زمان آن است که ASEAN چشم انداز اتحادیه گمرکی خود را احیا کند

از آنجایی که تعرفه‌ها بار دیگر به ابزار چانه‌زنی برای قدرت‌های بزرگ تبدیل می‌شوند، یکی از ضعف‌های کلیدی آسه‌آن تکه تکه شدن بازار آن در بین رژیم‌های تعرفه ملی است. احیای پیشنهاد تعرفه مشترک خارجی (CET) که چهار دهه پیش رد شد، یک سوال اساسی را ایجاد می کند: آیا آسه آن می تواند از یک "مجموعه مراکز مونتاژ" صرف فراتر رود تا به یک منطقه اقتصادی با ارزش افزوده بالاتر و به خودی خود یک بازیگر مذاکره کننده تبدیل شود؟ پیشنهاد اتحادیه گمرکی که 40 سال پیش رد شد ادغام اقتصادی آسه آن بر روی منطقه آزاد تجاری آسه آن (AFTA) ساخته شده است، در سال 1992 مورد توافق قرار گرفت و از طریق کمیسیون اجرایی شد.

در مورد طرح تعرفه ترجیحی موثر (CEPT) از سال 1993. CEPT تعرفه های درون آسه آن را بر کالاهای مبدأ منطقه کاهش داد. در مقابل، یک CET، کشورهای عضو را ملزم می کند تا یک برنامه تعرفه خارجی مشترک را برای واردات از خارج از آسه آن اعمال کنند. تصویب آن ASEAN را فراتر از یک منطقه تجارت آزاد و به سمت اتحادیه گمرکی خواهد برد. CET ایده جدیدی نیست. در آگوست 1986، دقیقا 40 سال پیش، فیلیپین که در آن زمان رئیس آسه‌آن بود، در نشست وزرای اقتصادی آسه‌آن، اتحادیه گمرکی را پیشنهاد کرد.

این پیشنهاد خواستار کاهش تدریجی تعرفه های درون منطقه ای در یک چارچوب زمانی مشخص و اعمال تعرفه مشترک بر واردات از خارج از آسه آن شد. هیچ اتفاق نظری حاصل نشد: اندونزی با این ضرب الاجل مخالفت کرد، در حالی که سنگاپور مخالف بود که این پیشنهاد می تواند منجر به تعرفه های خارجی بالاتر شود. تجارت داخل آسه آن تنها حدود 20 درصد از کل تجارت کشورهای عضو را تشکیل می داد و وابستگی شدید آنها به بازارهای خارجی پذیرش CET را دشوار می کرد. موفقیت AFTA – و مرزهایی که باقی می مانند ASEAN به جای آن، AFTA را انتخاب کرد.

این شکل انعطاف‌پذیر ادغام، اکثر تعرفه‌های درون منطقه‌ای را حذف کرد و در عین حال اختیارات هر کشور عضو را در مورد تعرفه‌های خارجی حفظ کرد. این سازمان از مدل منطقه‌گرایی باز ASEAN - استقبال از سرمایه‌گذاری خارجی و واردات نهاده‌های واسطه‌ای در حین تولید برای بازارهای جهانی - حمایت کرد و به گسترش شبکه‌های تولید منطقه‌ای کمک کرد. با این حال، بسیاری از کشورهای عضو همچنان در عملیات مونتاژ متمرکز بودند و برای قطعات کلیدی، مواد پیشرفته و تحقیق و توسعه به تامین کنندگان خارجی وابسته بودند.

در نتیجه، ارزش افزوده حفظ شده در ASEAN متناسب با ارزش صادرات آن افزایش پیدا نکرد. تحت یک اتحادیه گمرکی کاملا فعال، کالاهای وارد شده از خارج از منطقه می توانند پس از پرداخت تعرفه مشترک خارجی پس از ورود به آسه آن، در اصل آزادانه در داخل بلوک گردش کنند. گواهی مبدأ و مراحل ترخیص گمرکی که در حال حاضر برای تجارت ترجیحی درون آسه آن مورد نیاز است، در اصل دیگر ضروری نیست.

با حذف مرزهای تعرفه ملی و قوانین مبدا، شرکت ها می توانند مناسب ترین ترکیب قطعات و مواد را از سراسر آسه آن تهیه کنند و مراحل تولید را بر این اساس تخصیص دهند. هزینه های مرزی کمتر، منابع درون منطقه ای، ادغام تولید و سرمایه گذاری در فعالیت های با ارزش بالاتر را تشویق می کند. با این حال، انعطاف‌پذیری که زمانی نقطه قوت آسه‌آن بود، در میان تشدید رقابت ژئواکونومیکی به نقطه ضعف تبدیل می‌شود.

از آنجایی که تعرفه‌ها، کنترل‌های صادراتی، یارانه‌ها، و بررسی دقیق دور زدن با امنیت اقتصادی به طور فزاینده‌ای در هم تنیده می‌شوند، اعضای آ.سه‌آن فردی در خطر پذیرش شرایط مختلف در مذاکرات جداگانه با قدرت‌های بزرگ هستند. اگر این روند ادامه پیدا کند، شرکت‌ها ممکن است به سختی به آ.سه‌آن به‌عنوان یک پایگاه تولید واحد رفتار کنند. مهمتر از آن، اگر کشورهای عضو به چانه زنی جداگانه در مورد مسائل مهم تجاری ادامه دهند، نه تنها زنجیره های تامین منطقه ای، بلکه مرکز ASEAN نیز ممکن است از بین برود.

CET به عنوان بستری برای ارتقای صنعتی در پاسخ به این نگرانی‌ها، گزارش ژئواکونومیک آسه‌آن در سال 2025 توصیه کرد که ASEAN یک CET را در کنار یک سیاست صنعتی منطقه‌ای سازگار دنبال کند. با این حال، یک تعرفه مشترک به تنهایی باعث ارتقاء صنعتی نخواهد شد. باید با سیاست هایی ترکیب شود که نقاط قوت مکمل کشورهای عضو را به هم مرتبط کند و پذیرش فناوری، توسعه مهارت ها، تحقیق و توسعه و منابع درون منطقه ای را ارتقا دهد. تنها در این صورت است که آسه آن می تواند ارزش افزوده بیشتری را حفظ کند و مشاغل باکیفیت بیشتری در منطقه ایجاد کند.

یک CET به تنهایی کافی نیست، اما می تواند پایه و اساس بازار را برای چنین ارتقایی فراهم کند. تحقق این چشم انداز آسان نخواهد بود. آسه آن باید در مورد نحوه برخورد با درآمد گمرکی، اقدامات اصلاحی تجاری و مرجع مذاکره در برابر کشورهای ثالث به توافق برسد. همچنین باید قراردادهای آزاد تجاری را که به طور جداگانه توسط کشورهای عضو منعقد شده است، با هم تطبیق دهد. موافقت‌نامه‌های موجود یا باید در موافقت‌نامه‌های تجاری سراسر آسه‌آن ادغام شوند یا نرخ‌های تعرفه ترجیحی و قوانین مبدأ آن‌ها در بین شرکای تجاری و دسته‌بندی‌های محصول هماهنگ شود.

اگر تفاوت های تعرفه های ملی باقی بماند، آسه آن همچنان به بررسی مبدا و جمع آوری تفاوت های تعرفه در مرزهای داخلی نیاز دارد تا از انحراف واردات از طریق اعضای کم تعرفه جلوگیری شود. نتیجه از یک اتحادیه کامل گمرکی کوتاه خواهد بود. با این حال، آسه آن نباید یک بار دیگر این ایده را دفن کند. به عنوان اولین گام، کشورهای عضو باید تعرفه ها را در سطوح پایین برای نهاده های حیاتی که نمی توانند به اندازه کافی در منطقه تامین شوند، از جمله تجهیزات تولید نیمه هادی و مواد معدنی حیاتی هماهنگ کنند.

این یک اتحادیه گمرکی را تشکیل نمی دهد، اما یک آزمون عملی برای اینکه آیا انتقال به سمت CET قابل اجرا است یا خیر ارائه می دهد. به موازات آن، آسه آن باید رویه‌های گمرکی، استانداردها و ارزیابی انطباق، سیاست سرمایه‌گذاری، توسعه مهارت‌ها و پشتیبانی تحقیق و توسعه را با دقت بیشتری ادغام کند. هدف باید ایجاد یک پایگاه صنعتی منطقه ای باشد که اجزا و مواد را با مراحل پیشرفته تر تولید به هم پیوند دهد.

آسه آن باید یک اتحادیه گمرکی را هدف قرار دهد که باز بودن آن را برای ورودی های حیاتی حفظ کند، از پراکندگی در بازار منطقه ای خود بکاهد و شرکت ها را تشویق به سرمایه گذاری در سطح ASEAN کند. نباید به یک "قلعه تعرفه ای" تبدیل شود که موانع بلندی را در برابر بقیه جهان ایجاد کند. بلکه باید شالوده سازمانی تبدیل ASEAN را از «مجموعه مراکز مونتاژ» وابسته به نیروی کار ارزان به یک منطقه اقتصادی یکپارچه که قابلیت‌های عمیق‌تری در فناوری، قطعات و تحقیق و توسعه ایجاد می‌کند و ارزش افزوده بیشتری را در خانه حفظ می‌کند، فراهم کند.

در زمانی که قدرت‌های بزرگ بار دیگر تعرفه‌ها را تسلیحاتی می‌کنند، یک تعرفه خارجی مشترک و قدرت مذاکره یکپارچه به آسه‌آن قدرت چانه‌زنی جمعی بیشتری به عنوان یک بلوک اقتصادی واحد می‌دهد. اتحادیه گمرکی چیزی بیش از پایه ای برای ارتقاء صنعتی خواهد بود. همچنین می تواند به سپر قدرتمند آسه آن در برابر اجبار تعرفه تبدیل شود.