رویکرد تجدید نظر شده برای ارزیابی چاقی باعث بهبود BMI می شود

همه چاقی ها را نباید به یک شکل طبقه بندی کرد

شاخص توده بدنی (BMI) که وزن فرد را بر مجذور قد تقسیم می کند، مشکلات اساسی و شناخته شده ای برای تشخیص چاقی دارد. نمی تواند چربی را از ماهیچه تشخیص دهد، به ما بگوید که چربی در کجا توزیع شده است یا تعیین کند که آیا چربی اضافی بدن واقعا بر سلامت فرد تأثیر می گذارد یا خیر.

اکنون، یک مطالعه بین المللی بسیار بزرگ نشان می دهد که یک رویکرد دقیق تر می تواند به طور قابل ملاحظه ای تشخیص چاقی را بهبود بخشد، افراد در معرض خطر بالای بیماری و مرگ و میر را شناسایی کند، و به پزشکان کمک کند تا تعیین کنند چه کسی به درمان نیاز دارد - و چه مقدار.

این مطالعه چارچوبی را که توسط کمیسیون Lancet در سال 2025 پیشنهاد شده بود، آزمایش کرد. اندازه گیری چربی شکم را با ارزیابی عملکرد اندام ترکیب می کند تا بین افرادی که از چاقی آسیب دیده اند و کسانی که آسیب دیده اند تمایز قائل شود. (اثرات چاقی برای سلامتی در بین افراد به دلایلی که هنوز مشخص نیست متفاوت است.)

چارچوب دو مرحله دارد. اول، پزشکان از دور کمر و نسبت دور کمر به قد در کنار BMI استفاده کردند تا مشخص کنند که آیا فرد واقعا چربی اضافی بدن دارد یا خیر. فرانچسکو روبینو یکی از نویسندگان این مطالعه در کینگز کالج لندن می گوید: «این معیارهای چاقی در شکم از دیدگاه بالینی مرتبط تر است، زیرا می دانیم که چربی بر سلامتی تأثیر می گذارد.

بخش دوم چارچوب تعیین می کند که آیا چربی اضافی واقعا باعث آسیب می شود یا خیر. برای توسعه این چارچوب، محققان معیارهای خاصی را برای اختلال عملکرد ارگان در سیستم‌های متعدد، از جمله نارسایی قلبی، آپنه انسدادی مزمن خواب، استئوآرتریت، بیماری مزمن کلیوی یا سایر اختلالات ارزیابی کردند. اگر اختلال عملکردی وجود داشته باشد، تشخیص این است که فرد دارای چاقی بالینی است.

اگر فرد دارای چربی اضافی بدن باشد اما عملکرد اندام دست نخورده باقی بماند، چاقی پیش بالینی برای او تشخیص داده می شود، وضعیتی که به جای بیماری ثابت با خطرات احتمالی سلامتی مرتبط است.

برای توسعه این رویکرد جدید برای تشخیص چاقی، روبینو و همکارانش داده های سلامتی 844108 بزرگسال را در چهار گروه در چین، بریتانیا، ایالات متحده و اسپانیا تجزیه و تحلیل کردند. آنها طبقه بندی های متداول مبتنی بر BMI را با اندازه گیری های ترکیبی و ارزیابی عملکرد اندام، بررسی مرگ و میر و پیشرفت از چاقی پیش بالینی به بالینی مقایسه کردند.

نتایج نشان داد که BMI به تنهایی تعداد قابل توجهی از بزرگسالان را اشتباه تشخیص داده است. بین 1.2 تا 3.1 درصد مبتلا به چاقی تشخیص داده شدند که چارچوب جدید نشان می دهد که آنها این بیماری را ندارند. حتی تعداد بیشتری از بزرگسالان - بین 5.2 تا 8.6 درصد - دارای چاقی مفرط بودند که تنها با استفاده از BMI آنها از بین رفت.

به عبارت دیگر، BMI به طور همزمان به برخی از افراد برچسب چاقی می زد، در حالی که آنها چاقی اضافی نداشتند، در حالی که دیگران را از دست می داد.

روبینو می‌گوید: «در کشورهایی با جمعیت زیاد، شما از تشخیص اشتباه ده‌ها میلیون نفر صحبت می‌کنید - این یک تفاوت بی‌اهمیت نیست.

مهمتر از همه، این مطالعه نشان داد که خطر مرگ و میر توسط چربی اضافی بدن بهتر پیش بینی می شود، نه تنها BMI.

این مطالعه همچنین تمایز مهمی را بین چاقی بالینی و بالینی نشان داد. چاقی بالینی تقریبا 23 تا 31 درصد موارد چاقی را تشکیل می دهد و شیوع جمعیتی آن 5.6 تا 10.9 درصد است. افراد مبتلا به چاقی بالینی نسبت به افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی، مرگ و میر بیشتری داشتند، که روبینو آن را "وضعیت خطر" نامید، نه خود بیماری.

افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی نه تنها سالم بودند، بلکه این مطالعه نشان داد که این وضعیت به طور اجتناب ناپذیری به سمت چاقی پیش نمی رود. در طی 10 سال، تنها حدود 10 تا 30 درصد از افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی به چاقی بالینی مبتلا شدند.

این یافته ها می تواند پیامدهای قابل توجهی برای درمان داشته باشد. به جای اینکه فرض کنیم همه افراد دارای معیارهای چاقی هستند به همان سطح مداخله نیاز دارند، پزشکان می توانند رویکردهایی را برای فرد ایجاد کنند. این می‌تواند شامل مداخلات ساده و نظارت باشد، در حالی که درمان‌های فشرده‌تری را برای افراد با خطر بیشتر یا اختلال عملکرد ارگان‌های ثابت در نظر می‌گیرد.

این درمان هدفمندتر می تواند تضمین کند که منابع محدود مراقبت های بهداشتی به جای تلاش برای درمان تمام 1.1 میلیارد انسان روی زمین که تنها بر اساس شاخص توده بدنی چاق هستند، به جایی می رسد که می توانند بهترین کار را انجام دهند.

مطالعه جدید همچنین تفاوت های شناخته شده در BMI و آستانه اندازه گیری دور کمر را برای برخی از گروه های قومی نشان می دهد. به عنوان مثال، در جمعیت های جنوب و شرق آسیا، آستانه کمتر است.

با این حال، سونیا آناند، اپیدمیولوژیست و متخصص چاقی در دانشگاه مک مستر در تورنتو، می گوید که او کمتر مطمئن است که آستانه های قومیتی که در این مطالعه استفاده شده اند، تعریف جهانی بهینه چاقی را نشان می دهند. او می‌گوید: «تأیید اعتبار بیشتر در جمعیت‌های آسیای جنوبی، بومی‌ها و سایر جمعیت‌هایی که با استفاده از دیابت اتفاقی، بیماری‌های قلبی عروقی و پیامدهای خاص اعضای بدن هنوز مورد نیاز است.»

محققان اذعان می‌کنند که گروه‌های آن‌ها به جای ارزیابی‌های بالینی، به کدهای تشخیصی به‌عنوان نمونه‌ای برای اختلال عملکرد اندام‌ها متکی بودند. با این حال، روبینو می گوید که یافته ها دوباره نشان می دهد که چگونه BMI معیار ایده آلی برای سلامتی نیست. او می‌گوید که آن‌ها همچنین چاقی را به‌عنوان یک طیف تعریف می‌کنند و یک عامل خطر را از یک بیماری تثبیت‌شده جدا می‌کنند و به طور بالقوه از کم‌درمانی و مداخله پزشکی غیرضروری اجتناب می‌کنند.