رهبر پاتریک استوارت می دانست چگونه بازی کند

سر پاتریک استوارت - افسر فرمان امپراتوری بریتانیا، فارغ‌التحصیل برنده جایزه لارنس اولیویه از شرکت سلطنتی شکسپیر، و صاحب صدایی که دوران را تعیین می‌کند- از اینکه در یک برنامه تلویزیونی اسپین‌آف علمی-تخیلی دهه 1980 به شهرت رسید، خجالت نمی‌کشید. همانطور که او در کتاب خاطرات خود در سال 2023 نوشت، "من برای همیشه، قبل از هر چیز، توسط اکثر مردم، به خاطر ایفای نقش ژان لوک پیکارد" - کاپیتان سرسخت و پولادین کشتی ستاره ای Enterprise در Star Trek: The Next Generation شناخته می شوم.

همیشه اینطور نبود: «زمانی بود که از این واقعیت ناراحت بودم، زمانی که به نظر می رسید با سابقه و شهرت من به عنوان یک بازیگر جدی صحنه ناسازگار بود. اما زمانی که برای اولین حضورش در یک همایش Star Trek روی صحنه رفت و با هزاران طرفدار روبرو شد که همه از دیدن او هیجان زده بودند، این حس غرور زخمی از بین رفته بود.

این بازیگر که روز چهارشنبه در 86 سالگی درگذشت، می‌دانست که مطالب مربوط به نسل بعدی با آیات بارد مطابقت ندارد، اما نگرش او نسبت به آن نقش - فقدان نفس‌های غم‌انگیز، غرور در انجام یک کار خوب - بازتاب فضایل شناخته‌شده‌ترین شخصیت او بود که به دلیل خردمندی، شجاعت و شهامت متمایز بود. آن فضائل که اکنون از مد افتاده اند، ارزش جشن گرفتن دارند.

زمانی که The Next Generation برای اولین بار گرد هم آمد، استوارت یک هنرپیشه کارکشته بود که در برادوی بازی کرده بود و نقش هایی را در مینی سریال بی بی سی بازی کرده بود. او چیزی در مورد Star Trek نمی دانست. ایده این بود که نمایش فضایی-ماجراجویی دهه 1960 را احیا کنیم، درباره یک فدراسیون بین کهکشانی که در تلاش برای دستیابی به سیارات و گونه های جدید، با گروه بازیگران جدید و معضلات جدید است. موفقیت تضمین نشده بود: در حالی که به یک کلاسیک کالت با ردپای فرهنگ پاپ بزرگ تبدیل شده بود، Star Trek اصلی تنها برای سه فصل اجرا شد.

و استوارت – بدون عضله، کچل، میانسال – انتخاب عجیبی برای شخصیت اصلی احیا بود. اگرچه اولین نمایش آینده‌ای برابری‌خواهانه بدون پول یا کمبود را متصور بود، اما همچنان تا حد زیادی داستانی بود در مورد یک پسر خوب اهل آیووا، کاپیتان جیمز کرک (با بازی ویلیام شتنر جوان) که با اسلحه‌های لیزری به بیگانگان باحال شلیک می‌کرد و خانم‌ها را می‌خواباند.

در مقابل، پیکارد یک مبارز قهرمان یا یک قهرمان اکشن نبود، بلکه یک باستان شناس آماتور و زیباروی پشیمان نبود. علایق او شامل موسیقی کلاسیک و انگورسازی بود. نوشیدنی مورد علاقه او چای داغ بود. در «نسل بعدی»، پیکارد احتمال بیشتری داشت که فرازمینی‌های مبارز را در کشتی خود برای یک بحث مدنی دعوت کند. در دستان نادرست، او ممکن است به عنوان یک کلیشه ضعیف از یک مرد فرانسوی ظاهر شود. اما بازی استوارت، که او به اندازه هر نقش شکسپیر جدی می گرفت، پیکارد را به شخصیتی شجاع برای اعصار تبدیل کرد.

امروزه، پیکارد هنوز در سرتاسر اینترنت دیده می‌شود، در حالی که یک کلینگون به طرز ناخوشایندی در پشت کادر کمین کرده است. آن گیف‌ها و میم‌هایی که استوارت در آنها احساس می‌کرد، بسیار گسترده شد، زیرا عملکرد او معمولا بسیار کنترل‌شده و ذهنی بود. استوارت به جای فریاد زدن یا فحاشی، همانطور که شاتنر قبل از او انجام داد، مانند رعد غرش کرد. پیکارد پر زرق و برق نبود، اما استوارت او را با جذابیت‌های جنسی زیادی بازی می‌کرد - به جز زنانی که به او علاقه داشتند، هوش و رفتار محترمانه‌اش جذب می‌شدند، نه قدرت آلفا-مردانه‌اش.

در صحنه‌های نادر و به یاد ماندنی، استوارت اجازه می‌دهد نقاب ساخته شده پیکارد از بین برود: در قسمت ۱۹۹۲ «زنجیره فرماندهی»، پیکارد دستگیر و شکنجه می‌شود و بارها و بارها به او گفته می‌شود که پنج نور مستقیما به صورتش می‌تابد. اما پیکارد دشمنانش را رد می‌کند: "چهار چراغ وجود دارد" او مانند شاه لیر در طوفان رعد و برق فریاد می‌زند.

پیکارد با خدمه خود دوستی نداشت و می توانست یک نظم دهنده باشد. اما او یک رهبر کاریزماتیک و زیرک بود که ارزش اعتماد داشت. در اواخر سریال، یک موجود حقه‌باز به پیکارد اجازه می‌دهد تا گذشته‌اش را مرور کند و ما او را به‌عنوان یک مرد جوان خشن و خشن می‌بینیم که به دعوای بار می‌پردازد و به قلبش خنجر می‌زند. (در قرن 24، او بهبود می یابد.) پیکارد که از تندخویی خود خجالت می کشد، سعی می کند وقایع را بازنویسی کند - فقط به دلیل ریسک گریزی که دارد، خود را به عنوان یک افسر جوان برجسته در زمان حال می بیند.

این اپیزود نشان می‌دهد که پیکارد باید با عواقب اعمال خود روبرو شود تا به آن مردی تبدیل شود که هست: کسی که به ارزش یک زندگی احترام می‌گذارد، که مایل است در صورت لزوم خطر را به خطر بیندازد و در صورت لزوم از آن اجتناب کند.

من فکر می‌کنم این یک نوع مردانگی نسبتا نجیب است - و در حال حاضر بسیار محبوب نیست. اینفلوئنسرها از همه اقشار به مردان می گویند که باید بر دیگران مسلط شوند و آنها را تحقیر کنند تا به پیش بروند. که آنها هرگز عشق را بدون ماهیچه های مشخص، خطوط فک تیز و سر پر از مو پیدا نمی کنند. تقلب و دروغ در صورتی قابل قبول است که نتیجه مطلوب را به همراه داشته باشد. که رهبران مردانی هستند که تصاویر خود را به قیمت از دست دادن افرادی که قرار است به آنها خدمت کنند، می‌سوزانند.

[ بخوانید: بازبینی سیاسی ترین قسمت Star Trek ]

وقتی افراد زیادی آن نگرش پر شور را اتخاذ می کنند، نسخه مردانگی استوارت - چه در تلویزیون و چه در زندگی واقعی اش - ارزش بیشتری دارد. به گفته خودش، او مصمم بود که گروه بازیگران را به سمت حرفه ای بودن هدایت کند. در یک نقطه، او همکارانش را به خاطر «خوشحالی بیش از حد» سرزنش کرد. اما او به سرعت متوجه اشتباه راه خود شد. او در نهایت با بازی پیکارد بسیار خوشحال شد - به طوری که با خوشحالی در یک سریال احیاگر، پیکارد، به مدت سه فصل از سال 2020 بازی کرد.

چرا غیر از این وانمود کنیم – چرا باید آن گونه رفتار کنیم که یک شکسپیر مهیب «قرار است»؟ یک بازیگر بزرگ می تواند کسی باشد که به حضور خود در یک برنامه تلویزیونی هفت فصل افتخار می کند. یک مرد بزرگ می تواند کسی باشد که با فروتنی رهبری کند، نه بزرگواری. و یک کاپیتان عالی می تواند کسی باشد که مو ندارد، ذهن یک دیپلمات، و هیکل دوچرخه سواری دارد که در حین کاوش در فضا لباس خواب قرمز و مشکی می پوشد.