«رودخانه محصور:» زنان جمع‌آورنده صدف برای دسترسی به جنگل‌های حرا در برزیل می‌جنگند

آدریانا هورا دوس سانتوس تا کمر در آب ایستاده است. موهای تیره او در یک بافته گره خورده است. بازوها و نیم تنه او با پیراهن صورتی لایکرا پوشیده شده است. گل غلیظ حرا به ران هایش می رسد. او با استفاده از قمه ای به طول کمی بیش از 40 سانتی متر (16 اینچ)، ده ها صدف را از ریشه های پیچ خورده با آهنگی ثابت بیرون می کشد: نه خیلی سریع، نه خیلی آهسته. در آن سوی رودخانه وازا-باریس، ساختمان های پایتخت ایالت سرگیپ، آراکاجو، دنیایی دیگر به نظر می رسند.

در اینجا صدای کوبیدن آب، ضربه تیغ و صدای سانتوس شنیده می‌شود: «من هستم، من صدف‌چین هستم/ ملکه حرا، من یک جنگجو هستم! درد، رودخانه محصور / سینه ام درد می کند که ماهی صید نشده است / بیا، ای زن، مبارزه کن، خودت را آزاد کن / ما صدف گیر سرگیپ هستیم! این سرود جنبش زنان صدف جمع‌آور سرگیپ (MMS) است، یک گروه مردمی که در برابر مبارزه مداوم مقاومت کرده است.

تخریب محیط زیست و پاکسازی فرهنگی برای چندین دهه. آنها به عنوان نگهبان حرا، کار حفاظت از محیط زیست را انجام می دهند در حالی که با فشارهایی مواجه می شوند که بقای خود را به خطر می اندازد. شنیدن یکی از این زنان به معنای شنیدن بسیاری است: افعال آنها تقریبا همیشه به صورت جمع می آیند. سانتوس می گوید: «ما همیشه در یک گله هستیم. و این به عنوان یک گله بود که آنها را معرفی کردند ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است