زمین بازی برای زندگان که بر روی استخوان مردگان ساخته شده است

صحنه ای در فیلم خشمگین و ویرانگر فرانک بری، فرزندان گمشده توام، وجود دارد که در آن کاترین کورلس، با بازی مونیکا دولان، به شهرک مسکونی ساخته شده در محل سابق خانه مادر و نوزاد در شهر گالوی بازمی گردد که در آن 796 کودک بدون سابقه دفن جان باختند.

او در زمین بازی که مدت کوتاهی پس از اتمام مجتمع مسکونی در دهه 1970 ساخته شد، ایستاده و با صدای بلند درباره آن تعجب می کند. او می پرسد آیا این یک زمین بازی بسیار بزرگ به اندازه املاک مسکونی نیست؟

به دلیل کار خستگی ناپذیر و پر زحمت کورلس، اکنون اسرار تاریکی را می دانیم که در جایی زیر زمین، زیر سطح صاف آسفالت آن نهفته است. زمین بازی برای زندگان که در کنار استخوان مردگان ساخته شده است. یک زمین بازی بزرگ برای پوشاندن لکه ای عظیم بر روی وجدان ما. چیزی خاص برای کودکان زنده تا کفاره آنچه این جامعه اجازه داد برای 796 مرده بیفتد.

چندین بار در فیلم، شخصی ابراز ناباوری می‌کند که راهبه‌های Bon Secours، که نوزادان تحت مراقبت آن‌ها هر 16 روز یک بار می‌میرند، علیرغم اینکه دستور پرستاری بود، قبر آن نوزادان را علامت نمی‌زدند. غیرقابل تصور به نظر می رسید که یک دستور مذهبی به کودکان اجازه دهد در اتاق هایی که در یک مخزن فاضلاب ساخته شده است دفن شوند و به اندازه یک پلاک یا یک صلیب کوچک به یاد آنها نصب نشود.

اما اینها فقط یک بچه نبودند. آنها فرزندان مادران مجرد و پدران ناشناس بودند. و به این ترتیب، آنها به حساب نمی آیند. آنها به معنای واقعی کلمه "نامشروع" نامیده می شدند - کلمه ای که معنای عادی آن "معتبر" یا "نادرست" است. بهتر است زندگی کوتاه و مرگ های تکان دهنده، غیر ضروری و اغلب دردناک آنها را تصدیق نکنید.

برخی از ما ممکن است تصمیم بگیریم که فیلم بری را تماشا نکنیم، زیرا فکر می‌کنیم همه چیزهایی را که درباره آن دهه‌های بدبخت گذشته ایرلند باید بدانیم، می‌دانیم. ما نه آنقدر از خستگی شفقت رنج می بریم که خستگی شرمساری. ما ترجیح می‌دهیم از گذشته آسفالت کنیم، یک تاب جدید براق و یک قاب کوهنوردی روی آن بچسبانیم و - همانطور که برخی از مردم توام از کورلس خواستند - هرگز از آن صحبت نکنیم.

در حالی که توام به درستی به سرفصل های بین المللی تبدیل شده است، اما توجه زیادی به ادامه گفتگوها در کورک در مورد طرح هایی برای ساخت یک بلوک آپارتمانی در محل خانه مادر و نوزاد سابق در بسبورو نمی شود. همانطور که Caelainn Hogan اخیرا در اینجا نوشته است، بقایای 858 نوزادی که در آنجا مرده اند پیدا نشده است. در سال 2021 برنامه ریزی برای آپارتمان ها در این سایت به این دلیل رد شد که "نگرانی های منطقی" وجود دارد که ممکن است "محل دفن کودکان" در سایت وجود داشته باشد. اما در تابستان امسال مجوز 106 آپارتمان تایید شد.

همانطور که کاترین کورلس گفت، "توام دیگر" است، فقط هیچ اعتراض جهانی وجود ندارد.

در این کشور، برای وام گرفتن از ویلیام فاکنر، گذشته هرگز نمرده است. حتی گذشته نیست

مانند نیکیتا هند، جین دو از پرونده کرنل یا به طور غیر معمول شجاع است یا یک سادومازوخیست

این هفته یادآور زمانی در تاریخ نه چندان باستانی ما بود که ترجیح می‌دهیم فراموش کنیم. زمانی که ایرلند نوعی سیستم کاست ناگفته و غیررسمی خود را اداره می کرد.

خانواده ای در کورک سرانجام به درد خصوصی ای که از زمان ناپدید شدن پسر و برادر محبوبشان در سال 1992 متحمل شده بودند، دریافت کردند. برادرش جری گفت، خانواده پاتریک یا پتسی، اوسالیوان می دانستند که او همجنس گرا است، اما در ایرلند در آن زمان «نه مورد عذرخواهی قرار می گرفت و نه حتی درباره آن صحبت می شد». پتسی در آن دوشنبه عید پاک خانه را ترک کرد و دیگر با هم تماس نگرفت. در آگوست امسال، خانواده با گاردای تماس گرفتند و به آنها گفت که پتسی به زندگی "پر از شادی" در بریتانیا ادامه داده است، با شوهری مهربان ازدواج کرده و به عنوان پرستار کمکی بازآموزی کرده است. او دو سال پیش درگذشت.

جری گفت: "می ترسیدم در آن زمان اتفاقی برای او افتاده باشد به دلیل تمایلات جنسیش. زیرا به یاد دارم که چه اتفاقی برای من افتاد که برادر او بودم."

عصر پنجشنبه گذشته در خیابان کپل اتفاقی بسیار تکان دهنده رخ داد

ایرلند اینگونه کار می کرد. «ما» بودیم - مردم شریف، معمولی و سخت کوش ایرلند، همانطور که خودمان می دیدیم - و «آنها». «آنها» دخترانی بودند که گمراه یا افتاده بودند. مردان و زنان همجنسگرا. کودکانی که مشکوک به همجنس گرایی بودند. فرزندان «نامشروع» و زنانی که آنها را به دنیا آورده اند.

ما اکنون به خودمان تبریک می گوییم که یک جامعه لیبرال، پذیرنده و با مجموعه ای از همه پرسی برای اثبات آن هستیم. اما به سختی می توان باور کرد که ایرلند کاملا جامعه ای را پشت سر گذاشته است که به آن نوزادان اجازه می دهد دیده نشده بمیرند و آن مردان و زنان را مجبور به فرار کرده است تا خودشان باشند. آیا حتی در حال حاضر نیز افرادی هستند که زندگی آنها به طور جمعی به حساب نمی آید؟

برای پاسخ دادن به آن نیازی به تیم حفاری مانند تیم توام ندارید. فقط روزنامه باز کن در مورد کودکان آسیب‌پذیری که به رحمت یا در غیر این صورت سیستم مراقبت‌های مسکونی خصوصی سودآور رها شده‌اند بخوانید، زیرا دولت مکان کافی برای آنها ندارد. برخی، عمدتا پناهجویان زیر سن قانونی، حتی آنقدر خوش شانس نیستند. همانطور که جک پاور اخیرا در ایرش تایمز نوشت: «در هر عصری که در اکتبر گذشته بود، حداکثر 20 کودک تحت مراقبت توسلا بودند بدون اینکه جایی در یک خانه مراقبت گروهی یا حتی یک تخت در محل اقامت اضطراری غیرقابل تنظیمی که توسط شرکت‌های خصوصی اداره می‌شدند.»

یا 5830 کودک بی خانمان را در نظر بگیرید که در حال حاضر در اسکان اضطراری زندگی می کنند زیرا دولت نمی تواند برای آنها خانه واقعی فراهم کند. بیش از 9000 کودک در مراکز Ipas. 95000 کودکی که در کشوری با تولید ناخالص داخلی آنقدر عظیم در فقر مستمر زندگی می‌کنند، ما نیاز به ابداع شاخص دیگری داشتیم.

ما اکنون می دانیم که در گذشته چقدر در کودکان شکست خورده ایم. به نظر نمی‌رسد که ما نمی‌خواهیم درباره کودکانی که امروز شکست می‌خوریم بدانیم. کشوری که می تواند 58 میلیون یورو از پول مالیات دهندگان را برای میزبانی جام رایدر بپردازد - آخرین قسمت 22 میلیون یورویی که با یورو 2028 تقسیم می شود و در بودجه اعلام شده است - نمی تواند مکانی امن برای خواب کودکان آسیب پذیر داشته باشد. هیچ چرخ و فلکی در جهان وجود ندارد که آنقدر بزرگ باشد که از شرم آن منحرف شود.