رینگو استار برای اولین بار از زمان Beatlemania در سال 1964 در استادیوم Forest Hills بازی می کند

در 29 آگوست 1964، گروه بیتلز دومین نمایش از دو نمایش متوالی را در استادیوم تنیس فارست هیلز اجرا کرد، که چند ماه پرجمعیت را در سالنی در فضای باز در کوئینز، نیویورک به پایان رساند، که همچنین شامل نمایش هایی از باربارا استرایسند، هری بلافونته با میریام ماکبا، جوآن بائز با یک غافلگیرکننده، پیتر هیلز با مهمان بود. لایحه سه گانه ترینی لوپز، کنت بیسی و وودی آلن.

بیل بلک کامبو، اکسیترز، برادران راستگو و جکی دشانون برای بیتلز باز شدند، اما اکثر حساب‌های مطبوعاتی از آن‌ها نام برده نمی‌شدند - که صرفا بر هیاهویی که در طول ست 25 دقیقه‌ای سرفصل آن‌ها به وقوع پیوست، تمرکز داشتند.

رابرت شلتون در گزارش شب اول نیویورک تایمز می‌گوید: «بیش از 15000 مخاطب که اکثرا دختران نوجوان بودند، تأیید خود را فریاد زدند. آنها به فریادهای جنون آمیز و تقریبا هیستریک خود ادامه دادند، در حالی که گروه چهار آهنگ تعدادی از آهنگ های موفقیت آمیز فوق العاده خود را می خواند. شنیدن آواز بالای فریاد، که اغلب به آستانه درد می رسید، عملا غیرممکن بود. ارزیابی ساخت موسیقی در موقعیتی مانند این امر نابخردانه است. این رویداد مانند یک گله از گاو نر رادیویی به نظر می رسید.

جهان در طول 62 سال پس از آن شب های دیوانه کننده در اوج بیتلمنیا تغییرات زیادی را پشت سر گذاشته است، اما فضای داخلی استادیوم Forest Hills تا حد زیادی یکسان به نظر می رسد. زمانی که رینگو استار برای اولین بار از آن روزها برای اجرای نمایشی با گروه آل استار در 1 اکتبر بازگشته بود، این حس قدرتمندی از دژاوو را به رینگو استار داده است.

او پس از باز شدن با «جعبه کبریت» کلاسیک کارل پرکینز گفت: «بازگشت خیلی خوب است.» "نوزده و شصت... [زمزمه گیج و گیج‌آمیز] ما اینجا نواختیم، و من برگشتم، هنوز این کار را انجام می‌دهم، این کار بزرگی است. آیا آماده‌ای که کمی تفریح ​​کنی؟ آماده‌ای برای شنیدن موسیقی؟"

چند آهنگ بعد دوباره خطاب به حضار. او گفت: «ما در سال 1964 اینجا بازی کردیم. "چه کنسرت فوق العاده ای بود. من یک آهنگ را در آنجا اجرا کردم، و از آنجایی که هر شب آن را اجرا می کنم، همان آهنگ را اجرا می کنم، زیرا حتی قبل از گروهی که شما به آن فکر می کنید. در [گروه قبل از بیتلز من] Rory and the Hurricanes، من شروع به اجرای این آهنگ کردم." انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

او در مورد کلاسیک «پسران» 1960 شیرل صحبت می کرد، که در واقع از روزهای اولیه مدیریت JFK در کارنامه زنده او بوده است. این تنها آهنگ تکراری از کنسرت 1964 بود، زیرا رینگو قرار نبود «همه عشق من»، «من می‌خواهم دستت را بگیرم»، «او تو را دوست دارد» یا حتی کاورهای «Twist and Shout» و «Long Tall Sally» را منتشر کند.

مطابق با سنت هر برنامه گروه All Starr از زمان اجرای افتتاحیه در سال 1989، آهنگ های بیتلز به آهنگ هایی مانند "Octopus's Garden"، "Yellow Submarine"، "I Wanna Be Your Man" و "With a Little Help From My Friends" که او در ابتدا خوانده بود محدود شد. (ما در این 37 سال گذشته بیهوده منتظر اولین پخش زنده "شب بخیر" بودیم. در این مرحله، مطمئنا هرگز اتفاق نمی افتد.)

در بیشتر تاریخ این تورها، رینگو هر بار در یک گروه جدید از All Starrs می چرخید. ممکن است یک تابستان رندی باخمن را حدس بزن، جان انتویستل کی، مارک فارنر، بیلی پرستون و فلیکس کاوالیر از راسکل ها را بگیرید و سپس پیتر فرامپتون، گری بروکر پروکل هاروم، کریم کریم شرکت بعدی جک بروس و سیمون بید را ببینید. اما او از سال 2012 با استیو لوکاتر از توتو، کالین هی از مردان کار از سال 2018 و هامیش استوارت از گروه میانگین وایت بند از سال 2019 گیر کرده است.

آنها از زمان بیتلز به نزدیکترین چیزی که او به یک گروه ثابت داشته تبدیل شده اند، و همه آنها در طول شب با خواندن سه آهنگ برتر خود "با باتوم" را پشت سر می گذارند. مجموعه‌ای فوق‌العاده سورئال خلق می‌کند که در آن «Rosanna» از توتو، «Pick Up the Pieces» از Average White Band، و «Down Under» از Men at Work با رینگو در طبل نواخته شدند.

مطالب مرتبط پیتر مکس، نماد هنر پاپ روانی دهه 1960، مرده در 88 شبی که بیتلز به عنوان یک گروه زنده در پایان با شکوه ایستادگی کرد پل مک کارتنی و جان لنون در دموی نادر «Taypper Day» با همدیگر را ترک کردند.

آن‌ها این موضوع را در این مرحله به یک علم تبدیل کرده‌اند، و تماشای کمک هی به لوکاتر در قسمت‌های بلند «آفریقا» («این خیلی طول می‌کشد تا مرا از تو دور کند/هیچ کاری که صد مرد یا بیشتر می‌توانستند انجام دهند وجود ندارد»)، و استوارت با شادی در کنار «Who Can It Be Now» می‌خواند، لذت بخش است. و "Hold the Line" را نگه دارید.

استار فقط چهار سال از تولد 90 سالگی‌اش عقب مانده است، اما او عملا روی هر آهنگی که سرب نمی‌خواند، درام می‌نواخت و به نوعی این انرژی را داشت که در پایان «با کمی کمک دوستانم» قبل از دویدن در خارج از صحنه، و برای خواندن آهنگی از «Chance Give» از جان لنون، ​​جک‌های پرشی انجام دهد. دانشمندان برای کشف رازهای طول عمر باید استار را مطالعه کنند.