زمینه مشترک اسرائیل

آخرین سفر من به اسرائیل با انتخابات آن در ماه اکتبر همپوشانی داشت، اما این یک تصادف بود. در 10 روز گفتگو با ژنرال ها و افسران اطلاعاتی، کارآفرینان و دانشجویان دانشگاه، آنچه را که Shabtai Teveth زندگینامه نویس موشه دایان در مورد سرباز و دیپلمات یک چشم معروف اسرائیل نوشته بود، به یاد آوردم: "یک چشم او با اشتیاق عظیم برای زندگی می درخشید، چشم دیگرش خاموش شد و در زمان های سیاه مرده را مشاهده کرد و در زیر زندگی خود نمادی از زندگی بود. مرگ شرکای نزدیک هستند.»

من در نوامبر 2023 از اسرائیل دیدن کرده بودم، در حالی که وحشت حمله حماس هنوز تازه بود - بیش از 800 غیرنظامی و 300 سرباز کشته شدند، 251 گروگان دستگیر شدند. اتاقی را دیدم که در آن یک پیرزن معلول زنده زنده در رختخواب سوزانده شده بود. خانه ای که پدری را جلوی چشمان فرزندانش کشتند، اسباب بازی ها و اسباب بازی های پراکنده. فقط لکه های خون، مطابق با آیین یهودیان، با زحمت پاک شده بود. کشوری بود که در ترومای عمیق و آشکاری قرار داشت.

تروما دیگر در سطح نیست. راه بندان ها برگشته اند، رستوران ها به طور معقولی پر شده اند، و شهرک های جمعی در امتداد پاکت غزه توسط کسانی که از آنها فرار کرده اند، همراه با داوطلبان جدید بازسازی می شوند. تروما، اما، اکنون مانند یک رودخانه آرتزین است: در زیر سطح جاری است، اما بسیار قدرتمند است.

انتخابات گواه آن بود. اگرچه مسائل اساسی مهم در خطر بود - برای مثال، تلاش برای محدود کردن استقلال سیستم قضایی، یا مسئله خدمات ملی جهانی - انتخابات در مورد شخصیت ها بود: اینکه آیا نخست وزیر بنیامین نتانیاهو باید مورد نفرت باشد یا مورد اعتماد. آیا رهبران راست افراطی ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ جایگاهی در دولت خواهند داشت یا خیر. آیا اسرائیل باید به گادی آیزنکوت، یک ژنرال بازنشسته تحسین شده و مورد احترام، اما یک تازه کار سیاسی، که یک پسر و دو برادرزاده خود را در جنگ از دست داده بود، اعتماد کند؟

[نمایش: پرواز در سراسر جهان برای رای دادن]

سیاست خارجی و امنیت ملی نگرانی عمده ای نبود. اسرائیلی ها بسیار سخت تر از سه سال پیش هستند. کسانی که بر این باورند که راه حل دو دولتی در کوتاه مدت قابل دستیابی است، به جای روش زندگی با فلسطینی ها، تنها در حاشیه های سیاسی یافت می شوند. ایجاد تهاجمی مناطق حائل در غزه و لبنان - تقریبا 10 کیلومتر ویرانی در جنوب لبنان، با بیرون راندن جمعیت غیرنظامی - مورد تأیید عمومی قرار گرفت.

چنین محدودیتی در استفاده از زور که اکثر اسرائیلی‌ها به آن علاقه دارند، بر اساس ملاحظات دقیق احتیاط است تا بر عقاید خارجی.

اسرائیلی‌ها به انتقاد رهبران اروپایی یا ژست‌های ضعیف و نمایشی، مانند به رسمیت شناختن کشور فلسطینی که حاکمان آن طی دو دهه انتخابات برگزار نکرده‌اند، نمی‌خورند. اسرائیلی‌ها سیاستمداران خارجی را که بیانیه‌ها و اعلامیه‌هایی می‌دهند، اما زحمت بازدید از کشورشان را به خود نمی‌دهند، نادیده می‌گیرند. جوانان اسرائیلی برای ورود به واحدهای نخبه در نیروهای دفاعی اسرائیل رقابت می کنند. وقتی جنگ شروع می شود، هواپیماهایی که به خانه می آیند با اسرائیلی هایی که برای خدمت در ارتش اسرائیل بازمی گردند مسدود می شوند، در حالی که هواپیماهایی که خارج می شوند عمدتا خارجی ها را حمل می کنند.

بنابراین، اسرائیلی‌ها برای دانش‌آموزان در سرزمین‌های دور که از تجربه جنگ بی‌گناه هستند، کفاف می‌پوشند و محوطه‌های دانشگاه را مسدود می‌کنند، استفاده چندانی ندارند.

آنها کسانی را که کارزارشان در غزه را - که واقعا وحشیانه بود - نسل کشی می نامند، تحقیر می کنند. از 8 اکتبر 2023 تا کنون نزدیک به 500 عضو ارتش اسرائیل در غزه کشته و هزاران نفر دیگر زخمی شده اند. اسرائیلی ها می دانند که کمک های بشردوستانه از طریق خاک آنها به غزه سرازیر شده است. جمعیت غزه در 10 سال گذشته واقعا افزایش یافته است. و اینکه حماس، اگرچه دیگر ارتشی متشکل از 25000 پیاده نظام مجهز به بهره برداری از بزرگترین شبکه تونل های نظامی در تاریخ را در اختیار ندارد، اما همچنان در غزه مسئول است، همچنان می جنگد و همچنان به هدف نهایی خود یعنی از بین بردن غزه چسبیده است.

ایالت من

از بسیاری جهات، اسرائیلی ها به سمت داخل رفته اند و نتایج ممکن است برای آنها خطرناک باشد. به عنوان مثال، آنها توجه زیادی به امواج لفاظی های ضد یهود و حملات جنایتکارانه ای که کشورهایی را در برگرفته است، نمی کنند، مانند بریتانیا و ایالات متحده. تا جایی که این کار را انجام می دهند، آن را به جای واکنشی به هر کاری که انجام داده اند، صرفا به عنوان تأییدی بر این باور خود می بینند که قدیمی ترین نفرت جهان در کار است.

بدتر از آن، این دیدگاه وحشتناک باعث می شود بسیاری از آنها، از جمله رهبران نظامی و سیاسی، به عنوان ناامیدکننده از دیپلماسی عمومی دست بکشند. آنها درک نمی کنند که تا چه اندازه قهر و آزار برخی شهرک نشینان کرانه باختری که فلسطینیان محلی را مورد خشونت قرار می دهند، به جایگاه کشورشان لطمه زده است. آنها اهمیت فروپاشی حمایت در هر دو حزب سیاسی آمریکایی یا از خود بیگانگی برخی از حامیان متعهد قبلی آنها در جوامع یهودی و انجیلی-مسیحی را کاملا درک نمی کنند.

زمانی که ترانه تمسخرآمیز قرن گذشته به آنها داده می شود، «تمام جهان علیه ماست». با افتخار، احتمالا بیش از حد مفتخر به روابط عمیق خود با برخی از بخش‌های جهان عرب و با کشورهایی مانند هند، آنها در خطر از دست دادن ارزشمندترین شرکای امنیتی و تجاری خود در اروپا و ایالات متحده هستند.

آنها می بینند که جنگ های تازه ای در حال نزدیک شدن است. به ویژه در مرز لبنان، حزب الله بازسازی شده و شروع به تسلیح مجدد کرده است. اما اگرچه قبل از سال 2023 حمله ای مشابه اما در مقیاس بزرگتر از 7 اکتبر را در امتداد مرز برنامه ریزی کرده بود، اما رویکرد خود را تغییر می دهد. جنگ‌های پهپادی اوکراین و خلیج فارس با پهپادهای هدایت‌شونده فیبر نوری که منطقه حائل جدید را کمتر مرتبط می‌سازد، به سمت اسرائیل می‌آید. اسرائیلی‌ها می‌دانند که ایران هنوز منتظر فرصت‌های خود است و سلاح‌های جدیدی در اختیار دارد که می‌تواند دفاع پیچیده، اما با این وجود محدود کشورشان را سوراخ کند.

تا اینجا وصله چشم سیاه. اما یک طرف دیگر نیز وجود دارد. اقتصاد اسرائیل به طرز شگفت انگیزی به رشد سالانه 4 درصدی ادامه داده است. بسیاری از اسرائیلی‌ها - نه فقط ارتدوکس‌های افراطی - به داشتن خانواده‌های سه فرزند یا بیشتر ادامه می‌دهند، که کاملا در تضاد با کمبود تولد جوامع پیشرفته در اروپا و آسیا است. اسرائیل در رتبه هشتم در شاخص شادی جهانی، درست پس از نروژ، اما بالاتر از سوئیس، ایرلند و کانادا قرار دارد.

اسرائیل ممکن است یک کشور نوپا باشد، اما کلید قدرت آن انسجام اجتماعی است. یک تاجر آمریکایی که درباره تفاوت فرهنگ سازمانی پرسیدم، با لبخندی اشاره کرد که در دنیای مالی نیویورک، جایی که او کار می کرد، کارمندان پشت میزشان غذا می خوردند. در اینجا شرکت او به کارگران چیت می دهد تا با هم برای یک ناهار مناسب بیرون بروند. خانواده های بزرگ، سکولار و مذهبی، برای شام جمعه شب گرد هم می آیند.

وقتی با یکی از همکارانم در یک تقاطع جاده ای نزدیک مرز لبنان منتظر ملاقات با دوست دیگری بودم، هر ماشینی که عبور می کرد - بدون استثنا - می ایستد و می پرسید که آیا به کمک نیاز داریم یا خیر.

[گریم وود: اسرائیل نمی تواند حساب خود را برای همیشه به تعویق بیندازد]

سفر من با بازدید از دانشگاه رایشمن، تنها دانشگاه خصوصی اسرائیل آغاز شد. اوریل رایشمن، مؤسس آن، رئیس سابق دانشکده حقوق دانشگاه تل‌آویو است که از بوروکراسی ضعیف آموزش عالی اسرائیل متنفر بود. او بیش از 30 سال یک پردیس دیدنی با استودیوها، کلاس های درس و آزمایشگاه های پیشرفته ایجاد کرد. رایشمن که اکنون رئیس جمهور بازنشسته است، سخت در حال ساختن یک دانشکده پزشکی است. دفتر ساده او و رئیس جمهور فعلی در یک ساختمان کوچک و یک طبقه اسپارتی در محوطه درخشان دانشگاه قرار دارد.

با طراحی، او و جانشینش با دانشجویان و اساتید برخورد می کنند و آنها با آنها برخورد می کنند. کافه تریاهای خوبی در محوطه دانشگاه وجود دارد، اما هیچ باشگاه هیئت علمی وجود ندارد.

دیدار من با مراسم یادبود اسحاق رابین، نخست وزیری که در سال 1995 ترور شد، که در جنگ شش روزه 1967 رئیس ستاد پیروز ارتش بود، مصادف شد. استاد لاغر اندام، وکیلی که تخصصش در ادغام و اکتساب نهفته است، سخنرانی قدرتمندی برای دانشجویانی که جمع شده بودند، بسیار شاد و خوش اندام، حتی آنهایی که اعضایی از خدمت سربازی خود را از دست داده بودند، ایراد کرد. در همان نزدیکی یادبودهایی برای همنوعان کشته شده خود، از جمله یکی که در غزه گروگان گرفته شده بود، قرار داشت.

او سخنرانی رابین را به سختی دو هفته پس از جنگ شش روزه، در حالی که دکترای افتخاری از دانشگاه عبری دریافت کرد، نقل کرد. پیروزی ها دیدنی بود. لحن رابین اما تلخ بود. او پرسیده بود:

چه وجه اشتراکی بین فعالیت نظامی و جهان دانشگاهی که نشان دهنده تمدن و فرهنگ است وجود دارد؟ چه وجه اشتراکی بین کسانی که حرفه شان خشونت است و ارزش های معنوی وجود دارد؟

برای رابین، پاسخ در «روح منحصر به فرد کل قوم یهود» بود. او ادامه داده بود:

ما به طور فزاینده ای پدیده ای عجیب را در میان جنگجویان خود می یابیم. شادی آنها کلی نیست و بیش از اندکی اندوه و شوک در جشن آنها رخنه می کند. کسانی هستند که اصلا جشن نمی گیرند. رزمندگان در خط مقدم، نه تنها شکوه پیروزی، بلکه بهای آن را نیز شاهد بودند، همرزمانشان که در کنارشان افتادند و در حال خونریزی بودند. و من می دانم که بهای وحشتناکی که دشمنان ما پرداختند، قلب بسیاری از مردان ما را نیز عمیقا متاثر کرد.

ممکن است قوم یهود هرگز یاد نگرفتند، هرگز خود را به تجربه هیجان فتح و پیروزی عادت نکردند، و بنابراین ما آن را با احساساتی متفاوت دریافت می کنیم.

پرواز بر فراز اسرائیلی های سال 1967 وحشت هولوکاست بود. امروز خاطرات زنده آن وقایع تقریبا از بین رفته است. با این حال، شیاطین جدید اسرائیلی را تحت الشعاع قرار می دهند که از زمان سخنرانی رابین، تاریخ بیشتری را گذرانده است – بعضی از آن ها کثیف و بعضی از آن وحشتناک. کشور چیزهای بیشتری برای شرمندگی دارد و چیزهای بیشتری برای افتخار. اما با کمال تعجب، در زیر آن، از جمله در روح زنده سخنرانی هوشیار رابین، زمینه مشترک محکم تر از آن چیزی که ممکن است تصور شود، نهفته است.