رهبران سراسر جهان می‌دانند که ترامپ فقط دو سال دیگر آنجاست و سپس او رفته است.

در سیاست آمریکا، داشتن قدرت ریاست جمهوری لزوما ظرفیت اعمال آن را تضمین نمی کند. تعداد کمی از رهبران معاصر به اندازه دونالد ترامپ این تناقض را تجسم کرده اند. بنیانگذار گروه اوراسیا و GZERO Media پس از آنچه ایان برمر، دانشمند علوم سیاسی به عنوان پیامدترین تغییر انتخاباتی برای یک حزب حاکم در بیش از نیم قرن توصیف می کند، استدلال می کند که ایالات متحده وارد فاز سیاسی جدیدی شده است: آغاز پایان ظرفیت ترامپ برای تسلط بر دستور کار داخلی و بین المللی.

برمر در این مصاحبه گسترده با فرانس 24 به تز تحریک آمیز خود مبنی بر اینکه آمریکا قبلا به "اوج ترامپ" رسیده است، بازنگری می کند. او به دور از اظهار ناتوانی رئیس‌جمهور، مدعی است که اختیارات او به‌طور فزاینده‌ای توسط مخالفان کنگره، نارضایتی جمهوری‌خواهان، تصمیم‌های نامطلوب سیاست خارجی و آگاهی روزافزون در میان رهبران بین‌المللی که دولت کنونی افق سیاسی محدودی دارد، محدود می‌شود.

واژگونی تاریخی، به روایت برمر، خارق العاده است:

ترامپ در سال 2024 بزرگترین بازگشت سیاسی در تاریخ سیاسی آمریکا را برای خود طراحی کرد و اکنون، تنها دو سال بعد، بزرگترین شکست در 50 سال گذشته است.

در قلب تحلیل او تمایز اساسی بین اقتدار نهادی و نفوذ سیاسی نهفته است. ترامپ همچنان فرمانده کل قوا باقی می ماند، ابزارهای دولت اجرایی را حفظ می کند و همچنان توجه رسانه ها را جلب می کند. با این حال برمر استدلال می کند که توانایی رئیس جمهور برای تبدیل این مزایا به نتایج سیاسی موثر در حال کاهش است.

او پیشنهاد می کند که پیامدها بسیار فراتر از واشنگتن است. از جنگ در ایران و مناقشه حل نشده در اوکراین گرفته تا آینده روابط ترانس آتلانتیک، متحدان و دشمنان آمریکا شروع به تنظیم محاسبات استراتژیک خود با چشم انداز سیاسی پس از ترامپ کرده اند.

همانطور که برمر می گوید:

آن رهبران خارجی شروع به تعامل بیشتر با آمریکا خواهند کرد که انتظار دارند بعد از رفتن ترامپ با آن برخورد کنند.»

به همان اندازه مهم تشخیص او از نیروهای داخلی است که این تحول را هدایت می کنند. در ارزیابی او، سرخوردگی اقتصادی، وعده‌های انتخاباتی محقق نشده و اتهامات منفعت سیاسی، ائتلافی را که ترامپ را به کاخ سفید بازگرداند، تضعیف کرده است. در همین حال، مشغله آشکار رئیس جمهور به پروژه های تاریخی و میراث شخصی، پرسش عمیق تری را در مورد رابطه بین نمایش سیاسی و مسئولیت های حکومتی ایجاد می کند.

نتیجه گیری برمر بدون ابهام است:

"بله، دو سال دیگر باقی مانده است. اما به هیچ وجه به سطح اختلالی که او در صحنه جهانی در ابتدای این دوره داشت، نزدیک نیست."

این مصاحبه در نهایت پرسشی را مطرح می‌کند که اهمیت عمیقی برای دموکراسی آمریکا و نظم بین‌الملل دارد: آیا یک رئیس‌جمهور می‌تواند قدرت رسمی مهم‌ترین مقام سیاسی جهان را حفظ کند در حالی که به تدریج اقتدار سیاسی لازم برای شکل دادن به آینده خود را از دست می‌دهد؟

برمر معتقد است که این روند در حال حاضر در حال انجام است.