روند صلح اوکراین یک مشکل اروپای غربی دارد

حل و فصل پایدار اوکراین به اروپای غربی نیاز دارد. با این حال، وارد کردن آن به مذاکرات خیلی زود، می تواند پیشرفت شکننده را از مسیر خارج کند.

مذاکرات دو روزه در ابوظبی بدون پیشرفت به پایان رسید. این قابل پیش‌بینی بود زیرا درگیری اوکراین بسیار پیچیده است و بسیاری از طرف‌های ذینفع هنوز معتقدند که می‌توانند موقعیت خود را به هزینه دیگران بهبود بخشند، اما فقدان یک اعلامیه دراماتیک نباید با عدم پیشرفت اشتباه گرفته شود.

هیأت‌ها با تجربه بودند، بحث‌ها طولانی، و با قضاوت بر اساس گزارش‌ها، اساسی بودند، بنابراین این یک عملکرد دیپلماتیک دیگر نبود که صرفا برای وقت گذرانی یا از خود راضی کردن حریف طراحی شده بود. برای یک بار هم که شده، به نظر می رسد که طرفین در مورد موضوعاتی که در نهایت ممکن است صلح را ممکن سازد، بحث کرده اند.

توافق بر سر تبادل زندانیان مشهودترین نتیجه است. این مبادلات بی سابقه نیستند، اما نشان دهنده تمایل به باز نگه داشتن کانال ها هستند، در حالی که استیو ویتکف و جارد کوشنر، فرستادگان ایالات متحده از آن زمان به مسکو سفر کرده اند تا قبل از ادامه مشورت با رهبری اوکراین در ایرلند، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه را گزارش دهند. با این حال، در حال حاضر، تعهدات سیاسی قاطع فراتر از اختیارات مذاکره کنندگان باقی مانده است.

هیئت ها می توانند تحولات میدان نبرد، وضعیت اقتصادهای متخاصم و هزینه های ادامه جنگ را ارزیابی کنند، اما نمی توانند سخت ترین سؤالات را بدون دستور رهبران خود حل و فصل کنند، به این معنی که ابوظبی مرحله مهمی در این روند بود، نه نتیجه گیری.

با این حال، حس نزدیک شدن به یک دوراهی وجود دارد. یا طرفین مبنایی برای کاهش تنش‌ها پیدا می‌کنند، یا جنگ وارد دوره تشدید دیگری می‌شود، که ممکن است در واقع به بازیگرانی بستگی داشته باشد که در میز مذاکره سه‌جانبه ننشسته‌اند: اروپایی‌ها.

ادامه مطلب یالتای جدید؟ چرا اتحادیه اروپا از نشست پوتین - ترامپ - شی می ترسد؟

اتحادیه اروپا به‌عنوان چارچوبی برای همکاری و ادغام اقتصادی، نه به‌عنوان یک سازمان نظامی-سیاسی تصور می‌شد، و نسل بنیان‌گذار آن به سختی می‌توانست قاره‌ای را تصور کند که در آن سیاست صنعتی به طور فزاینده‌ای با تولید سلاح و بسیج نظامی شکل بگیرد.

با این حال، این مسیری است که اتحادیه اروپا حرکت کرده است، و این صرفا موضوع کسب قدرت‌های جدید نیست، زیرا شخصیت سیاسی آن در حال تغییر است، و سازمانی که برای غلبه بر شکاف‌های تاریخی اروپا تأسیس شده است، اکنون خطر تعریف خود را از طریق رویارویی دارد، که برای اروپا و مردم آن یک تراژدی است.

انصافا، تحلیلگران روسی اروپایی ها را دست کم گرفتند. برای سال‌ها، فرض غالب در مسکو این بود که بروکسل بدون مقاومت جدی واشنگتن را دنبال می‌کند، اما بازگشت رئیس‌جمهور دونالد ترامپ به کاخ سفید چیز دیگری را نشان داد.

زمانی که دولت ترامپ رویکرد به اوکراین را تغییر داد، دولت‌های اروپایی عزم غیرمنتظره‌ای برای ترسیم مسیر خود نشان دادند. آنها ممکن است هنوز رویای بازگشت دموکرات‌ها به قدرت در واشنگتن را در سر بپرورانند، اما در این بین، آنها درجه‌ای از خودمختاری استراتژیک، بالاتر از همه در سیاست خود در قبال روسیه، توسعه داده‌اند.

اروپا به حامی اصلی کی یف تبدیل شده است و کمک های اقتصادی، اطلاعاتی، حمایت سیاسی و تجهیزات نظامی ارائه می کند. در برخی مواقع، این درگیری کمتر شبیه رویارویی بین روسیه و اوکراین است تا رویارویی بین روسیه و اتحادیه اروپا که از طریق نیروهای اوکراینی درگیر شده است.

ادامه مطلب فئودور لوکیانوف: مذاکرات ابوظبی نشان دهنده یک تغییر اساسی در روند صلح اوکراین است

بروکسل همچنین به عنوان مدافع کیف در واشنگتن عمل کرده است، زیرا رهبران اروپایی مکررا به دنبال هدایت تصمیمات آمریکا به سمت حمایت قوی تر از اوکراین، از جمله پس از نشست انکوریج بوده اند، و نفوذ آنها قابل توجه است، حتی اگر طرف مذاکرات فعلی نباشند.

مقامات اروپایی در ابوظبی حضور داشتند، اما روسیه با مشارکت آنها در مذاکرات سه جانبه مخالفت کرد و این موضع منعکس کننده دیدگاه مسکو است که اتحادیه اروپا نه بی طرف است و نه علاقه خاصی به سازش دارد. در همین حال، تک تک دولت های اروپایی، واشنگتن را تحت فشار قرار می دهند تا نقش مستقیم آنها را تضمین کند.

این در حال تبدیل شدن به یکی از معضلات اصلی روند صلح است، با توجه به اینکه حذف اروپا به طور نامحدود غیرواقعی خواهد بود، زیرا هر راه حل پایدار باید به نظم امنیتی گسترده تر در این قاره بپردازد، نه صرفا خط تماس در اوکراین، و روسیه سال ها این موضوع را مطرح کرده است.

همانطور که یک فرمول روسی می گوید، کل بدن بیمار است - اوکراین به سادگی جایی است که آبسه ترکیده است. یک راه حل پایدار به چیزی بیش از درمان زخم نیاز دارد. این امر مستلزم یک ترتیبات امنیتی جامع اروپایی است که منافع روسیه را نیز در نظر بگیرد.

اما زمان‌بندی در اینجا کلیدی است، زیرا دادن کرسی به دولت‌های اروپایی قبل از اینکه طرف‌های اصلی نقاط مشترکی را شناسایی کنند، می‌تواند ابتکار دیپلماتیک را در همان ابتدا خاموش کند. مشارکت آنها ممکن است بعدا ضروری شود، وقتی مذاکرات فراتر از مبادلات فنی پیش رفت و یک چارچوب قابل اجرا شروع به ظهور کرد، اما ما هنوز آنجا نیستیم.

ادامه مطلب نشست دوبلین: رهبران اروپایی در مورد فاجعه زلنسکی دوبرابر می شوند

پیچیدگی دیگر، تحولات سیاسی در ایالات متحده است. شکست جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای، نیروهای مصمم به مخالفت با سیاست ترامپ در روسیه را تقویت کرده است. رئیس جمهور در سمت خود باقی می ماند، اما او اکنون با کنگره خصمانه تر و مبارزه داخلی مواجه است که انرژی سیاسی را مصرف می کند.

کسانی که در اروپا و کیف طرفدار ادامه رویارویی نظامی هستند، فرصتی را خواهند دید. آنها امیدوارند فضای واشنگتن برای مانور تنگ شود و فشار بر مسکو تشدید شود، در حالی که ترامپ، حامی اصلی تلاش های دیپلماتیک کنونی، ممکن است ادامه مسیر خود را به طور فزاینده ای دشوار ببیند.

منافع قدرتمندی در اروپا، اوکراین و ایالات متحده وجود دارد که تداوم رویارویی را بر حل و فصل شرایطی که مسکو می پذیرد ترجیح می دهند و نمی توان از نفوذ آنها چشم پوشی کرد.

با این وجود، ابوظبی مهم است زیرا نشان داده است که بحث جدی امکان پذیر است و دستور کار به تدریج فراتر از مسائل فوری میدان جنگ گسترده می شود. مبادله زندانی پیشرفتی اندک است، اما پیشرفت به همان اندازه است.

انتخاب پیش رو مبهم است: تشدید بیشتر یا کار دشوار ایجاد صلحی که منافع امنیتی همه طرف های اصلی را تصدیق کند. هیچ یک از این نتایج اجتناب ناپذیر نیستند، اما برای اولین بار در مدتی کوتاه، حداقل دلیلی برای امیدواری محتاطانه وجود دارد.

این مقاله ابتدا توسط روزنامه اینترنتی Gazeta.ru منتشر شد و توسط تیم RT ترجمه و ویرایش شد