روسیه پوتین به یک هویج به بزرگی چوب نیاز دارد

روسیه چهار سال و نیم را صرف ثابت کرد که می تواند بدون غرب زندگی کند، زیرا اوکراین را ویران می کند. واشنگتن از ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه می‌خواهد که تصور کند اگر دیگر مجبور نباشد، زندگی چگونه خواهد بود.

این انحراف به نظر می رسد، زیرا نیروهای روسی ادعا می کنند خاک اوکراین در حالی که هواپیماهای بدون سرنشین جت در بالای سرشان فریاد می زنند تا ساختمان های غیرنظامی را مورد ضرب و شتم قرار دهند. با این حال، دولت ترامپ رویکرد چماق و هویج را در قبال کرملین در پیش گرفته است: در عین حال از نمایندگان پوتین استقبال می‌کند تا در مورد قراردادهای انرژی و همکاری‌های اقتصادی آینده پس از پایان آتش‌بس گفتگو کنند.

این شرط بندی با شانس بسیار طولانی است و ولدیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، ذره ای از آن خوشش نمی آید.

اما آمریکا می داند که روسیه می تواند در سرما زنده بماند. کاخ سفید امیدوار است که باز هم به منظره یک نوشیدنی داغ و آتشی که در پنجره می‌ترکد دوبار نگاه کند.

کریل دیمیتریف، فرستاده روسیه روز دوشنبه را در واشنگتن گذراند و نه تنها درباره چگونگی پایان جنگ روسیه در اوکراین، بلکه در مورد اینکه روابط بین مسکو و واشنگتن پس از آن چگونه خواهد بود، بحث کرد.

دمیتریف، که همچنین ریاست صندوق ثروت مستقل روسیه را بر عهده دارد، با نمایندگان وزارت خزانه داری و انرژی ایالات متحده برای گفت و گوهایی ملاقات کرد که گزارش شده است که به حل و فصل احتمالی صلح و پتانسیل ابتکارات انرژی آمریکا و روسیه و معاملات اقتصادی پس از امضای توافق در اوکراین پرداخته است.

جلسه با الگوی گسترده تری مطابقت دارد. اوایل ماه سپتامبر، استیو ویتکاف و جرد کوشنر، پسران طلایی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بیش از سه ساعت را با پوتین در مسکو گذراندند و در طی آن ویتکاف آن را روی ضخامت گذاشت و به رئیس‌جمهور روسیه گفت: «وقتی ما بازنشسته شویم، همه این داستان‌های باورنکردنی و خاطرات باورنکردنی را خواهیم داشت، و شما در راس آن‌ها قرار خواهید گرفت.»

از دیدگاه اوکراین، هر اقدامی که به نفع روسیه تلقی شود غیرقابل توجیه است. پس از اینکه اتحادیه اروپا در ماه سپتامبر چندین تاجر روسی را از فهرست تحریم‌های خود حذف کرد، خود زلنسکی از این اقدام انتقاد کرد و آن را «خودشکست‌آمیز و ضد مولد» خواند و استدلال کرد که جنگ‌ها با «حل و فصل و قدرت، نه امتیاز دادن» به پایان می‌رسند.

اما آویزان کردن هویج جلوی بینی پوتین، سکته چوب را کمتر دردناک نمی کند. همچنین بحث در مورد همکاری آینده به منزله بازنشانی بزرگ روسیه به هزینه کیف نیست.

اسکات بسنت، وزیر خزانه داری آمریکا، در نشست سران گروه 20 در ماه اوت، زمانی که بنا بر گزارش ها، وزیر دارایی روسیه، آنتون سیلوانوف، تلاش کرد تا بحثی را در مورد زمینه های مورد علاقه دوجانبه آغاز کند، این موضوع را به وضوح بیان کرد.

بسنت گفت: «تا زمانی که جنگ تمام نشود، هیچ چیز ممکن نیست. گزارش شده است که مقامات ایالات متحده در اوایل این هفته این موضوع را به دمیتریف روشن کردند.

در همین حال، به نظر می رسد که ایالات متحده و شرکای آن آماده هستند تا به طور پیوسته پیچ های کرملین را محکم کنند.

ترامپ قانون تحریم روسیه و ایران لیندسی او. گراهام را در 18 سپتامبر امضا کرد، تحریم‌ها را علیه مقامات، بانک‌ها و نهادهای مرتبط با دولت روسیه، ممنوعیت سرمایه‌گذاری جدید ایالات متحده در روسیه و بخش انرژی آن، و اجازه اعمال تعرفه‌های تا 100 درصد بر کالاهای بزرگترین خریداران نفت و گاز روسیه یا کشورهایی که به مسکو برای دور زدن تحریم‌های نفتی کمک می‌کنند، را امضا کرد.

این قانون همچنین اجازه می دهد تا 500 درصد عوارض بر واردات روسیه به ایالات متحده اعمال شود.

ماشین جنگی روسیه در برابر تحریم‌های غرب بسیار مقاوم‌تر است، اما چهار سال و نیم فشار فزاینده در حال افزایش است.

خود پوتین به گزند تحریم ها اعتراف کرده است. رئیس‌جمهور روسیه روز پنجشنبه در سخنرانی در باشگاه گفتگوی والدای از اینکه محدودیت‌های نفت و فرآورده‌های نفتی روسیه، بیمه و گران‌تر شدن حمل‌ونقل، مانع از تحویل صادرکنندگان روسیه به بازارهای بین‌المللی می‌شود، شکایت کرد.

وی با فراموش کردن اذعان به اینکه چگونه کمبودهای گسترده سوخت ناشی از کمپین حمله بسیار موفق اوکراین به پالایشگاه ها نیز مقصر است، گفت: "چگونه گازوئیل ما به بازار جهانی می رسد؟ به هیچ وجه."

اما شاید این بحث در مورد مجازات ها و مشوق ها بحث برانگیز باشد.

میخائیل میشوستین، نخست وزیر روسیه، پیش نویس بودجه 2027 دولت را این هفته به پارلمان ارائه کرد و با انجام این کار یک چیز را به طرز دردناکی روشن کرد: نه هویج و نه چوب مسیر روسیه را تغییر نداده است. در واقع، کرملین در حال دو برابر شدن است.

اگر بودجه تصویب شود، با توجه به اکثریت غول پیکر روسیه متحد در دومای ایالتی، دفاع به تنهایی تقریبا 35 درصد از هزینه های فدرال روسیه را در سال آینده مصرف می کند.

این ولگردی و خرج ظالمانه هزینه هنگفتی به همراه خواهد داشت. کرملین اذعان می‌کند که احتمالا در سه سال آینده در بحبوحه افزایش چشمگیر استقراض دولت، کسری بیش از 5 تریلیون روبل را حفظ خواهد کرد. پوتین همچنین در حال برنامه ریزی مالیات بادآورده هنگفتی بر روی شرکت های فلزی، معدنی و کودهای روسیه است، که قبلا افزایش بسیار بد مالیات بر ارزش افزوده را اعمال کرده و آستانه درآمدی را که در آن مشاغل در اوایل سال جاری مشمول مالیات بر ارزش افزوده می شوند را کاهش داده است.

شواهدی مبنی بر تعهد کرملین برای تبدیل روسیه به یک اقتصاد جنگی تمام عیار در سال‌های آتی، احتمالا ادعای کیف را برای فشارهای سازش‌ناپذیر تقویت می‌کند: اگر مسکو آماده است این فشار فیزیکی و اقتصادی زیادی را جذب کند، غرب باید مجازات را بدتر کند و به اوکراین کمک کند تا آسیب بیشتری وارد کند.

از این گذشته، واشنگتن بارها اراده خود را برای حرکت فراتر از محدودیت هایی که قبلا در درگیری تعیین کرده بود نشان داده است. در زمان جو بایدن، رئیس‌جمهور سابق، خودروهای جنگی پیاده نظام بردلی برای متحدان اروپایی برای انتقال F-16 و در نهایت با سلاح‌های تهاجمی دوربرد مانند ATACMS تأیید شد. در دوران ترامپ، تسلیحات ساخت ایالات متحده همچنان از طریق مکانیسم PURL ناتو که عمدتا توسط متحدان اروپایی و کانادایی تأمین مالی می شود، به اوکراین می رسد.

اما در واقع، هیچ میزان تخریبی که توسط اوکراین انجام شده است، واشنگتن را برای حرکت فراتر از تحریم‌ها و حمایت مادی از کیف تحریک نمی‌کند. بایدن و ترامپ صراحتا حضور نیروها یا دارایی های نظامی آمریکا در اوکراین را به دلیل خطر جنگ مستقیم با مسکو رد کردند. حتی پرشورترین متحدان اروپایی زلنسکی نیز تنها زمانی متعهد شده اند که سربازان خود را در خاک اوکراین مستقر کنند که "توقف معتبر خصومت ها" برقرار شود.

بنابراین، کیف باید به فشار بر واشنگتن و اروپا برای هر چیزی که زیر این آستانه موجود است ادامه دهد: تسلیحات بیشتر، تحریم‌های بیشتر، اجرای سخت‌گیرانه‌تر، اختلال در ناوگان سایه و بسته شدن روزنه‌ها و راه‌های جایگزینی که روسیه از طریق آن ماشین جنگی خود را تامین می‌کند. واشنگتن هنوز هم می تواند این کار را انجام دهد در حالی که ترامپ و معامله گرانش تصویری از آینده درخشان پس از جنگ برای پوتین ترسیم می کنند.

روابط عمیق‌تر با چین، هند و جنوب جهانی به مسکو انعطاف‌پذیری می‌دهد، اما آنها نمی‌توانند دسترسی سابق روسیه به سرمایه، فناوری، سرمایه‌گذاران، بازارهای مالی و مجموعه وسیع‌تری از شرکای تجاری غربی را بازتولید کنند.

بحث در مورد احتمال یک روسیه ثروتمندتر و کمتر منزوی پس از جنگ ممکن است هرگز محاسبات پوتین را تغییر ندهد. با این حال، به کرملین انگیزه ای اضافه می دهد، انگیزه ای که با ادامه درهم شکستن اقتصاد و جامعه روسیه قوی تر خواهد شد.