زاغه کنیا در حال مبارزه با گردشگری فقر

گردشگرانی که به کنیا سفر می کنند معمولا برای سافاری حیات وحش یا استراحتگاه های ساحلی مشرف به اقیانوس هند می آیند. اما هر هفته، گروه‌های کوچکی از گردشگرانی که از نایروبی عبور می‌کنند، از کیبرا، زاغه‌ای بزرگ و شلوغ در حومه پایتخت کنیا دیدن می‌کنند.

بسیاری از مردم در کیبرا در کلبه های یک اتاقه ساخته شده از دیوارهای گلی و سقف های آهنی راه راه زندگی می کنند در حالی که اغلب با کمتر از 60 یورو در ماه از طریق کار معمولی زندگی می کنند. چندین شرکت مسافرتی در حال حاضر تورهای محله فقیرنشین را از 25 تا 85 یورو برای هر نفر ارائه می دهند.

یک روز یکشنبه صبح، ایرلندی تایمز در توری با کالینز واسونگا اهل کیبرا شرکت کرد. او یک هزینه راهنما از یک شرکت تور خاص دریافت می کند و می گوید که این پول به تامین مالی یک NGO محلی که او اداره می کند کمک می کند، که ما در طول تور از آن بازدید می کنیم. واسونگا می‌گوید که با وجود قیمت‌های نسبتا بالا بلیط، سایر شرکت‌های تور اغلب هزینه‌ای به راهنماهای کیبرا پرداخت نمی‌کنند، اما در عوض آن‌ها را رها می‌کنند تا به راهنمایی‌های گردشگران اعتماد کنند.

واسونگا می گوید که تورهای او باعث جذب گردشگران آمریکایی آفریقایی تبار، کارائیب و ژاپنی می شود. او توضیح می دهد که چگونه یک خانواده اسپانیایی اخیرا در این تور شرکت کردند تا به فرزندان خود نشان دهند "زندگی واقعا چگونه است". واسونگا می‌گوید در برخی موارد، گردشگرانی که برای بو و کوچه‌های آلوده که در سرتاسر کیبرا رایج هستند، آماده نیستند، زودتر – گاهی تنها پس از چند دقیقه – ترک می‌کنند.

در طول تور از خانه یک اتاقه خانواده آدیامبو بازدید کردیم. یک زن بریتانیایی که در تور واسونگا شرکت کرد، اکنون 25 یورو در ماه برای اجاره خانواده پرداخت می کند. دولن آدیامبو (29) می گوید، علیرغم کمبود آب جاری و برق، این اتاق پیشرفت قابل توجهی نسبت به چادری است که قبلا در کنار رودخانه آلوده ای که از کیبرا می گذرد، زندگی می کردند. او می گوید: «فرزندان من همیشه مریض می شدند. مکان های کمی برای گردشگران برای خرج کردن پول در کیبرا وجود دارد.

الیزابت آکینیه (56) بخشی از جمعی از زنان مبتلا به HIV است که دو دهه پیش گرد هم آمدند تا یک فروشگاه صنایع دستی ایجاد کنند تا به گردشگرانی که از کیبرا بازدید می کردند سوغاتی ارائه کند. او می‌گوید: «ما مهره‌ها را خریدیم و شروع به کار با منجوق کردیم.

اما آکینیه می گوید که گردشگران به طور فزاینده ای به فروشگاه او می آیند، عکس می گیرند و بدون خرید چیزی آنجا را ترک می کنند. در برخی موارد هتل ها به آنها هشدار داده اند که پول نقد همراه نداشته باشند، اما در موارد دیگر عکس ها جایگزین یک یادگاری فیزیکی برای گردشگران شده است.

چارلز نلسون، محقق برنامه‌ریزی شهری، می‌گوید که تورها «به خوبی به چالش کشیدن کلیشه‌ها کمک می‌کنند و به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند تا از طریق مردمی که واقعا در آنجا زندگی می‌کنند به جای روایت‌های خارجی متعدد، با کیبرا مواجه شوند».

«جوانان را بیهوده به زندان می‌اندازند»: در نبرد کنیا بر سر حشیش

اما او می‌گوید: «نگرانی زمانی است که محله تبدیل به یک شی مصرف‌گرا می‌شود» و اینکه گردشگری می‌تواند به «الگویی استخراج‌کننده» برای بازدیدکنندگان خارجی تبدیل شود تا «وارد شوند، عکس‌های «کلوزآپ» دوست‌داشتنی بگیرند، داستان‌های فقر بشنوند، و سپس بدون اینکه هیچ ارزش اقتصادی معناداری به آن‌ها برگردد، یا بدون اینکه ساکنان کنترلی بر نحوه استفاده از روایت خودشان در خارج از جامعه‌شان داشته باشند، آنجا را ترک کنند.

او می‌گوید: «در مورد شأن و منزلت آن‌ها هم سؤالی وجود دارد، این که افراد به دلیل شرایطی که در آن زندگی می‌کنند، تبدیل به جاذبه‌ای شوند، غیرقانونی است.» منطقه هنری کیبرا یک پروژه نوسازی شهری است که برای بهبود زندگی ساکنان از طریق توسعه هنر به عنوان یک جریان اقتصادی پایدار طراحی شده است و در عین حال راهی محترمانه تر برای بازدید گردشگران از محله ایجاد می کند. این منطقه چندین مکان را اشغال می کند - گالری ها، یک کارگاه شیشه گری و محل اقامت یک هنرمند - در امتداد یک خیابان طولانی در کیبرا.

بعدازظهرهای شنبه، پاتریک اوتینو (38 ساله)، یکی از بنیانگذاران منطقه، معمولا تورهای هنری را در خیابان هدایت می کند. او می‌گوید: «تلاش‌هایی برای استفاده از هنر برای بازسازی کیبرا صورت گرفته است، که برای مدت‌ها ارتباط کاملا منفی با جنایت داشت.

در کارگاه شیشه‌سازی در خیابان، جرالد موریتی (36) بطری‌های قدیمی گینس و جیمسون را قبل از ذوب کردن خرده‌های شیشه در کوره و تبدیل آن‌ها به ظروف شیشه‌ای که در گالی هیچکس مالک من نیست در خیابان فروخته می‌شود خرد می‌کند.

سایه کهربایی روشن با استفاده از ترکیبی از بطری های گینس 10 درصد تیره و شیشه شفاف 90 درصد به دست می آید. اوتینو در حالی که لیوانی با سایه تیره‌تر در دست دارد، می‌گوید: «اگر می‌خواهیم کمی تیره‌تر باشد، درصد آن را کاهش می‌دهیم. سیسیلی ساکس اولسن، پژوهشگر فوق دکتری آکادمی بریتانیا در رویال هالووی، دانشگاه لندن، نوشته است که "به نظر می رسد در اغلب موارد، استراتژی های بازسازی شهری به جای زندگی ساکنان آن، بر بهبود تصویر یک مکان تمرکز دارند."

بنیانگذاران حوزه هنری می گویند خیابانی که هنر را میزبانی می کرد، قبلا میزان جرم و جنایت بالا و سطح اشغال تجاری پایینی داشت. اکنون خیابان تمیزتر، آسفالت شده و در شب توسط لامپ های خورشیدی روشن شده است - اولین ابتکار خورشیدی در خیابانی در کیبرا.

چه کسی فیل های کنیا را مسموم می کند؟

یکی از صاحبان مغازه می گوید: «خیلی وقت پیش وقتی باران می بارید واقعا گل آلود بود، اما اکنون جاده داریم. حتی اوبرها هم اکنون وارد جامعه می‌شوند و مردم را انتخاب می‌کنند.»

پس از کار بر روی یک نقاشی دیواری در کیبرا در سال 2023، هنرمند سانتانا سینو (27) تمام وقت به محله فقیرنشین نقل مکان کرد و یک استودیو افتتاح کرد. او به سرعت شروع به کار روی رویدادها و برنامه ها کرد. سینو می‌گوید: «اینجا بودن من برای جامعه و همچنین برای خودم ارزشمندتر است، زیرا می‌توانم بیشتر به اشتراک بگذارم و همچنین بیشتر از بچه‌های جوان، از هنرمندان جوانی که در اطراف من هستند یاد بگیرم».

در مدرسه هنری تک اتاقه کوچک در خیابان، هیلاری نگالا کنار یک بوم ایستاده و روی یک نقاشی جدید کار می کند. این هنرمند 15 ساله از الهامات خود به عنوان نقاش باروک کاراواجو و هنرمند کنیایی ادگار کنگاره یاد می کند. روی بوم اولین خطوط نقاشی نگالا است که مردی را در حال خمیدن در بوته‌های وحشی به تصویر می‌کشد.

نگالا می گوید: «برای من، این فقط به من یادآوری کرد که کیبرا در گذشته چگونه بود. می توانید افرادی را پیدا کنید که [برای غذا] به بوته می روند و به خودشان کمک می کنند.

- گزارش هانا مک کارتی توسط صندوق رسانه ای سیمون کامبرز حمایت شد