رهبران غربی از راه حل دو کشوری حمایت می کنند، اما آیا فلسطینی ها حتی یک راه حل را می خواهند؟ - نظر

شما فکر می کنید که اد میلیبند، وزیر امور خارجه بریتانیا، که اتفاقا یهودی است، شعار «از رودخانه تا دریا» را که توسط بسیاری از شهروندانش فریاد می زد، در یکی از اعتراضات تقریبا روزانه آنها علیه اسرائیل شنیده باشد. منطقه کامل، از جمله یهودیه، سامره و غزه. این تقاضای غیرقابل مذاکره فقط از سوی فریادکنندگان در خیابان نیست.

این هدف نهایی حماس، حزب‌الله، ایران و هر کسی است که رهبری فلسطینی‌ها را بر عهده می‌گیرد. در حالی که ممکن است برخی وسوسه شوند که به محمود عباس، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین اشاره کنند و استدلال کنند که او از راه‌حل دو کشوری دفاع کرده است، اما این تضاد با تلقین آموزشی که به کودکان عرب در سنین پایین، از سرزمین‌های فلسطینی آموزش داده می‌شود، در تناقض است و کاملا تضعیف می‌شود. و اینکه دشمن باید ریشه کن شود. بنابراین، برای همه مقاصد، تعهد گفتاری «از رودخانه تا دریا» با تمام وجود راه حل دو دولت را نفی می کند.

میلیبند همیشه گفته است که «وقتی نوبت به تلاش برای از بین بردن راه‌حل دو دولتی می‌شود، این حزب، این جنبش، این دولت می‌گوید: «ما نمی‌گذاریم شما موفق شوید.» سؤال من این است که چگونه این دو چیز را کنار هم قرار می‌دهید – یک جنبش اعتراضی رو به رشد که اصرار دارد دولت اسرائیل باید به طور کامل با یک فلسطینی جایگزین شود، بدون هیچ‌کس یهودی که هیچ وزیری به عنوان وزیری در آن حضور نداشته باشد. آرزوی راه حل دو حالتی؟ مگر اینکه اشتباه کنم، هر یک از آن مفاهیم به طور شیطانی با دیگری مخالف است.

یکی اراده خیر هر دو طرف را فرض می‌کند که تلاش می‌کنند به همزیستی مسالمت‌آمیز متعهد شوند و برای پایان دادن به درگیری طولانی‌مدت آماده انجام هر گونه مصالحه‌ای هستند. در حالی که دیگری فورا از هرگونه تظاهر صرف نظر می‌کند و علنا اعلام می‌کند که هیچ مصالحه‌ای وجود نخواهد داشت، هیچ تلاشی برای به اشتراک گذاشتن منطقه جغرافیایی با شما وجود نخواهد داشت. زیرا میلیبند و دولت او اساسا سیاستی را پیش می برند که توسط صداهایی در خیابان که به هیچ وجه از این ایده حمایت نمی کنند، خفه می شود.

، میلی بند تنها نیست. او با آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، همراه با اکثریت قریب به اتفاق کشورهای عضو سازمان ملل متحد است. رهبران فرانسه، کانادا و استرالیا نیز با راه حل دو دولتی موافق هستند. و به طرز شگفت انگیزی، سیاست رسمی ایالات متحده با این موضع موافق است. نیازی به گفتن نیست که بسیاری از کشورهای عربی مانند عربستان سعودی، اردن، مراکش، امارات، قطر و مصر نیز از این ایده حمایت می کنند.

این اعضای اتحادیه عرب فرض خود را بر مرزهای قبل از 1967، با بیت المقدس شرقی به عنوان پایتخت یک کشور فلسطینی استوار می کنند. بنابراین آنچه که ما شاهد آن هستیم، وضعیت موجود متوقف شده است، که امکان همه پیشرفت ها را فلج می کند، زیرا در حالی که بخش قابل توجهی از رهبری جهانی هنوز راه حل دو دولتی را ترویج می کنند، کسانی که چنین توافقی را به عنوان یک مورد مهم در تصویب کلی قرار نمی دهند، هستند. چگونه می توان برای یکی از بزرگترین معماهای جهان راه حلی داشت وقتی که دو طرف عمیقا درگیر هستند و معتقدند که فلسفه خاص آنها تنها طرفدار است.

موضعی که قابل قبول است؟ این تنها یک نتیجه را برای ما باقی می گذارد. این در دسته مشکلات غیرقابل حلی قرار می گیرد که به سادگی بسیار پیچیده و بیش از حد دارای بار احساسی هستند که نمی توان آنها را فهمید. وقتی به آن واقعیت بدیهی می رسیم، وسوسه انگیز است که از خود بپرسیم پس چرا فردی مانند میلی بند، و همه دیگران، به حمایت از یک گزاره بازنده ادامه می دهند، زیرا پیشاپیش می دانند که احتمال اجرای آن صفر است؟ در اینجا یک پاسخ گمانه زنی وجود دارد. کل مفهوم راه حل دو حالتی با ساختار اجتماعی سیگنال دهی فضیلت بسیار سازگار است.

به این دلیل که ایده دو دولت برای دو ملت معقول، اخلاقی، اخلاقی و حتی نجیب به نظر می رسد. این به این ایده کمک می کند که می تواند یک راه حل عادلانه برای هر دو طرف وجود داشته باشد که منجر به یک موقعیت برد-برد واقعی شود. هزینه تلقین آنچه که توسط آن رهبرانی که آشکارا در تلاش برای افزایش خوبی خود هستند غافل شده است، مخزن وسیع نفرت و تحقیر است که در درون افرادی که بخشی از آزمایش های طولانی از قرن ها تا قرن ها بوده اند. آموزش سمی و کشنده را هم در خانه، هم در مدرسه و هم در مدرسه دریافت کردند

این حقه را انجام داد و یهودیان را شیاطینی معرفی کرد که باید به هر قیمتی ریشه کن شوند. از دست دادن جان خود به خاطر کاهش تعدادشان، بزرگ‌ترین فداکاری است که می‌توان انجام داد. در نتیجه، جای تعجب نیست که چنین جامعه‌ای که وقف یک جامعه دیگر شده است، نمی‌تواند چیزی سازنده بسازد یا از طریق دستاوردها و دستاوردهای خود به دیگران کمک کند. زیرا زمانی که شما وسواس فکری برای تخریب و نتیجه‌گیری بزرگ دارید، فکر می‌کنید که در نهایت هدفی بزرگ را انجام می‌دهید. دور با دشمن آشکار

به همین دلیل است که جوانان آنها هرگز وارث تحقق رویای خود نخواهند بود، اگر این امکان پذیر باشد. همه چیز برای از بین بردن شر در حیاط خلوت آنها در درجه دوم اهمیت قرار دارد، و این تراژدی است که رهبران جهان به طور کامل از دست داده اند و دهه ها تلاش کرده اند تا یک میخ گرد را در سوراخی مربع قرار دهند. نیاز به صاحبان قدرت که با فضیلت، بزرگوار و دارای بالاترین معیارهای اخلاقی ظاهر شوند.

زمان گرانبها تلف می شود، زندگی های جوان از بین می رود و هیچ چیز به جلو نمی رود. این طولانی شدن نهایی درگیری است که تقریبا عمدا طراحی شده است تا خار در چشم جهان باقی بماند، زیرا تلاش‌های بی‌فایده و ساختگی برای حل و فصل مادر همه باتلاق‌های گریزناپذیر صرف می‌شود. چهره‌هایی که هر کدام برای آن افتخار برتر رقابت می‌کنند.

این در خونریزی بیشتر و، متأسفانه، مطلقا هیچ افتخاری در آن وجود ندارد! نویسنده، مدیر سابق مدارس ابتدایی و راهنمایی اورشلیم، از سال 1994 تا 1999 عضو کیبوتز ریم بود. او نویسنده کتاب والدین با اثبات اشتباه است، بر اساس حکمت آزمایش شده در کتاب امثال آمازون، موجود در آمازون.