رومش «غیرقابل توقف» شکوه سریلانکا را احیا می کند، یک بار پرتاب نیزه

در یک شهر ساحلی کوچک درست در جنوب پایتخت سریلانکا، کلمبو، یک جوان رومش پاتیراج خیال پردازی می کرد که از مدرسه فرار کند و به میدانی بپردازد که در آن بتواند بولینگ سریع، دویدن یا هر چیز دیگری غیر از دفن شدن در کتاب ها را تمرین کند.

تعالی تحصیلی برای او مسیر موعود به سوی سربلندی نبود. نه، مسیر او در مسیری از لاستیک مصنوعی بود که از آن نیزه خود را پرتاب می کرد تا اینکه در کتاب های تاریخ فرود آمد و او را شماره یک جهان کرد. پاتیراج قرار بود سریلانکا را به رده های بالای شکوه ورزشی برساند.

باخت در واژگان پاتریج برای سال 2026 نیست. از فوریه، او در همه مسابقات به جز یکی از مسابقاتی که شرکت کرده برنده شده است. او تنها پرتاب‌کننده‌ای است که امسال و چهارمین پرتاب‌کننده‌ای در تاریخ است که دو بار در یک فصل از رکورد 92 متر عبور کرده است - که در کتاب‌های پرتاب نیزه به ندرت اتفاق می‌افتد - و تنها سریلانکایی است که فینال معتبر لیگ الماس را برنده شده است، اولین دارنده مدال طلای مشترک المنافع این کشور جزیره‌ای در 20 سال گذشته و تنها قهرمانی در این ماه جنوب آسیا است که در مسابقات قهرمانی آسیای جنوبی موفق به کسب مدال شده است.

روز شنبه، این بازیکن 23 ساله اهل کالوتارا تلاش خواهد کرد تا عنوان آخرین فصل خود - طلای بازی های آسیایی - را به دست آورد و در مسیر قهرمانی قاره، رکورد 92.97 متری آسیا را بشکند.

پس از قهرمانی در لیگ الماس زوریخ که باعث شد برای دومین بار از مرز 92 متر عبور کند، پاتیراج در مصاحبه ای آنلاین به الجزیره گفت: "بزرگترین جایزه، کسب طلای المپیک برای سریلانکا است." با توجه به سابقه او، پدیده 6 فوت 1 اینچی (185.4 سانتی متر) به خوبی می تواند این اتفاق را نیز رقم بزند.

طلای المپیک برای سریلانکا برای اولین بار خواهد بود، همانطور که بسیاری از افتخارات پاتریاژ بوده است. اما اولین بار سوسانتیکا جایاسینگه، ستاره دوومیدانی سریلانکا که در دوی 200 متر زنان در سیدنی 2000 مدال برنز را کسب کرد، به سکوی المپیک رسید، قبل از اینکه به دلیل محرومیت از دوپینگ به نقره ارتقا یابد.

مانند پاتیراج، جایاسینگه قبل از کسب پیروزی های بزرگ در لیگ بزرگ، موفقیت های بین المللی را در پیست نوجوانان به دست آورد. میراث او، با این حال، تلخ بود، با دخالت های سیاسی، آزمایش های مواد مخدر دستکاری شده و خشونت جنسی توسط مقامات ورزشی فدرال، و در کنار عدم حمایت فدراسیون دو و میدانی سریلانکا. اما راه را برای ورزشکاران جوانی مانند Pathirage هموار کرد تا آینده ای را به عنوان بزرگترین ستاره های دوومیدانی آرزو کنند.

Pathirage در حال حاضر پرداخت موفقیت خود را به جلو. هنگامی که خیرخواهان پیشنهاد کمک مالی برای جایگزینی نیزه‌های شکسته‌اش در روزهای قبل از بازی‌های آسیایی کردند، او درخواست کرد که به جای آن، پول به ورزشکارانی که در حال مبارزه هستند، اختصاص داده شود. از این گذشته، او مدتی قبل جای آنها بود.

منبع اصلی حمایت او نیروی هوایی سریلانکا بوده است که پاتیراج آن را به عنوان یک ورزشکار نمایندگی می کند، و یک مهاجر سخاوتمند به کمک مالی آموزش، تجهیزات و سفرهای بین المللی گسترده او برای مسابقات کمک کرده است.

اینکه هیچ یک از برندهای بزرگ بین‌المللی پوشاک ورزشی پاتیراج را امضا نکرده است، علی‌رغم اینکه او شماره یک جهان است، گویای قدرت اروپایی است که موفقیت ورزشکاران آسیای جنوبی مانند پاتیراج و پرتاب کننده نیزه پاکستانی ارشد ندیم را تحت الشعاع قرار می‌دهد.

پاتیراج از این وضعیت متأسفانه اظهار تاسف کرد: «اگر ورزشکاران هم سطح من را در نظر بگیرید، من تنها کسی هستم که حمایت مالی برند بین‌المللی ندارم. در مقایسه، ورزشکاران اروپایی که حتی در منطقه خود نزدیک به صدرنشین نیستند، قراردادهای حمایت مالی با برندهایی مانند آدیداس، پوما و نایک دارند.

اینکه دیاسپورای سریلانکا بارها و بارها برای حمایت از Pathirage در مسیر رسیدن به عظمت ورزشی قدم برداشته است نشان دهنده اهمیت پیروزی او در این سطح برای آنهاست.

آنها او را در سراسر پیست لیگ الماس دنبال کرده‌اند، تشویق می‌کنند و پرچم سریلانکا را به اهتزاز در می‌آورند، به‌طور خودجوش وارد می‌شوند تا انگلیسی را به سینهالی برای مصاحبه با رسانه‌ها ترجمه کنند، و بعد از اینکه او مدال طلای دیگری به دست آورد، صبورانه منتظر امضا بودند.

بسیاری از آنها هم سن پاتیاژ بودند که در جریان جنگ داخلی ویرانگر 1983-2009 از سریلانکا گریختند. رانیل جایانتثی، مترجم او از زوریخ سوئیس، جایی که تاجر سریلانکایی اکنون در آن مستقر است، به الجزیره گفت: برای آنها، او آینده ملتی است که هرگز تجربه نکرده اند.

جایانتی که از شب قبل با دیدن ستاره نیزه با شکوه و عظمت، لبخندش دائمی به نظر می‌رسید، گفت: «او هیجان‌انگیزترین اتفاقی است که از زمان سوزانتیکا برای ما رخ داده است.

او قبل از ادامه مکث کرد: «برای مرور تاریخی که سریلانکا از سر گذرانده است، این ورزش بود که مردم را امیدوار کرد.»

در همین حال، خانواده او همیشه ستون قدرت، شبکه ایمنی و پر سر و صداترین تشویق کنندگان او بوده اند.

پاتریج در مورد والدین و دو خواهر و برادرش می‌گوید: «بدون آنها جایی که هستم نمی‌شوم. درست از زمانی که به من اجازه دادند به‌جای تحصیلات آکادمیک به‌طور تمام وقت دوومیدانی را دنبال کنم تا اوایل کارم، همه چیز را مدیون آنها هستم.»

دو و میدانی تا حدودی یک چیز خانوادگی است. پاتیراج گاها برادر کوچکترش را در پرتاب نیزه راهنمایی می کند، که پس از برتری در پرتاب دیسک، رویدادی که پدرشان چندین دهه پیش در آن شرکت می کرد، به سمت آن رفت.

سریلانکا یک نیروگاه ورزشی نیست و از امکانات استثنایی نیز برخوردار نیست، اما به افرادی مانند Pathirage و Jayasinghe سکوی مردمی داد تا پرش به سوی ستاره شدن جهانی شوند.

در سراسر کشور، مسابقات در سطح مدرسه و منطقه، ورزشکاران جوان تر را برای مرحله ملی تحت هدایت مربیان محلی آماده می کند که برخی از آنها آموزش های بین المللی می بینند. مربیگری و مدیریت ورزشی نیز در حال حاضر در چندین دانشگاه سریلانکا ارائه می شود.

تحت نظارت تونی پراسانا، پرتاب‌های پاتریاژ به طور پیوسته از برد 60 متر در سال 2019 به ارقام میانه 80 متر رسیده است که اخیرا در مسابقات قهرمانی پرتاب آسیا طلا کسب کرده است. او همچنین به طور منظم در استرالیا، محل زندگی جمعیت قابل توجه سریلانکا که از جنگ داخلی فرار کرده اند، رقابت می کند.

در آنجا بود که پاتریج با الا واردلاو، نماینده ورزشکاری که برنامه مسابقات، تعهدات رسانه ای و حمایت های مالی او را مدیریت می کند، ملاقات کرد.

واردلاو از زوریخ به الجزیره گفت: «رومش غیرقابل توقف است؛ او در تمام فصل تشنه برد بوده است. وکیل استرالیایی که به مدیر تبدیل شده است، ظهور Pathirage را از یک فرد ضعیف دیده است که با عصبانیت در صحنه بین المللی به سمت تسلط بر آن حرکت می کند.

"او در فشار رشد می کند، اما او واقعا در بسیاری از مواقع با خودش رقابت می کند."

وقتی از پاتیراج پرسیده شد که آیا هدف با بردهای او سازگار است یا پرتاب‌های 90 متری، گفت: "هدف این است که آنچه را که به دست آورده‌ام بهبود بخشم... ذهنیت من این است که برنده بمانم. من روی دستیابی به آنچه می‌توانم تمرکز می‌کنم."

او نسبت به هیاهوی رسانه ای که بسیاری از رقبای او آرزو می کنند بی تفاوت است. او به شوخی گفت: «من این مصاحبه را فقط به این دلیل انجام می‌دهم که مدیرم گفته است که باید انجام دهم. او همچنین به وضعیت مشهور اهمیتی نمی دهد. فروتنی او در حضور کم‌اهمیتش در رسانه‌های اجتماعی آشکار است، جشن‌های پیروزی فروتنانه‌ای که حاصل عملکردی است که همه چیز را برای او انجام می‌دهد.

چیزی که او واقعا می خواهد این است که الگویی برای ورزشکاران آینده در کشور دیوانه کریکت باشد.

Pathirage گفت: "من می خواهم به نسل جوان الهام بخشم تا موفقیت من را ببینند و بدانند که مسیرهای دیگری در انتظار آنها است."