روزی روزگاری در هارلم یکی از بهترین مستندهای سال است

روزی روزگاری در هارلم - با اجازه نئون

در سال 1972، ویلیام گریوز، فیلمساز، چیزی را ترتیب داد که ما اکنون می‌دانیم که یکی از مهمانی‌های بزرگ قرن بیستم است: او فرماندهی آپارتمان دوک الینگتون در هارلم را برعهده گرفت و ترتیبی داد تا گروهی خاص از دوستان و همکاران قدیمی، که بسیاری از آنها 50 سال بود یکدیگر را ندیده بودند، دوباره به هم وصل شوند. دعوت‌شدگان چهره‌های کلیدی رنسانس هارلم بودند، از جمله آرون داگلاس دیوارنگار، آرنا بونتمپس شاعر و رمان‌نویس، گری میجر سردبیر انجمن، یوبی بلیک، پیانیست و آهنگساز جاز، و بسیاری دیگر.

هدف گریوز فیلمبرداری از این رویداد بود - او پسرش دیوید را به عنوان یکی از فیلمبرداران منصوب کرد - و آن را به مستندی تبدیل کرد که نه تنها به عنوان ثبتی از نحوه زندگی و دستاوردهای این مردم، بلکه به عنوان روشی برای اندیشیدن در مورد اینکه چگونه به کسانی که مخزن گذشته ما هستند احترام بگذاریم. برای چند ساعت در سال 1972 هارلم، دوباره در سال 1925 بود. این گروه از مردم که می‌خندیدند، بحث می‌کردند، و خاطرات دوران بزرگی از تاریخ آمریکا را به یاد می‌آوردند - و همچنین درباره اعضای گروهشان که مدت‌ها بود از بین رفته بودند - دوباره رعد و برق را در یک بطری تسخیر کردند.

و با این حال، فیلم حاصل، روزی روزگاری در هارلم، فیلمی است که تقریبا ندیده بودیم.

گریوز که با مستندهای تجربی مانند Symbiopsychotaxiplasm: Take One (1968) و همچنین تأسیس برنامه تلویزیونی عمومی پیشگام Black Journal نامی برای خود دست و پا کرده بود، فیلم رنسانس هارلم را یکی از مهمترین پروژه های زندگی خود می دانست. اما اگرچه او سال‌ها روی آن کار کرد، اما نتوانست آن را قبل از مرگش، در سال 2014 تکمیل کند. سرانجام، فیلمی که او تصور می‌کرد توسط دیوید گریوز و دخترش - نوه ویلیام - تهیه‌کننده لیانی گریوز زنده شد.

روزی روزگاری در هارلم یکی از مستندهای بزرگ دوران خود و قطعا امسال است. این تاریخ است که نفس می کشد.

جری ماژور - با اجازه نئون

آپارتمان شیک الینگتون به سرعت پر می شود. برای بیننده، مثل این است که درست در وسط یک مهمانی می‌روید، در حالی که دسته‌هایی از افراد خوش لباس به یکدیگر سلام می‌کنند، در آغوش می‌گیرند، می‌خندند، صحبت می‌کنند. (الینگتون خودش مریض بود و نمی‌توانست شرکت کند.) مهمانان خود را در خانه می‌گذرانند: عکاس جیمز ون درزی، که پرتره‌های خارق‌العاده‌ای از «مردم نمایش» بزرگ دهه 1920 و همچنین شهروندان روزمره هارلم گرفت، به سمت پیانوی الینگتون می‌رود و چند عبارت زیبا و موج‌دار را می‌خواند.

می دانیم که او قبل از اینکه به عکاسی روی بیاورد به عنوان یک موسیقیدان کلاسیک آموزش دیده است، فقط یک یادآوری از روش هایی است که مردم در هنر اغلب به یافتن وسیله ای برای حمایت از خود نیاز دارند - و گاهی اوقات این ابزارها می توانند سابقه ای ماندگار از یک دوره را برای ما به ارمغان بیاورند، همانطور که از پرتره های زیبا و رسا ون درزی می بینیم که مانند یک نعمت روی صفحه چشمک می زند. ریچارد پرایس نوجنت، نقاش و فعال، وقتی از او پرسیده شد که بخشی از رنسانس چگونه است، واقعا نمی تواند بگوید. او تأمل می‌کند: «در حالی که شما آن را زندگی می‌کنید، اکنون اکنون است.

بازیگر لی ویپر، اولین مرد سیاهپوست که به Actors Equity پیوست و یکی از قدیمی‌ترین افراد گروه، و ریچارد بی مور، ناشر و کتاب‌فروش، اشعار و بخش‌هایی طولانی از دوران را به خاطر می‌خواند. مور شعر درخشان و بریده بریده کلود مک کی «اگر باید بمیریم» را صدا می زند که انگار همین دیروز آن را یاد گرفته است، اما می دانید که او سال هاست با آن زندگی می کند.

مکالمات در اتاق موج می زند، که اغلب توسط خود گریوز تحریک می شود، که نه تنها یک فیلمساز، بلکه شاعر و مجسمه ساز بود، مردی که بازی می کرد و می رقصید. (فیلم توسط آن دمار و لین ترو به طرز درخشانی ویرایش شده است.) آیدا مای کالن، بیوه ی شاعر کانتی کالن، به شدت به گروه یادآوری می کند که رنسانس هارلم واقعا فقط یک دهه، دهه 1920 ادامه داشت، اگرچه موج های آن چندین دهه قبل و بعد از آن تکرار شد. برای این گروه، سیاست و هنر چنان در هم تنیده شده اند که قابل تشخیص نیستند.

در یک نقطه، یک بحث متقابل شدید و در عین حال مدنی بر سر اصول و فلسفه مارکوس گاروی، فعال «بازگشت به آفریقا» شروع می شود: در این اتاق احترام متقابل وجود دارد، اما چیزی به نام اجماع وجود ندارد. از جمله، روزی روزگاری در هارلم ممکن است شما را مشتاق دورانی کند که مردم، از جمله روشنفکران، واقعا می‌دانستند چگونه لباس بپوشند: سرگرد سردبیر جامعه، با لباسی برجسته و طرح‌دار، حدود 10 دستبند پر زرق و برق روی هر مچ می‌پوشد و آن را با شکوه می‌کشد.

آرون داگلاس، ژان بلک ول هاتسون، ریچارد بروس نوجنت، یوبی بلیک و اروین سی میلر – با اجازه نئون

چیزی که در مورد روزی روزگاری در هارلم قابل توجه است، کیفیت ظاهرا معمولی اکثر این مکالمات ضبط شده است. اما گاه به گاه بی اهمیت نیست. رجینا اندروز، زنی سلطنتی با لباس توری سفید و گوشواره و گردن‌بند فیروزه‌ای رنگارنگ، از شغلی می‌گوید که به عنوان یک زن جوان به عنوان کتابدار در شعبه 135 خیابان کتابخانه عمومی نیویورک شروع کرده بود. اندکی پس از استخدام او، مافوق او توضیح دادند که شاعران و نویسندگان خاصی اغلب برای کار به کتابخانه می آیند. آنها اتاق های ویژه ای برای آنها در نظر گرفته بودند.

او و هم اتاقی اش با بسیاری از این افراد برجسته، از جمله کالن و لنگستون هیوز، دوست شدند و اغلب در آپارتمان خود میزبان گردهمایی های کوچکی بودند. مشکل؟ آنها ظرف کافی برای رفت و آمد نداشتند. و به این ترتیب یک روز سال نو، زمانی که اندروز و دوستانش برای گشت و گذار در رستوران های چینی منطقه به راه افتادند، مردان - بی خبر از او - چند بشقاب اینجا و چند فنجان آنجا جمع کردند. ناگهان اندروز ظروف و کارد و چنگال کافی برای همه داشت، قطعاتی که او سال ها برایش ارزشمند بود.

شاید این یک چیز جزئی به نظر برسد، داشتن ظروف کافی برای سرگرم کردن گروه دوستان خود از شاعران و نویسندگان. اما همانطور که اندروز آن داستان را تعریف می کند، چیزی جز کوچک به نظر می رسد. او توضیح می‌دهد: «این فقط لذت زندگی و آفرینش با هم بود» - خلاصه‌ای از آنچه که زنده بودن در چنین دوران باشکوهی باید باشد، «اکنون» که به لطف گریوز و خانواده‌اش، بخشی از زندگی ما نیز می‌شود.