روسیه وابستگی آفریقا را به شکل مشارکت می فروشد

در این هفته، مسکو میزبان سومین نشست روسیه و آفریقا خواهد بود که رهبران آفریقایی را گرد هم می آورد، زیرا رئیس جمهور ولادیمیر پوتین به دنبال گسترش دامنه اقتصادی، نظامی و سیاسی روسیه در سراسر این قاره است. با این حال، نفوذ فزاینده روسیه برای پیشبرد منافع مسکو و حفاظت از حاکمان متحد بسیار بیشتر از ارائه رفاه و امنیت وعده داده شده به آفریقایی های معمولی بوده است.

پوتین قرار است در نشست عمومی روز پنجشنبه با اواریست ندایشیمیه، رئیس جمهور بوروندی، رئیس فعلی اتحادیه آفریقا، ریاست مشترک داشته باشد. در کنار این اجلاس، یک مجمع اقتصادی و بشردوستانه دو روزه در مورد سرمایه گذاری، تولید صنعتی، امنیت غذایی، انرژی، فناوری و سیستم های پرداخت بحث خواهد کرد. سازمان‌دهندگان، تجارت و سرمایه‌گذاری را در مرکز این برنامه قرار داده‌اند و برنامه‌ای جدید برای سال‌های 2027-2029 قرار داده‌اند که انتظار می‌رود آنچه را که آنها «همکاری متقابل سودمند» می‌نامند، پیش ببرند.

صادرات محصولات کشاورزی به توضیح کسری تجاری قابل توجه آفریقا با روسیه کمک می کند. تنها در نیمه اول سال 2026، روسیه 10.2 میلیون تن گندم به آفریقا ارسال کرد که مصر بزرگترین مشتری کشاورزی آن بود. این منابع نیازهای واقعی امنیت غذایی را برآورده می کند، اما صادرات گندم و کود بیشتر از آنکه به توسعه صنعتی آفریقا کمک کند، برای تولیدکنندگان روسیه سودمند است.

حتی زمانی که پروژه‌های تحت حمایت روسیه پیشرفت می‌کنند، شرایط قرارداد تعیین می‌کند که چه کسی سود می‌برد، چه کسی ریسک‌های مالی را متحمل می‌شود و درآمدهای عمومی در نهایت چگونه تقسیم می‌شود. در جمهوری کنگو، یک خط لوله فرآورده های نفتی پیشنهادی بین پوینت-نوآر و برازاویل 90 درصد از سرمایه گذاری مشترک را به منافع روسیه و 10 درصد به شرکت نفت دولتی کنگو با امتیاز 25 ساله و تعرفه های حمل و نقل تضمین شده می دهد.

در آوریل، الکساندر نواک، معاون نخست وزیر روسیه، گفت که کار طراحی امسال با عملیات برنامه ریزی شده برای سال 2029 آغاز خواهد شد. مقامات روسی همچنین خط لوله را به عنوان وسیله ای برای محافظت از صادرات نفت در برابر تحریم های غرب که پس از تهاجم تمام عیار مسکو به اوکراین اعمال شد، توصیف کردند.

جاه‌طلبی‌های تجاری روسیه با ردپای نظامی رو به گسترش همخوانی دارد. در 8 اکتبر، آژانس تحقیقات دفاعی سوئد حداقل 57 توافقنامه نظامی و امنیتی روسیه شامل 39 کشور آفریقایی را شناسایی کرد، اگرچه بسیاری از آنها در عمل محدود هستند. برخی دیگر آموزش و دسترسی به زیرساخت های نظامی را تسهیل می کنند.

روسیه ابتدا به گروه واگنر، یک شبکه مزدور مرتبط با کرملین، متکی بود، قبل از اینکه بسیاری از عملیات‌ها را به سپاه آفریقا تحت کنترل وزارت دفاع منتقل کرد و واگنر همچنان در جمهوری آفریقای مرکزی فعال بود. پرسنل روسیه به دولت های متحد، به ویژه در مالی و جمهوری آفریقای مرکزی، کمک های رزمی، آموزش و حفاظت مستقیم می دهند.

با این وجود، مالی محدودیت های کمک نظامی روسیه را آشکار می کند. جنگنده‌های واگنر و سربازان مالی کیدال، یک شهر استراتژیک شمالی را در نوامبر 2023 به تصرف خود درآوردند، اما در آوریل 2026 آن را به شورشیان جدایی‌طلب از دست دادند. در 6 اکتبر، نیروهای تحت حمایت روسیه پس از یک عملیات هوایی که شورشیان را وادار به عقب‌نشینی کرد، شهر را پس گرفتند. مسکو به مالی کمک کرده تا قلمرو خود را به دست آورد، اما نتوانسته امنیت پایداری را برای مردم مالی فراهم کند.

بر اساس پروژه داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه، نیروهای مالی و سپاه آفریقای روسیه 49 حمله هوایی از آوریل تا اوت انجام دادند که منجر به کشته شدن 89 غیرنظامی شد. دیده بان حقوق بشر گزارش داد که در 10 ژوئیه، جنگجویان سپاه آفریقا 9 نفر از جمله چهار کودک را کشتند و خانه ها را در بومبوری، روستایی در منطقه موپتی در مرکز مالی مالی، به آتش کشیدند.

سایر سوء استفاده ها شامل ضرب و شتم، شوک الکتریکی و واتربرد کردن غیرنظامیانی است که توسط سربازان مالی و پرسنل سپاه آفریقا در یک پایگاه نظامی در سواره از ماه می تا آگوست بازداشت شده اند.

برای غیرنظامیانی که بین شورشیان و نیروهایی که برای شکست دادن آنها فرستاده شده اند گیر افتاده اند، کمک نظامی مسکو خشونت بیشتری را به همراه داشته است و هیچ گونه حفاظت قابل اعتمادی وجود ندارد.

در عین حال، روسیه ارزش خود را به حاکمان متحد در منطقه ثابت کرده است.

در 29 اوت، سپاه آفریقای روسیه به ژنرال عبدالرحمان تیانی در سرکوب شورش در نیجر کمک کرد. نیروهای روسیه پشتیبانی زمینی و هوایی را ارائه کردند و سفیر مسکو نقش آنها را تأیید کرد. در حالی که دولت تیانی دوام آورد، نیجریه ای ها بدون احزاب سیاسی یا جدول زمانی انتخابات باقی می مانند و آزادی های مدنی به شدت محدود شده است. حکومت نظامی همچنین در 17 سپتامبر ملیت پنج منتقد تبعیدی دیگر را نیز سلب کرد.

در جمهوری آفریقای مرکزی، مسکو به رئیس جمهور فاستین-آرکانژ توادرا، که به مدت 10 سال در قدرت بود، کمک کرد تا کنترل خود را بر این کشور محکم کند. در 5 مارس، توادرا شخصا از پوتین تشکر کرد و اذعان کرد که نیروهای امنیتی روسیه امکان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دسامبر را فراهم کرده اند که علیرغم تحریم مخالفان، سومین دوره ریاست جمهوری او را تضمین کرد.

مزدوران واگنر همچنان از دولت توادرا محافظت می کنند در حالی که مخالفان سیاسی با سرکوب مواجه می شوند و روزنامه نگاران در خطر دستگیری هستند. جنگنده های روسی قتل، شکنجه و حملاتی را علیه غیرنظامیان انجام داده اند.

مسکو همچنین به حاکمان دوستانه کمک می کند تا اطلاعات دریافتی شهروندان خود را شکل دهند. در ماه ژوئیه، تلویزیون دولتی روسیه RT توافقنامه اشتراک محتوا را با Tafouk TV، کانال جدیدی که توسط دولت های نظامی مالی، نیجر و بورکینافاسو اداره می شود، امضا کرد.

تلاش‌های مرتبط با روسیه برای شکل دادن به سیاست آفریقا محدود به رسانه‌های خبری نیست. در ماه ژوئیه، یک دادگاه آنگولا دو روس مرتبط با سیاست شناسی آفریقا، یک شبکه نفوذ سیاسی با روابط با کرملین، را به تروریسم و ​​جاسوسی محکوم کرد. دادستان ها آنها را به سوء استفاده از اعتراضات به قیمت سوخت برای تحریک ناآرامی های ضد دولتی و تلاش برای تحت تاثیر قرار دادن انتخابات 2027 آنگولا متهم کردند. ایگور راچین به 11 سال زندان و لو لاکشتانوف 8 سال محکوم شدند، اما هر دو اتهامات را رد کردند و درخواست تجدید نظر کردند.

حضور رو به گسترش روسیه روابط عمیقا نابرابر و بی ثبات کننده ای را تقویت می کند که در آن مسکو به منابع معدنی آفریقا دسترسی ترجیحی پیدا می کند، پایگاه نظامی خود را تقویت می کند و از حاکمان غیر لیبرال محافظت می کند.

در همین حال، آفریقایی های معمولی مجبور به تحمل ناامنی، سرکوب سیاسی و تعهدات توسعه نیافته هستند. کرملین به دور از ایجاد رفاه مشترک، از ثروت و آسیب‌پذیری‌های سیاسی آفریقا برای پیشبرد منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود سوء استفاده می‌کند.

هیچ قدرتی، صرف نظر از تاریخ، مستحق معافیت نیست.

در مسکو، آفریقا باید از روسیه همان استانداردهایی را بخواهد که از ایالات متحده، اروپا و چین انتظار دارد: تجارت منصفانه، سرمایه گذاری مولد، احترام به حاکمیت و پاسخگویی در مورد سوء استفاده های غیرنظامی.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.