رونق زیرساخت های ایالات متحده بیش از سرمایه گذاری خارجی نیاز دارد | نظر

ایالات متحده با یک چالش رو به رشد روبرو است: اطمینان از اینکه زیرساخت های فیزیکی آن می تواند همگام با رشد اقتصادی و فناوری باشد.

در همان زمان، S&P Global Market Intelligence با استناد به داده‌های 451 Research گزارش داد که برق تامین‌شده توسط شبکه برای مراکز داده استخراج ابرمقیاس، اجاره‌ای و ارزهای دیجیتال به حدود 64.4 گیگاوات در سال 2025 رسیده است که 25 درصد بیشتر از سال قبل است.

تقاضا می تواند تا سال 2030 به 183.2 گیگاوات برسد. این روندها با هم یک سوال اساسی اقتصادی را ایجاد می کنند: چگونه می توان سرمایه سرمایه گذاری را به سمت زمین، سیستم های انرژی، تاسیسات صنعتی و زیرساخت های مورد نیاز برای حفظ رشد هدایت کرد؟

این ارقام حاکی از تغییر گسترده تری در چشم انداز سرمایه گذاری ایالات متحده است. سرمایه بین‌المللی به دارایی‌های آمریکا سرازیر می‌شود در حالی که رشد فناوری تقاضاهای جدیدی را برای زمین، انرژی، تأسیسات صنعتی و زیرساخت‌ها ایجاد می‌کند. چالش دیگر صرفا شناسایی محل سرمایه گذاری پول نیست. درک اینکه چگونه می توان سرمایه را به دارایی های فعالی تبدیل کرد که نیازهای واقعی اقتصادی را برآورده می کند.

چالش این است که دارایی های فیزیکی را نمی توان جدا از مکان هایی که در آن فعالیت می کنند توسعه داد. یک پروژه املاک و مستغلات به منطقه بندی، مجوزها، آب و برق، هزینه های ساخت و ساز، ساکنان احتمالی و تقاضای محلی بستگی دارد. زیرساخت های انرژی نیاز به دسترسی به منابع، ظرفیت انتقال و هماهنگی نظارتی دارد. اگر این الزامات عملی نادیده گرفته شوند، حتی یک پایان نامه سرمایه گذاری امیدوارکننده نیز می تواند با موانع مهمی روبرو شود.

تقاضای فزاینده برای زیرساخت های هوش مصنوعی این نکته را نشان می دهد. مراکز داده اغلب از نظر ظرفیت محاسباتی و پیشرفت تکنولوژی مورد بحث قرار می گیرند، اما توسعه آنها به شبکه ای از سیستم های فیزیکی بستگی دارد. برق، سرمایش، زمین، آب، زیرساخت های انتقال و ساخت و ساز تخصصی همه بر ادامه پروژه تأثیر می گذارند.

همانطور که تحقیقات S&P Global در مورد تقاضای برق مرکز داده نشان می‌دهد، گسترش زیرساخت‌های محاسباتی می‌تواند اهمیت پشتیبانی از سیستم‌های انرژی از جمله ذخیره باتری را افزایش دهد. بنابراین فرصت‌های سرمایه‌گذاری ممکن است فراتر از خود مراکز داده و زیرساخت‌های مورد نیاز برای ساخت، نیرو و راه‌اندازی آنها گسترش یابد.

برای سرمایه گذاران دارایی های واقعی، این یک محیط سرمایه گذاری به هم پیوسته تر ایجاد می کند. توسعه فناوری می تواند بر تقاضای صنعتی تأثیر بگذارد. گسترش صنعتی می تواند بر اشتغال و رشد جمعیت تأثیر بگذارد. این تغییرات می‌تواند بر تقاضای مسکن تأثیر بگذارد، در حالی که همه این فعالیت‌ها نیازمندی‌های متفاوتی را برای زیرساخت‌های محلی ایجاد می‌کنند. درک این روابط می‌تواند به سرمایه‌گذاران کمک کند فرصت‌ها را در یک زمینه اقتصادی گسترده‌تر ارزیابی کنند، نه اینکه هر دارایی یا دسته‌بندی دارایی را به‌عنوان یک تصمیم جداگانه در نظر بگیرند.

تجربه من در زمینه فناوری، املاک و مستغلات، سهام خصوصی و تجارت بین المللی اهمیت ارتباط تصمیمات سرمایه گذاری با شرایط موجود را تقویت کرده است. سرمایه می تواند به سرعت از مرزها عبور کند، اما پروژه های فیزیکی باید نیازهای خاص بازارهای فردی را دنبال کنند.

این امر به ویژه زمانی که سرمایه گذاران بین المللی ایالات متحده را در نظر می گیرند، مهم است. این کشور طیف گسترده ای از فرصت های دارایی واقعی را ارائه می دهد، اما بازارهای آن قابل تعویض نیستند. مقررات، هزینه های توسعه، ظرفیت زیرساخت ها، الگوهای اشتغال و تقاضای مشتری می تواند به طور قابل توجهی بین مناطق و حتی بین شهرداری های همسایه متفاوت باشد. درک این تفاوت ها برای ارزیابی دوام بودن یک پروژه ضروری است.

توسعه یک مثال مفید ارائه می دهد. سرمایه‌گذاری که یک پروژه مسکونی یا صنعتی را در نظر می‌گیرد باید بیش از قیمت خرید ارزیابی کند. این فرآیند ممکن است شامل تضمین حقوق، هماهنگی با مقامات محلی، درک محدودیت‌های زیرساختی و شناسایی کاربران نهایی اموال باشد. این تصمیمات می توانند مدت ها قبل از شروع ساخت، قابلیت مالی پروژه را شکل دهند.

در همین حال، نظرسنجی اشغالگران صنعتی و لجستیکی ایالات متحده در سال 2026 CBRE نشان داد که جنوب شرقی منطقه پیشرو برای علاقه به توسعه است، با 30٪ از پاسخ دهندگان آن را برای توسعه برنامه ریزی شده طی 36 ماه آینده انتخاب کردند.

این شاخص ها تضمین کننده موفقیت هر سرمایه گذاری در منطقه نیست. با این حال، آنها نشان می دهند که چرا شرایط اقتصادی منطقه ای شایسته توجه دقیق است. گسترش تجارت می تواند بر تقاضا برای فضای صنعتی، مسکن، حمل و نقل و خدمات پشتیبانی تأثیر بگذارد. سرمایه‌گذارانی که این ارتباطات را درک می‌کنند، ممکن است در موقعیت بهتری برای ارزیابی جایی که توسعه می‌تواند به یک نیاز قابل شناسایی پاسخ دهد، باشد.

تجربه من در توسعه املاک و مستغلات به من نشان داده است که این ملاحظات چقدر به هم مرتبط هستند. املاک مسکونی و صنعتی، مراکز داده و زیرساخت های انرژی اهداف متفاوتی را دنبال می کنند، اما هر کدام به مکان، منابع موجود، الزامات نظارتی و اقتصاد توسعه بستگی دارد. ارزیابی این عوامل به صورت جداگانه، ضمن درک چگونگی تأثیرگذاری آنها بر یکدیگر، برای ارزیابی اینکه آیا یک پروژه قابل دوام است یا خیر، ضروری است.

تنوع در بین طبقات دارایی به خودی خود جایگزینی برای قضاوت صحیح سرمایه گذاری نیست. هر فرصتی باید بر اساس شایستگی های خود از جمله هزینه ها، ریسک ها، تقاضای مورد انتظار و الزامات عملیاتی ارزیابی شود. ارتباط بین دسته‌های دارایی می‌تواند زمینه مفیدی را فراهم کند، اما نباید اصول سرمایه‌گذاری فردی را پنهان کند.

دانش محلی در این فرآیند اهمیت ویژه ای دارد. روابط با شهرداری‌ها، ارگان‌های حاکم، شرکت‌های آب و برق، پیمانکاران و مشتریان بالقوه می‌تواند به سرمایه‌گذاران در درک الزامات عملی یک پروژه کمک کند. آنها همچنین می‌توانند محدودیت‌هایی را که ممکن است از مدل‌های مالی یا پیش‌بینی‌های اقتصادی گسترده آشکار نباشند، آشکار کنند. این روابط تضمینی برای موفقیت نیستند، اما می توانند به تصمیم گیری های آگاهانه تر و هماهنگی بهتر در طول توسعه کمک کنند.

همچنین یک بعد اجتماعی گسترده تر وجود دارد. پروژه های مسکونی و صنعتی بر مکان هایی که مردم در آن زندگی و کار می کنند تأثیر می گذارد. ارزش بلندمدت آنها تا حدی به میزان پاسخگویی آنها به نیازهای محلی، تناسب با زیرساخت های موجود و کمک به فعالیت اقتصادی پایدار بستگی دارد. تصمیمات توسعه باید این ملاحظات را در کنار بازده مالی لحاظ کنند.

فاز بعدی سرمایه گذاری دارایی های واقعی ایالات متحده احتمالا با تعامل بین سرمایه بین المللی، رشد فناوری، تقاضای انرژی و توسعه اقتصادی منطقه ای شکل خواهد گرفت. مقیاس بودجه در دسترس فرصت‌هایی را ایجاد می‌کند، اما توانایی به کارگیری این بودجه به طور موثر به درک روشنی از محیط‌های فیزیکی و نظارتی بستگی دارد که پروژه‌ها باید در آن فعالیت کنند.

بنابراین سرمایه گذاران باید فراتر از جریان های اصلی سرمایه و پیش بینی های بخش گسترده نگاه کنند. قبل از تخصیص بودجه، آنها باید تقاضای محلی، ظرفیت زیرساخت، الزامات نظارتی، اقتصاد پروژه و نیازهای جوامع درگیر را بررسی کنند. اولویت باید پیوند سرمایه با پروژه های قابل دوام مبتنی بر تقاضای واقعی و انجام این ارزیابی قبل از تصمیم گیری برای سرمایه گذاری باشد.

Sanjay Raghavaraju موسس و مدیر عامل 33 Holdings، یک شرکت سرمایه گذاری دارایی های واقعی مستقر در آتلانتا است. تجربه او شامل فناوری، املاک و مستغلات، سهام خصوصی و تجارت بین المللی است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.