روسیه در حال از دست دادن کنترل خود بر کالینینگراد است، علیرغم استفاده از اکسکلاو برای داستان های ترسناک ضد ناتو.

اگر ناتو بخواهد کالینینگراد را محاصره کند، روسیه از سلاح هسته ای استفاده خواهد کرد. این هشدار صریح هفته گذشته کرملین بود. در حقیقت، این یک تهدید توخالی در برابر یک خطر ابداع شده است. بلوف هسته ای روسیه به دلیل استفاده بیش از حد فرسوده شده است و ناتو چنین قصدی ندارد.

اما این طغیان نشان دهنده چیز مفیدی است: حساسیت روسیه در مورد کالینینگراد.

نیمه شمالی قلمرو آلمانی سابق پروس شرقی آخرین جام بزرگ کرملین از پیروزی شوروی بر هیتلر در سال 1945 است.

مانند بسیاری از تروفی ها، در بازرسی دقیق کمتر تاثیرگذار است. کالینینگراد یک مخلوق مصنوعی است، از نام آن (به نام جنایتکار جنگی میخائیل کالینین) گرفته تا جمعیت (وارد شده پس از پاکسازی قومی) و مرز جنوبی آن (خط مستقیم خام، از نوع استعمارگران اروپایی که به کشورهای آفریقایی تحمیل کردند).

ادامه مطلب

لیتوانی برای لغو ممنوعیت سلاح‌های هسته‌ای تلاش می‌کند زیرا «روس‌ها به قوی‌ها حمله نمی‌کنند»

اکنون تسلط مسکو بر این منطقه - جزیره ای از قلمرو روسیه که بین لهستان و لیتوانی قرار گرفته است - به طور فزاینده ای شکننده است. نه به این دلیل که کسی مسیرهای هوایی، دریایی و زمینی نامطمئن را قطع خواهد کرد، بلکه به دلیل سیستم حکومتی کاملا واقعی، فاسد، مستبد و ناکارآمد روسیه است.

ضعف سیستم روسیه، که با هزینه‌های جنگ فاجعه‌بار در اوکراین تشدید شده است، حفظ کالینینگراد را ناپایدار می‌کند: از نظر اقتصادی، اجتماعی، جمعیتی و سیاسی.

تفسیرهای بیرونی عمدتا این موضوع را نادیده می‌گیرند و کالینینگراد را به عنوان قلعه‌ای به تصویر می‌کشند که روسیه می‌تواند همسایگان خود را از آنجا تهدید کند.

واقع بینانه تر است که آن را برعکس، به عنوان بزرگترین آسیب پذیری استراتژیک روسیه ببینیم: پاشنه آشیل.

ادامه مطلب

پاشنه آشیل ناتو؟ شکاف سووالکی و ترس لیتوانی از حمله روسیه

اتاق فکر مرکز امنیت بین المللی بالتیک (BISC) در حال انجام یک پروژه تحقیقاتی بزرگ به نام کالینینگراد 2050 است.

این نام یک سؤال ضمنی را مطرح می کند: آیا واقعا معتقدید که کالینینگراد تا اواسط قرن همچنان تحت حاکمیت مسکو خواهد بود؟ به طور فزاینده ای بعید به نظر می رسد.

BISC این هفته 20 کارشناس را برای شبیه سازی بحران گرد هم خواهد آورد تا بررسی کند که چگونه حکومت کرملین ممکن است از بین برود و کشورهای همسایه چگونه می توانند، باید و باید واکنش نشان دهند.

فعلا دلایل تخیلی هستند. اما یک فاجعه زیست‌محیطی، اختلال در عرضه سوخت، یا یک وضعیت اضطراری بهداشت عمومی، مانند آنچه که اکنون در سیبری رخ می‌دهد، همه در وضعیت آشفته کنونی روسیه کاملا ممکن است. تصمیم گیرندگان باید به جریان پناهجویان، آلودگی و نیازهای بشردوستانه ناشی از آن واکنش نشان دهند.

ما هنوز نتیجه مطالعه BISC را نمی‌دانیم: مانند «بازی‌های جنگی» نظامی، هدف این تمرین‌ها آزمایش چگونگی اجرای سناریوهای مختلف است. امیدواریم نتیجه گیری ها برای کسانی که در زندگی واقعی با این معضلات سروکار دارند مفید باشد.

کتاب بعدی، قلعه شکننده است که اواخر امسال منتشر خواهد شد. ویرایش شده توسط کریستوفر پیترز ناظر بریتانیایی روسیه، و توسط کارشناسان داخلی و خارجی نوشته شده است، موضوعاتی از جمله سیاست حافظه، ضعف های اقتصادی، سرکوب داخلی، و وضعیت افکار عمومی را بررسی می کند. پیام اصلی: کالینینگراد تنها به لطف یارانه اقتصادی و حمایت سیاسی مسکو زنده می ماند.

این تلاش ها به سختی می تواند موضوعی تر باشد.

در حالی که کرملین در مورد تهدید ناتو غوغا می کند، داستان های ترسناک رسانه های اجتماعی برنامه های تهاجم احتمالی روسیه از کالینینگراد را به تصویر می کشد، با نقشه هایی که فلش های قرمز ضخیم را نشان می دهد که شکاف سووالکی، یک بخش استراتژیک از زمین را که لهستان و لیتوانی را به هم پیوند می دهد، نشان می دهد.

ادامه مطلب

موشک های غربی و اوکراین: خرس روسی را نزنید؟

اما همانطور که فصل نظامی کتاب نشان می دهد، چنین حمله ای در شرایط فعلی (یا احتمالی) غیرممکن است. روسیه تقریبا هیچ نیروی زمینی در کالینینگراد ندارد: همه آنها به اوکراین رفته اند. همچنین نیروی هوایی روسیه در آنجا دارای فرودگاه ها و آشیانه های مورد نیاز برای یک جنگ واقعی نیست.

ناتو، به ویژه از زمانی که سوئد و فنلاند به این ائتلاف ملحق شدند، در زمین، دریا و هوا در منطقه غالب است: نکته ای که تمرین های نظارتی اخیرش در منطقه بر آن تاکید دارد.

به طور خلاصه، انفجار هسته ای بی ربط است. هیچ کس از بیرون کالینینگراد را تهدید نمی کند. و سوال واقعی این است که کرملین در نهایت آن را از دست خواهد داد، اما نه اینکه آیا، چه زمانی و چگونه.