روسیه باید در مورد مرگ طاعون حقیقت را بگوید

این سناریو دقیقا برگرفته از یک رمان استیون کینگ است: در یک آزمایشگاه پزشکی که در یک شهر دورافتاده سیبری مخفی شده بود، یک تکنسین جوان زیبا در معرض یک پاتوژن مرگبار قرار گرفت. او درگذشت، آزمایشگاه به حالت قفل درآمد و به زودی شایعاتی مبنی بر حضور سرویس‌های امنیتی روسیه در صحنه منتشر شد. اکنون جهان منتظر است تا ببیند آیا میکروب هیولایی از جنگل های روسیه خارج می شود یا خیر.

آنچه در روسیه می گذرد بد است، اما - حداقل تا کنون - آنقدرها هم بد نیست. ما می دانیم که فردی که در یک موسسه تحقیقاتی کار می کند که اشکال مختلف طاعون را بررسی می کند، بر اثر ذات الریه مرده است، که نشان می دهد او نمونه ای از طاعون ذات الریه را به اشتباه مدیریت کرده است. این در مورد آن است. ناظران پزشکی به درستی نگران هستند: طاعون پنومونی چیز بدی است. اما این یک اشکال ناشناخته نیز نیست. هر سال چند صد مورد ظاهر می شود و اگر سریع تشخیص داده شود به راحتی با آنتی بیوتیک درمان می شود.

به طور متناقض، مرگبار بودن پاتوژن، توانایی شیوع بیماری را محدود می کند: قربانیان خود را قبل از اینکه بتوانند افراد زیادی را آلوده کنند، می کشد. (در این مورد، مکان دورافتاده تأسیسات روسیه نیز ممکن است به مهار هر گونه شیوع کمک کند.)

با این وجود، وضعیت سیبری سؤالات نگران کننده ای را ایجاد می کند و کارشناسان بین المللی به همراه دیپلمات های آمریکایی خواهان شفافیت بیشتر هستند. چه نوع آزمایش هایی در این آزمایشگاه - موسسه تحقیقاتی ضد طاعون ایرکوتسک سیبری و خاور دور - انجام می شود و آیا احتمالا مربوط به جنگ بیولوژیکی است؟ آیا محقق بر اثر نوع شناخته شده طاعون ذات الریه، یا گونه جدید و کشنده تر جان خود را از دست داده است؟ چرا مقامات روسی صدها نفر را قرنطینه کرده اند؟

[ بخوانید: آخرین درخواست ترامپ از روسیه می تواند حتی متحدانش را خشمگین کند]

در مورد هیچ یک از اینها از روس ها انتظار پاسخ صادقانه نداشته باشید. منبع اصلی اطلاعات در مورد این حادثه، سرویس فدرال روسیه برای نظارت بر حمایت از مصرف کننده و رفاه است که با مخفف Rospotrebnadzor ("ras-pah-treb-nah-dzor" شناخته می شود. این نام تقریبا آنودین است، اما بسیاری از وظایف این سازمان شامل نظارت بر برخی از مؤسسات تحقیقات بیولوژیکی روسیه است.

برای سال‌ها بخشی از وزارت بهداشت روسیه بود، اما در سال 2012 مجددا منصوب شد و اکنون مستقیما به دولت مرکزی روسیه گزارش می‌دهد و اهمیت آن و وظایف گسترده‌تر آن برای ایفای نقش به عنوان ناظر اصلی روسیه در تحقیقات اپیدمیولوژیک را افزایش می‌دهد.

نه اینکه Rospotrebnadzor در درک بحران در ایرکوتسک تا این حد مفید بوده است. به عنوان مثال، در مورد مرگ دریا شیپیلووا، کارگر آزمایشگاه، گفت: "هیچ میکروارگانیسم مرتبط با وظایف حرفه ای کارمند در نمونه های گرفته شده از بیمار شناسایی نشد"، ساخت دقیقی که تقریبا چیزی نمی گوید. وظایف حرفه ای کارمند چه بود؟ چه موجوداتی شناسایی شدند؟ شیپیلووا بر اثر چیزی درگذشت. چی بود

Rospotrebnadzor در یک بیانیه رسمی گفت که این زن به دلیل "ذات الریه به علت نامعلوم" مرده است، اما فرماندار منطقه، ایگور Kobzev، زمانی که فاش کرد که آنا پوپووا، رئیس Rospotrebnadzor، هفته گذشته به ایرکوتسک سفر کرده است، ممکن است گربه را از کیف خارج کند. سی‌ان‌ان گزارش می‌دهد که کوبزف در تلگرام پست کرده است که برای «جلسه فوق‌العاده کمیسیون بهداشتی و ضد اپیدمی منطقه‌ای» در ارتباط با «یک مورد مشکوک ساکن منطقه‌ای با عفونت به‌ویژه خطرناک» به شهر آمده است.

سخنگوی وزارت خارجه ایالات متحده در آخر هفته «مقامات روسیه را تشویق کرد تا اطلاعات دقیق را به سرعت و آشکارا به اشتراک بگذارند». با آن موفق باشید. سخنگوی کرملین، دیمیتری پسکوف، حلقه غیراطلاعاتی را با این توصیه مفید بست: "آژانس اصلی با تخصص در این زمینه Rospotrebnadzor است. مردم باید به اظهارات رسمی آن اعتماد کنند و شایعات، گمانه زنی ها و غیره را نادیده بگیرند."

یک توضیح بی‌گناه این است که مؤسسه ایرکوتسک تلاش می‌کند راه‌های بهتری برای جلوگیری از طاعون بیابد، و کسی از مواد خطرناک سوء استفاده کرده است - و روس‌ها با شیدایی پنهان‌کاری، با محدود کردن اطلاعات بیشتر، همه آن‌ها را بیش از آنچه لازم است شوم جلوه می‌دهند. اما شاید در واقع چیز شوم تری در حال وقوع باشد. دکتر

آشیش جا، رئیس سابق دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه براون و یکی از اعضای سابق تیم واکنش به کووید در دولت بایدن، روز یکشنبه در موضوعی در X به این موضوع اشاره کرد که "روسیه به خوبی شناخته شده است که یک برنامه تسلیحات بیولوژیکی نظامی فعال دارد." وی همچنین به گزارش‌هایی اشاره کرد (تاکنون تایید نشده) مبنی بر اینکه واحدهایی از سرویس‌های امنیتی روسیه خودروها را به بیمارستان‌های محلی اسکورت کرده‌اند.

مسکو سابقه طولانی در زمینه تحقیقات تسلیحات بیولوژیکی دارد که به دوران جنگ سرد برمی گردد. ایالات متحده در سال 1969 به طور یکجانبه از تحقیق در مورد عوامل جنگ بیولوژیکی صرف نظر کرد. شوروی ها کنوانسیون سلاح های بیولوژیکی را در سال 1972 امضا کردند، اما در واقعیت هرگز چنین برنامه هایی را رها نکردند. روس‌ها در سال 1992 ادعا کردند که به این تلاش‌ها پایان داده‌اند، اما در حال حاضر در حال توسعه تأسیسات قابل توجهی هستند که زمانی برای تحقیقات جنگ بیولوژیکی استفاده می‌شد. (وزارت دفاع روسیه، به طور قابل پیش بینی، هیچ نظری در مورد این فعالیت های ساخت و ساز ندارد.)

اگر حادثه ایرکوتسک نتیجه یک حادثه در آزمایشگاه جنگ بیولوژیکی روسیه باشد، اولین بار نخواهد بود. در سال 1979، اتحاد جماهیر شوروی به شدت تلاش کرد تا شیوع سیاه زخم را در شهری در نزدیکی کوه‌های اورال، Sverdlovsk (که اکنون یکاترینبورگ نامیده می‌شود) سرپوش بگذارد. آنها نزدیک بود با آن کنار بیایند.

در پاییز 1979 و اوایل سال 1980، یک روزنامه روسی زبان مهاجر مستقر در آلمان غربی آن زمان گزارش هایی درباره نوعی فاجعه مرتبط با میکروب در اورال پس از انفجار در آزمایشگاه منتشر کرد. شواهدی که در طول زمان از سوردلوفسک دریبل زدند، از جمله این واقعیت که وزیر دفاع شوروی شخصا از شهر بازدید کرد، نشان می‌دهد که واقعا چیزی بزرگ از بین رفته است.

توصیفات بیماری در حال گسترش در منطقه به سیاه زخم اشاره داشت، و در اوایل دهه 80، آمریکایی ها - این در دوران جنگ سرد بود - با صدای بلند شوروی را به کار بر روی یک سلاح سیاه زخم متهم کردند.

[ بخوانید: چگونه شواهد DNA پوشش یک حادثه سیاه زخم شوروی را تایید کرد]

شوروی وانمود کرد که از چنین اتهامی عمیقا آزرده خاطر شده است و توضیح داد که مرگ و میرها و بیماری‌ها در نتیجه خوردن گوشت آلوده به مردم بوده است - همه اینها فقط یک مورد ساده از مسمومیت غذایی است. (بالاخره، کدام ملتی جاده‌های یک شهر بزرگ را مسدود نمی‌کند و فرمانده نظامی خود را نمی‌فرستد تا برخی از مردم محلی را که گوشت گاو بد می‌خورند، بررسی کند؟) توضیح شوروی، البته، هولناک بود. یک فراری که در برنامه‌های سلاح‌های زیستی شوروی کار می‌کرد، کن علیبک، بعدا این نظریه را مطرح کرد که آزمایشگاه ساخت سیاه‌زخم در Sverdlovsk از تعویض فیلتر غفلت کرده و در نهایت هاگ‌ها را به منطقه تخلیه کرده است.

سیزده سال پس از شیوع بیماری می گذرد تا اینکه کسی در مسکو حقیقت را بپذیرد. در سال 1992، رئیس جمهور وقت روسیه، بوریس یلتسین به آمریکایی ها گفت که کارشناسان جنگ زیستی شوروی واقعا در حال انجام تحقیقات سیاه زخم بوده اند و این کارشناسان بارها در مورد رویداد 1979 به او دروغ گفته اند. تعداد رسمی کشته شدگان حادثه Sverdlovsk 68 نفر است، اما هیچ کس هرگز اعداد واقعی را نمی داند: KGB در آن زمان بلافاصله شواهد مهمی از جمله پرونده های پزشکی را کشف و نابود کرد.

ممکن است کسی فکر کند که شوروی با این تجربه تنبیه شده است، اما اشتباه می‌کند: پس از بسته شدن تأسیسات Sverdlovsk، شوروی یکی دیگر را در قزاقستان ساخت، جایی که طبق گزارش‌ها، روی گونه‌های سیاه زخم حتی بدتر از مواد منتشر شده در Sverdlovsk کار کردند.

اگر اتفاق وحشتناکی در ایرکوتسک رخ داده است، به این زودی‌ها روی روس‌ها حساب نکنید. روسیه توسط یک دیکتاتور متجاوز رهبری می شود که چهار سال است در اروپا جنگ می کند و به توضیحات ناقص مسکو در مورد آنچه در سیبری اتفاق می افتد نمی توان اعتماد کرد. این احتمال که روس‌ها بر روی سلاح‌های بیولوژیکی خطرناک کار می‌کنند، چالش دیگری برای امنیت آمریکا و جهان است.