوریدا و تگزاس به جاه طلبی های خود کوتاهی کرد.

در فلوریدا، جمهوری خواهان ممکن است مناطق قرمز روشن را ترسیم کرده باشند، اما به نظر می رسد که نتیجه نهایی به سمت تساوی پیش می رود. آنها ممکن است هر کرسی را که در اختیار داشتند حفظ کنند، اما نتوانستند حتی یک کرسی را که در اختیار دموکرات ها بود، برگردانند. نتیجه نشان داد که یک انتخابات موجی می‌تواند خطوط فریبنده را از بین ببرد. چهارم، کیفیت نامزد اهمیت دارد. رها کردن بی‌رحمانه ترامپ از سناتور جان کورنین (تگزاس) و حمایت او از سناتور دارلین گراهام (راستایی) در کارولینای جنوبی الگوی اولویت دادن به وفاداری بر انتخاب‌پذیری را ادامه داد.

در همین حال، دموکرات‌ها نامزدهایی را انتخاب کردند که اولویت‌ها و حساسیت‌های جوامع خود را منعکس می‌کردند: متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، مربیان، رهبران اتحادیه‌ها، معلمان، کشیش‌ها، کهنه‌سربازان جنگ و حتی یک سوپراستار موسیقی Tejano. رای دهندگان باید بیشتر از رابطه یک نامزد با رئیس جمهور در نظر بگیرند. پنجم - و من این را هم به عنوان یک دموکرات و هم به عنوان طرفدار متس می گویم - پشت هر پوشش نقره ای یک جنازه است. بله، دموکرات ها با کمک خشم ضد ترامپ، ناامیدی از قیمت های بالا و نامزدهای ضعیف جمهوری خواه، در قلمرو قرمز عمیق پیروز شدند.

اما رقابتی نگه داشتن این صندلی ها در سال 2028 مستلزم نظم و انضباط و کار سخت است. این بدان معناست که اعضای جدید را بر روی مهره ها و پیچ ها متمرکز نگه دارید: خدمات سازنده قوی، دید بی امان در مناطق آنها، و سوابق رای گیری که منعکس کننده ارزش های افرادی است که آنها را انتخاب کرده اند. خبر خوب برای دموکرات ها این است که حتی در این چرخه خارق العاده هم سابقه ای وجود دارد. در اولین میان دوره ای ترامپ، در سال 2018، دموکرات ها مجلس نمایندگان آمریکا را تغییر دادند.

دو سال بعد، آنها 13 کرسی کمتر از سال 2018 به دست آوردند، اما اکثریت خود را حفظ کردند و یک رئیس جمهور دموکرات را انتخاب کردند. آنها به همان تمرکز روی پیروزی دوباره نیاز دارند. به جای بحث داخلی و خارجی در مورد دستور کار چپ یا مرکز در کنگره، آنها باید بحث را به تحویل به خانه تغییر دهند. نامزدهایی که پیروزی‌های تاریخی کسب کردند و در رقابت‌های رقابتی در تگزاس، میشیگان، مین، اوهایو، می‌سی‌سی‌پی و سایر میدان‌های جنگ شرکت کردند، چیزی برای آموزش به حزب دارند. دموکرات ها باید گوش کنند.

موفقیت سیاسی ترامپ مدت‌ها به این بستگی دارد که پایگاه او را به شدت درگیر نگه دارد، که اغلب به قیمت جذب رای‌دهندگان فراتر از آن است. این مورد کلاسیک دم تکان دادن سگ است. امسال سگ گاز گرفت. استیو اسرائیل برای هشت دوره نماینده نیویورک در مجلس نمایندگان بود و از سال 2011 تا 2015 رئیس کمیته مبارزات انتخاباتی دموکرات کنگره بود.