رقابت تسلیحاتی شدید لیگ برتر هنر فوتبال را می کشد

منچستریونایتد خارج از خانه در لیدز، قرمزها در برابر سفیدها، یک بازی کلاسیک فوتبال انگلیس، قیام کردند. چنین بازی حتی قبل از اینکه شرایط را در نظر بگیرید جذابیت بزرگی دارد - منظره بیمارگونه آخرین سرمربی منچستر یونایتد که تحت فشار نتایج بد از بین می رود، در حالی که در تلاش برای مدیریت پیامدهای حمله لیساندرو مارتینز به سلسله مراتب بد عملکرد باشگاه است.

بازی با تساوی به پایان رسید که نتوانست موقعیت مایکل کریک را بهبود بخشد. تنها چیزی که واقعا در مورد مسابقه برجسته بود، بد بودن آن بود.

همه بازیکنان خیلی سریع می دویدند - حداقل سرعتی که آنها در تلاش برای بازی کردن بودند فراتر از توانایی فنی آنها به نظر می رسید. هیچ یک از تیم ها نمی توانستند 5 پاس را با هم ببندند. بازی فقط یک توالی بی پایان از تکه تکه ها و کشمکش ها در سراسر زمین بود، با ایده اصلی هجومی هر دو تیم این بود که از یک جهش خوش شانس استراحت کنند و به شکاف های غیرمنتظره سرازیر شوند.

این فقط دو یونایتد در الند رود نبودند که فوتبال کاملا وحشتناکی تولید کردند. بازی برنتفورد مقابل لیورپول نیز مشابه بود. سفر آرسنال به ناتینگهام فارست هنوز تلخ تر بود.

خواسته های مربیان نسل کنونی لیگ برتر برای رقابت فیزیکی بی وقفه در سراسر زمین، زمین بایر مطلقی برای تخیل، خلاقیت و مهارت ایجاد کرده است.

عملکرد لیام دلپ برای فارست مقابل آرسنال را باید در این زمینه بررسی کرد. او بیشتر زمان بازی را با گابریل و ازری کونسا زیر توپ‌های بالا می‌برد. او اغلب در این دوئل‌ها برنده می‌شد، در این دوئل می‌چرخید و یک سانتر را به جایگاه می‌فرستاد، یا یک شوت 20 یاردی را به سمت دیوید رایا دریبل می‌کرد. او هرگز به نظر نمی رسید که گلزنی کند، اما در دقایق پایانی به همان شدتی که در ابتدا داشت به مبارزه ادامه داد. او انرژی لازم برای دویدن پشت سر کونسا را ​​در وقت‌های مصدوم داشت، اما نه تکنیکی برای زدن ضربه‌اش به‌قدری زودهنگام برای شکست دادن چالش ریکاوری کونسا.

این مشخصات یک مهاجم مرکزی 50 میلیون پوندی در لیگ برتر امروز است. بازیکن برتر مسابقه نونی مادوکه بود، یکی دیگر از قدرت های فنی محدود، زیرا او گل پیروزی را با یک ضربه منحرف شده پشت سر متس سلز به ثمر رساند. الان لیگ برتر همین است. لیگ اولترافیزیکی که بی‌رحمانه فوتبالیست‌های اولترافیزیکی را بدون توجه به سایر کاستی‌هایشان انتخاب می‌کند.

این خبر خوبی برای بازیکنانی مانند دلاپ و مادوکه است. انواع دیگر بازیکنان توجه می کنند. به لیساندرو مارتینز فکر کنید. زمانی که او تصمیم گرفت به روی مدیران یونایتد شلیک کند، آشکارا به این دلیل بود که از وضعیت خودش رنجیده بود - یک بازیکن ارشد خسته در تیمی که سرسختانه از پیشرفت خودداری می‌کند، حالا به اندازه کافی بزرگ شده است، در 29 سالگی، که نگران این باشد که شاید هرگز فرصتی برای رفتن به جایی بهتر پیدا نکند. احتمالا دیدن کریستین رومرو، مدافع میانی بین‌المللی او بود که از زندگی جدید خود در اتلتیکو مادرید لذت می‌برد که او را از مرز دور کرد.

در حالی که صحبت‌های پیرامون تروی پاروت آرام می‌گیرد، همه درباره جک مویلان صحبت می‌کنند

مارتینز نمی خواهد یونایتد گزینه خود را برای تمدید یک ساله قراردادش فعال کند. در غیر این صورت در تابستان 2027 منقضی می شود. یونایتد دوست دارد او را با فرد بهتری جایگزین کند، اما بعید به نظر می رسد که آنها بخواهند او را با انتقال آزاد کنار بگذارند، بنابراین آغوش ناراضی احتمالا تا سال 2028 ادامه خواهد داشت.

او حداقل از همکاری خود با یونایتد پول زیادی به دست آورده است، بنابراین وقت او در آنجا هدر نمی رود. اما با توجه به ویژگی های او به عنوان یک فوتبالیست، این تصمیم بسیار بهتری بود که به طور کلی از لیگ برتر دور شود.

واضح است که در سطح فوتبال، انتقال به لیگ برتر برای مارتینز یک فاجعه بوده است. اریک تن هاگ او را از آژاکس به منچستر آورد زیرا در آن زمان معتقد بود که او بهترین مدافع جهان در بازی های بیلدآپ است. چقدر این ویژگی ها را در لیگ برتر دیده ایم؟ دفاع میانی در انگلیس خیلی بیشتر به مبارزه با دوئل ها مربوط می شود تا پاس های خوب. خواسته های لیگ برای بدن مارتینز بیش از حد بوده است. او متوالی مصدومیت های جدی را متحمل شده است و تقریبا به همان اندازه که بازی کرده است، بازی ها را از دست داده است.

اگر او به جای یونایتد به اتلتی یا اینتر می رفت چه اتفاقی می افتاد؟ او ممکن بود به اندازه کافی آمادگی لازم را داشته باشد که 200 بازی انجام دهد و به عنوان یکی از برترین بازیسازان دفاعی جهان شهرت داشته باشد. در لیگ برتر او فقط یک مدافع کم اندازه است که در معرض آزار و اذیت قرار می گیرد، همانطور که هفته گذشته دومینیک سولانکه از تاتنهام چنین بود. در مقابل لیدز، او در دوئل با دومینیک کالورت-لوین یک ضربه را شکست داد و در نیمه دوم، یک اخطار چند هفته‌ای دیگر به پایان رسید.

انتقاد اصلی از کریک این بوده است که تیمش به طور مداوم با شدتی که هر هفته در لیگ برتر با آن مواجه می شود، شکست می خورد. او یک بازیکن «فشار» نبود، و به نظر می‌رسد مربی «شدید» هم نیست. در شرایط فعلی لیگ برتر، چشم‌انداز بلندمدت او تاریک به نظر می‌رسد.

«مثل یک سلبریتی باهوش بودن»: درون دنیای داوران سطح بالای فوتبال

اما موضوع بسیار بزرگتر از کریک است. چهارشنبه گذشته، پاری سن ژرمن به پروژه چند ساله خود برای نمایش تمام تیم های برتر لیگ برتر با از بین بردن بهترین بخش فنی انگلیس، منچسترسیتی، ادامه داد.

در مورد توانایی پاری سن ژرمن برای استراحت دادن به بازیکنان کلیدی، به طوری که آنها تازه وارد اروپا شوند، صحبت شده است، در حالی که بازیکنان تیم از برنامه نسبتا غیرمجاز لیگ فرانسه مراقبت می کنند. عثمان دمبله به شوخی گفت که مقابل سیتی آنقدر خوب بازی کرده است که باید به تعطیلات دیگری برسد. زیربنای آن یک نکته جدی است.

آیا دمبله اگر به آرسنال می‌پیوست و مجبور می‌شد 4000 دقیقه در فصل دوئل می‌کرد، می‌توانست برنده توپ طلا شود؟ آیا پاری سن ژرمن اگر هر آخر هفته درگیر نبردهای فرسایشی مانند لیدز و منچستریونایتد یا فارست و آرسنال باشد، می تواند خط هافبک سیتی را به روش چهارشنبه شب گذشته تقسیم کند؟ بعید است.

ما چیزهای زیادی در مورد مزایای مالی غیرقابل مقایسه لیگ برتر می شنویم، اما باشگاه ها در منطق رقابت تسلیحاتی شدید گرفتار شده اند و تنها راه حلی که هر کسی پیشنهاد می کند افزایش شدت بیشتر است.

نتیجه این است که باشگاه هایی مانند پی اس جی، بایرن، بارسلونا و رئال مادرید می توانند پیشنهاد قانع کننده تری نسبت به همتایان خود در انگلیس به بازیکنان برتر ارائه دهند. به همین دلیل است که آنها فوتبالیست هایی مانند دمبله، خویچا کواراتسخلیا، لمینه یامال و مایکل اولیس دارند، در حالی که بینندگان ثروتمندترین لیگ جهان در حال تماشای دلاپ و مادوکه هستند. برای قدرت‌ها، لیگ برتر همچنان جایگاهی است که باید باشد. برای بهترین بازیکنان، فوتبال واقعی جای دیگری است.