روانکاوی یک فرد مگالومانی

در بهار 1943، والتر سی. لنگر، روانکاو در هاروارد، پرسشی را از ویلیام جی. دانوان، رئیس دفتر خدمات استراتژیک دولت ایالات متحده، سلف عملیات مخفی سیا، دریافت کرد. دونوان علاقه مند بود که لانگر را مأمور کند تا مشخصات روانشناختی آدولف هیتلر را تهیه کند.

دانوان به لانگر گفت: «آنچه ما به آن نیاز داریم، ارزیابی واقع بینانه از وضعیت آلمان است. "اگر هیتلر نمایش را اجرا می کند، او چه جور آدمی است؟ جاه طلبی های او چیست؟ در نظر مردم آلمان چگونه ظاهر می شود؟ با همکارانش چگونه است؟" رئیس OSS می خواست "آرایش روانی هیتلر را درک کند - چیزهایی که او را وادار می کند." دونوان به ویژه مشتاق بود بداند که هیتلر چگونه ممکن است به سختی های فزاینده واکنش نشان دهد.

هیتلر به پیروزی عادت کرده بود. از سال 1933 تا 1943، رهبر نازی ها از یک پیروزی خیره کننده سیاسی و نظامی به پیروزی بعدی رسید، صدراعظم را تضمین کرد، نظم قانون اساسی آلمان را در هم شکست، اتریش را ضمیمه کرد، چکسلواکی را تجزیه کرد، و سپس به لهستان، فرانسه، بلژیک، هلند، دانمارک، دانمارک و روسیه در سراسر کشورهای شمال آفریقا حمله کرد.

تا سال 1943 به نظر می رسید هیتلر یک نیروی سیاسی و نظامی اجتناب ناپذیر بود که نرده های محافظ قانون اساسی را شکست، معاهدات بین المللی را پاره کرد، اتحادهای تجاری را شکست، نظم بین المللی را بر هم زد و در نهایت کل جهان را وارد جنگ کرد.

اما پس از آن تغییرات نظامی رخ داد که هیتلر را در مسیر خود متوقف کرد: العلمین، در نوامبر 1942، سپس استالینگراد، در ژانویه 1943. دونوان می خواست بداند که هیتلر چه واکنشی نشان می دهد - نظامی، سیاسی، شخصی - اگر جزر و مد جنگ شروع به تغییر کند. «فکر می‌کنی بتوانی در این راستا چیزی به ذهنت برسی؟» دونوان از لنگر پرسید.

این اولین باری بود که دولت ایالات متحده یک نمایه روانشناختی یک رهبر خارجی را برای تعیین مسیرهای احتمالی او در آینده تعیین می کرد. دونووان علاقه ای به مطالعه آکادمیک نداشت. در عوض، او یک «ارزیابی واقع‌بینانه» می‌خواست که بتواند اطلاعات عملی در مورد آنچه پیشوا ممکن است در آینده انجام دهد ارائه دهد.

[بخوانید: هیتلر می توانست متوقف شود]

لانگر با سه روانکاو همکار - یکی از هاروارد، یکی از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی و دیگری از موسسه روانکاوی نیویورک - استخدام کرد و دست به کار شد. او در سخنرانی ها و نوشته های هیتلر غوطه ور شد. او هر دو جلد کتاب من کمپ را پشت سر هم خواند. او بریده های روزنامه و مقالات مجلات را جمع آوری می کرد. او با همکاران سابق هیتلر که از رهبر نازی ها جدا شده بودند و اکنون در تبعید زندگی می کردند، مصاحبه کرد.

لانگر در چارچوب کار خود نوشت: «جهان آدولف هیتلر را به خاطر حرص سیری ناپذیرش برای قدرت، بی رحمی، ظلم و فقدان کامل احساس، تحقیر او نسبت به نهادهای مستقر و فقدان محدودیت های اخلاقی اش می شناسد. او در طول نسبتا چند سال، چنان تدبیر کرده است که چنان قدرت عظیمی را غصب کند که چند تهدید پنهان، اتهام یا کنایه کافی بود تا دنیا را به لرزه درآورد. لانگر نوشت، تنها زمانی که جهان از تهدیدها و سخنان هیتلر خسته شد، «و به این نتیجه رسید که همه اینها یک بلوف است»، رهبر نازی ها «آغاز این اقدام

وحشیانه ترین و ویرانگرترین جنگ تاریخ».

به لانگر بارها گفته شد که هیتلر مردی بود، با یک نفس سیری ناپذیر که باید در مرکز توجه باشد، همیشه و همه جا. هیتلر خود را در همه امور بدون توجه به اهمیت یا اهمیت آنها به عنوان اقتدار نهایی می دید. لانگر گزارش داد: «تفاوت چندانی ندارد که این رشته اقتصاد، آموزش، روابط خارجی، تبلیغات، فیلم، موسیقی یا لباس زنانه باشد. او در هر زمینه ای خود را یک مرجع بی چون و چرا می داند.

یکی از همکاران سابق هیتلر برای لانگر تعریف کرد که چه اتفاقی افتاده بود که او سعی کرد رهبر نازی ها را در مورد چیزی اصلاح کند. هیتلر گفت: من نمی توانم اشتباه کنم. آنچه من انجام می دهم و می گویم تاریخی است. لانگر این "تفکر نوزادی" را به رشد عاطفی متوقف شده نسبت داد که همچنین منجر به عصبانیت های مکرر، چه در خصوصی و چه در عمومی شد.

لانگر داستان های مکرری درباره خشم افسارگسیخته هیتلر علیه کارکنانش شنید. اتو استراسر، یکی از اعضای اولیه حزب نازی که بر سر سیاست اقتصادی با هیتلر جدا شده بود، به لنگر گفت که هیتلر مرتبا اعضای حلقه داخلی خود را کتک می زد. لنگر همراه با تحقیر عمومی، تحقیر، و گاها قتل، نوشت: «خشم و بدرفتاری به سلاح مورد علاقه در اسلحه خانه او تبدیل شد. گرگور استراسر، برادر استراسر، یکی دیگر از اعضای حزب نازی که او نیز بر سر مسائل سیاسی با هیتلر جدا شده بود، در شب چاقوهای بلند کشته شد.

لنگر نوشت: «برخی از نزدیک‌ترین همکاران او احساس کرده‌اند که او آگاهانه این خشم‌ها را برای ترساندن اطرافیانش القا می‌کند. هرمان راوشنینگ، یکی دیگر از مقامات اولیه حزب نازی، به لنگر گفت که برخی از "حملات به موقع خشم" هیتلر به این منظور بوده است که اطرافیان او را در سردرگمی و تسلیم قرار دهد.

لانگر گزارش داد که هیتلر از یک گردهمایی اجتماعی با حضور وزیر تبلیغاتش، جوزف گوبلز، و رئیس لوفت وافه، هرمان گورینگ، استفاده کرد تا هر دو را با طنز نوجوانانه تحقیر کند. "همه شما می دانید ولت و آمپر چیست، نه؟" هیتلر به جمعیت جمع شده گفت: اما آیا می‌دانی گوبلز، گورینگ چیست؟ گوبلز به میزان چرندیاتی است که یک مرد در یک ساعت صحبت می‌کند و گورینگ مقدار فلزی است که می‌توان روی سینه‌ی یک مرد سنجاق کرد.

لانگر مشاهده کرد که هیتلر از رادیو و راهپیمایی ها برای پخش دروغ و نفرت استفاده می کرد تا افکار عمومی را دستکاری کند. لانگر نوشت: «سخنان هیتلر به درستی به عنوان «اسهال کلامی» توصیف شده است، و او گزارش داد که راشنینگ سخنرانی هیتلر را با «تنقیه دهانی» مقایسه کرده است.

لانگر همچنین درباره وسواس هیتلر نسبت به زنان چیزهای زیادی شنیده است. لنگر نوشت: «هیتلر دوست دارد با زنان زیبا احاطه شود و معمولا از شرکت‌های تولید تصاویر متحرک می‌خواهد تا هر زمان که مهمانی در صدارت صدراعظم برگزار می‌شود، تعدادی بازیگر زن را بفرستند».

لانگر همچنین به گزارش‌های تایید نشده از تمایلات و ظرفیت‌های جنسی هیتلر، از ناتوانی تا همجنس‌گرایی و انحرافات بی‌شمار اشاره کرد. لنگر نوشت: هیتلر «ارضاء جنسی را از عمل ادرار یا مدفوع زنی بر روی او به دست می‌آورد».

اگرچه این احتمالا آن نوع «هوش عملی» نیست که رئیس OSS به دنبال آن بوده است، لانگر، که در روانشناسی فرویدی تحصیل کرده، بیشتر گزارش خود را به روانکاوی رهبر نازی اختصاص داده است. لانگر می‌نویسد: «مکانیسم دفاعی برجسته هیتلر، مکانیزمی است که معمولا فرافکنی نامیده می‌شود. این تکنیکی است که بوسیله آن نفس فرد از خود در برابر انگیزه ها، تمایلات یا ویژگی های ناخوشایند دفاع می کند و وجود آنها را در خود انکار می کند در حالی که آنها را به دیگران نسبت می دهد.

به عنوان مدرک، لانگر اشاره کرد که هیتلر مخالفان سیاسی خود را به "بمباران دروغ" متهم کرد که خود هیتلر آنها را مورد حمله قرار داد. تنفر هیتلر از یهودیان، نظریه لانگر، ناشی از نفرت از خود بود: «مشکلات و درگیری‌های شخصی هیتلر از درون خودش به دنیای بیرونی منتقل شد، جایی که نسبت درگیری‌های نژادی و ملی را به خود گرفت».

لانگر خشم‌ها، نفرت‌ها، وسواس‌ها و توهمات هیتلر را به دوران کودکی ناخشنود با پدری بی‌رحم و مادری که از لحاظ عاطفی کتک خورده اما دوست‌داشتنی بود نسبت داد. لانگر همچنین زمان قابل توجهی را صرف تجزیه و تحلیل مشغولیت هیتلر به پروژه های معماری – به ویژه، آشیانه عقاب، خارج از برشتسگادن، آلمان کرد.

لانگر می‌نویسد: "ابتدا یک جاده سخت طولانی وجود دارد، سپس یک ورودی به شدت محافظت شده، یک سفر از طریق یک تونل طولانی به یک مکان بسیار غیرقابل دسترس. در آنجا می‌توان تنها، امن و بدون مزاحمت بود و از شادی‌هایی که مادر طبیعت به ارمغان می‌آورد لذت برد." از دیدگاه نمادین، می توان به راحتی تصور کرد که این تصور یک کودک از بازگشت به رحم است.

در اکتبر 1943، زمانی که گزارش لانگر با اصرار دونووان به سرعت تکمیل شد، هیتلر بر روی پاشنه خود بود اما به سختی کار را تمام کرد. لندن در حال کوبیدن بود. شایعات مربوط به وندرواف، یک «سلاح معجزه‌آسا» که می‌تواند مسیر جنگ را تغییر دهد، زیاد شد. فیزیکدانان آلمانی به رهبری ورنر هایزنبرگ در حال کار بر روی یک بمب اتمی بودند.

گورینگ قبلا یک نمونه اولیه برای مکانیزم تحویل - Messerschmitt Me 264 که "بمب افکن آمریکا" نامیده می شود - ساخته بود و منهتن اولین هدف آن بود. آلبرت اسپیر، وزیر تسلیحات هیتلر، به یاد می آورد که هیتلر «توصیف کرد که آسمان خراش ها به مشعل های سوزان غول پیکر تبدیل می شوند، بر روی یکدیگر فرو می ریزند، درخشش شهر در حال انفجار آسمان تاریک را روشن می کند». ما با چنین بردی می‌توانیم تاوان هزاران برابر تخریب شهرهایمان را به آمریکا بدهیم.»

لانگر تا سه صفحه پایانی گزارش طولانی خود، «ارزیابی واقع بینانه» اقدامات بالقوه هیتلر را که دونوان به دنبال آن بود، ارائه نکرد. لانگر بر اساس مصاحبه‌هایش و بررسی 11000 صفحه منابع، سناریوهایی را برای واکنش‌های احتمالی هیتلر در مواجهه با شکست نهایی تشخیص داد. لانگر بعید می‌دانست که هیتلر بخواهد به کشور دیگری بگریزد، همانطور که دیکتاتورها می‌دانستند - زیرا «هیچ‌چیز اسطوره هیتلر به‌عنوان یک رهبر بزرگ را با اطمینان بیشتر از فرار نمی‌شکند».

[ بخوانید: ترامپ: من به ژنرال هایی نیاز دارم که هیتلر داشت]

اگرچه لانگر تردید داشت که هیتلر به خود اجازه دهد به دست متفقین بیفتد، اما این احتمال را رد نکرد که شخصیت متحول پیشوا بتواند از چنین نتیجه ای استقبال کند و به مورد یک متعصب مذهبی قرن شانزدهم اشاره کرد که وقتی فرقه دینی اش منحل شد، خواست تا در قفس رژه برود. لانگر نوشت: «در مورد هیتلر چنین نتیجه‌ای دور به نظر می‌رسد، اما تخمین این که یک مازوخیست افراطی تا چه حد برای ارضای این تمایلات پیش خواهد رفت دشوار است.»

لانگر فکر می کرد این امکان وجود دارد که هیتلر خود را در نبرد قربانی کند. لنگر نوشت: «وقتی متقاعد شود که نمی‌تواند پیروز شود، ممکن است نیروهایش را به نبرد هدایت کند و خود را به عنوان رهبر نترس و متعصب معرفی کند. اما لانگر نتیجه گرفت که به همان اندازه محتمل بود که هیتلر دچار یک حمله عصبی کامل شود. لانگر ادامه داد: «هیتلر ویژگی‌های زیادی دارد که با افراد اسکیزوفرنی هم مرز است. از دیدگاه ما این یک احتمال نامطلوب نخواهد بود زیرا افسانه هیتلر را تضعیف می کند.

لانگر پیشاپیش خودکشی را محتمل ترین سناریو معرفی کرد. او می‌دانست که هیتلر همیشه مردی بوده است که «تفکر کودکانه» او را به افراط می‌کشاند و کورش می‌کرد تا مصالحه کند. هیتلر یک ارتش کامل را در استالینگراد قربانی کرد و کل سپاه آفریقایی خود را در تونس قربانی کرد. لانگر به کلمه تعصب جبرگرایانه هیتلر اشاره کرد: "ما تسلیم نخواهیم شد... نه، هرگز. ممکن است نابود شویم، اما اگر باشیم، جهانی را با خود خواهیم کشید... جهانی در آتش."

لانگر پیشنهاد می‌کند که هر چه اوضاع برای هیتلر بدتر شود، او ناسازگارتر می‌شود. لانگر در پایان گفت: «او تا زمانی که بتواند با هر سلاح یا تکنیکی که بتواند برای مقابله با شرایط اضطراری به ذهنش خطور کند، مبارزه خواهد کرد. مسیری که او دنبال خواهد کرد تقریبا مطمئنا راهی خواهد بود که به نظر او مطمئن ترین راه به سوی جاودانگی است و در عین حال بزرگترین انتقام را از دنیایی که او از آن نفرت دارد، می گیرد.» خوشبختانه هیتلر هرگز به دکمه هسته ای دسترسی نداشت.