زمین های گمشده: نمادین ترین استادیوم های سابق فوتبال

زمین های فوتبال نه تنها جایی که بازی انجام می شود بلکه جایی است که آن را به یاد می آورند. آن‌ها مکان‌هایی هستند که نسل‌ها به همان گردان‌ها برمی‌گردند، از همان پله‌ها بالا می‌روند و جای خود را در همان جایگاه‌ها می‌گیرند. آنها به خودی خود به نقاط عطفی تبدیل می شوند - در هویت یک باشگاه و محله اطراف آن بافته شده اند. اما فوتبال همیشه در حال تغییر است. غرفه ها و تراس ها در زیر پیشرفت های جدید تخریب شده اند. باشگاه ها در شهرها و شهرها نقل مکان کرده اند. جایی که روزی هزاران نفر در یک بعد از ظهر شنبه جمع می شدند، اکنون ممکن است یک سوپرمارکت، یک شهرک مسکونی یا اصلا هیچ چیز وجود نداشته باشد.

با این حال یک زمین فوتبال به ندرت به طور کامل ناپدید می شود. نام آن در عکس های قدیمی باقی مانده است. طرح کلی آن در خیابان های اطراف آن به طور کم رنگی قابل مشاهده است. طرفداران به یاد دارند که کجا ایستادند، کجا جشن گرفتند، کجا پیروزی تیمشان را تماشا کردند - و کجا خداحافظی کردند. این ها داستان زمین های از دست رفته فوتبال است: استادیوم های نمادینی که زمانی پس زمینه بازی را تشکیل می دادند، و آثاری که از خود به جا گذاشتند.

منچسترسیتی 80 سال در مین رود بازی کرد و سپس به استادیوم شهر منچستر که برای بازی های مشترک المنافع در سال 2002 ساخته شده بود نقل مکان کرد.

مین رود ظرفیت 35150 نفر را داشت اما رکورد تماشاگران آن بیش از دو برابر زمانی بود که 84569 هوادار بازی دور ششم جام حذفی مقابل استوک در سال 1934 را تماشا کردند.

منچسترسیتی با اشتباه گری نویل در فینال دربی منچستر در مین رود منچستریونایتد را شکست داد.

Maine Road در سال 2003 ویران شد و اکنون یک شهرک مسکونی با صفحه مدور نماد نقطه مرکزی است.

هنگام فاجعه پارک برندن، زنان و کودکان از روی سر جمعیت عبور می کنند

سوپرمارکتی که در محل پارک بورندن ساخته شده است

یکی از نمادین‌ترین جنبه‌های زمین، مسیر راه‌آهن بود که قطارها در پشت جایگاه حرکت می‌کردند و در فیلم مسابقه عشق در سال 1955 ثبت شد.

بورندن پارک همچنین صحنه یکی از بدترین تراژدی های تاریخ فوتبال بریتانیا بود که در آن 33 هوادار بولتون در جریان بازی برگشت مرحله یک چهارم نهایی جام حذفی مقابل استوک سیتی در سال 1946 له شدند و 400 نفر دیگر زخمی شدند.

تخمین زده می شد که در این بازی 85000 نفر جمعیت حضور داشته باشند که حداقل 15000 نفر بیشتر از ظرفیت زمین بود.

این ورزشگاه در سال 1999، دو سال پس از نقل مکان بولتون، تخریب شد و اکنون به یک سوپرمارکت تبدیل شده است.

ایگور چیسلنکو اولین گل اتحاد جماهیر شوروی را در مقابل مجارستان در جام جهانی 1966 به ثمر رساند.

بن رانسوم از اسکای اسپورت نیوز در مجتمع مسکونی که زمانی راکر پارک در آن قرار داشت

راکر پارک به مدت 99 سال خانه ساندرلند بود تا اینکه باشگاه به استادیوم نور نقل مکان کرد.

گفته می‌شود که صدای Roker Roar می‌تواند در پنج مایلی دورتر شنیده شود.

ظرفیت زمین در ابتدا برای پذیرایی از جمعیت 60000 نفری طراحی شده بود.

ظرفیت آن به تدریج به حدود 22500 کاهش یافت. رکورد حضور راکر پارک 75188 نفر برای بازی ساندرلند در جام حذفی مقابل دربی در سال 1933 بود. 75118 نفر.

در طول جام جهانی 1966، راکر پارک میزبان سه بازی مرحله گروهی و یک چهارم نهایی بین اتحاد جماهیر شوروی و مجارستان بود.

تیم مردان انگلیس نیز سه بار به اضافه یک بازی زنان انگلیس در آنجا بازی کرد.

راکر پارک اکنون یک شهرک مسکونی با جاده‌هایی به نام‌های Midfield Drive، Roker Park Close، Promotion Close و Clockstand Close است.

وقتی آنها در سال 1997 آنجا را ترک کردند، این ورزشگاه قدیمی ترین ورزشگاه عملیاتی در فوتبال انگلیس بود.

ویکتوریا گراوند خانه برخی از بزرگان فوتبال انگلیس مانند سر استنلی متیوز و گوردون بنکس بود.

گوردون بنکس، اسطوره استوک سیتی و دروازه بان انگلیس در سال 1970.

این سایت به مدت 20 سال متروک بود تا اینکه دوباره به یک شهرک مسکونی تبدیل شد.

خیابان فرانک سو در میان خانه ها به افتخار بازیکن سابق استوک قرار دارد که بیش از 250 بازی برای این باشگاه انجام داد، اولین فردی از میراث آسیایی بود که در لیگ فوتبال ظاهر شد و اولین نماینده انگلیس بود.

سو که پدرش چینی بود، در 9 مسابقه زمان جنگ انگلستان بین سال های 1942 و 1945 بازی کرد.

دنیس اسمیت (راست) برای استوک سیتی گلزنی کرد تا به 29 بازی بدون شکست لیدز یونایتد در سال 1974 پایان دهد.

سر استنلی متیوز در حال گرم کردن برای استوک سیتی

شروزبری تاون که در ساحل رودخانه سورن واقع شده است، در سپتامبر 1910 در گای میدو شروع به بازی کرد و تنها چند ماه بعد، یک مسابقه برای اولین بار به دلیل سیل رها شد - نشانه ای از چیزهایی که در راه است!

فرد دیویس از طرفداران شروزبری به خاطر نقش بی نظیرش به عنوان پسر توپ به چهره ای افسانه ای در باشگاه تبدیل شد. همانطور که بن رانسوم از اسکای اسپورت نیوز نشان داد، او سوار یک کوراکل می‌شد و برای جمع‌آوری توپ‌های فوتبال سرگردان وارد رودخانه می‌شد!

شروسبری در سال 2007 به نیو میدو، یک استادیوم 10000 نفری، نقل مکان کرد. گی میدو به آپارتمان تبدیل شد.

آیرسوم پارک به مدت 92 سال، بین سال‌های 1903 تا 1995، خانه میدلزبورو بود، قبل از اینکه آنها به استادیوم ریورساید نقل مکان کنند. این مکان یکی از بزرگترین شوک های تاریخ جام جهانی بود، زمانی که کره شمالی در جولای 1966 با گل پاک دو-یک ایتالیا را 1-0 شکست داد. اعضای تیم کره شمالی در سال 2002 پس از پرده برداری از قالب برنزی از نقش کفش فوتبال برای نشان دادن نقطه ای در شهرک مسکونی که گل در آن به ثمر رسید، به تیساید بازگشتند. این اثر ملی کشور اعلام شد.

دروازه‌های پارک آیرسوم از آن زمان خارج از ورودی اصلی ریورساید ساخته شده‌اند.

خیابان فیلبرت برای بیش از 100 سال خانه لستر بود و آخرین بازی خود را در می 2002 میزبانی کرد، قبل از اینکه روباه ها به استادیوم واکرز - اکنون کینگ پاور - در فاصله کمی دورتر حرکت کنند.

در عرض 12 ماه، استادیوم با خاک یکسان شد و در بخشی از سایت، محل اقامت دانشجویان و همچنین جاده جدیدی به نام اسطوره لستر، گری لاینکر ساخته شد.

تا همین اواخر، بقیه به عنوان زمین بایر باقی مانده بود، و چیزی برای نشان دادن تاریخ سابق آن وجود ندارد، اما اکنون کار برای ساخت مسکن در زمین های باقی مانده در حال انجام است.

برنتفورد قبل از نقل مکان به پارک گریفین - ساخته شده در محل باغ سابق - در سال 1904، پنج خانه موقت داشت.

این شهر به دلیل منحصر به فرد بودن یک میخانه در هر گوشه شهرت یافت: گریفین، پرنسس رویال، مسافرخانه جدید و بلوط رویال.

یکی از خاطره انگیزترین روزها در آوریل 2013 رخ داد، زمانی که مارچلو تروتا مهاجم با یک ضربه پنالتی در آخرین لحظه به تیر دروازه زد که اگر گل می شد، برنتفورد را به چمپیونشیپ فرستاد.

آخرین بازی در مقابل هواداران، پیروزی 5-0 مقابل شفیلد ونزدی در مارس 2020 بود، با آخرین بازی تیم اول، پیروزی 3-1 مقابل سوانسی در پلی آف چمپیونشیپ، درست کمتر از پنج ماه بعد.

پارک گریفین از آن زمان تخریب شده است و محل در حال حاضر مسطح است، اگرچه برنامه هایی برای ساخت خانه های جدید در آینده نزدیک وجود دارد.

آرسنال تنها در سال 1913 وارد شمال لندن شد. این باشگاه در Manor Ground در Plumstead، جنوب شرقی لندن مستقر بود.

رئیس هنری نوریس معتقد بود که آنها به مکان مرفه تر و پایگاه حامیان بالقوه بزرگتری نیاز دارند. نزدیکی هایبری به مترو یکی از جاذبه های اصلی بود.

این حرکت با مخالفت تاتنهام هاتسپر و کلپتون اورینت با آرسنال که تا این حد نزدیک به هم هستند، بحث برانگیز بود.

Clock End معروف توسط هربرت چپمن در دهه 1930 معرفی شد. در ابتدا 45 دقیقه شمارش معکوس ارائه می‌شد، اما اتحادیه فوتبال انگلیس مخالفت کرد زیرا می‌توانست اقتدار مقامات مسابقه را تضعیف کند، بنابراین به یک ساعت معمولی تغییر یافت.

هایبوری در نهایت بیش از 70000 تماشاگر را در خود جای داد تا اینکه تبدیل به یک استادیوم همه‌نفره شود. در زمان خروج آرسنال در سال 2006، ظرفیت حدود 38000 نفر بود.

آرسنال اولین قهرمانی خود در لیگ را در سال 1931 در آنجا به دست آورد، سپس 9 عنوان دیگر را قبل از ترک، از جمله فصل معروف 2003/04 Invincibles به دست آورد.

هایبری در حال حاضر یک باغ خصوصی است که توسط میدان هایبری احاطه شده است، یک توسعه مسکونی با بیش از 650 آپارتمان.

آرسنال در سال 1999 اعلام کرد که قصد دارد هایبری را ترک کند و اشبرتون گروو - کمتر از نیم مایل دورتر - برای ورزشگاه جدید امارات با 60000 صندلی انتخاب شد.

در سال 2004، آرسن ونگر، تیری آنری و پاتریک ویرا از جمله کسانی بودند که در قراردادن کپسولی در استادیوم جدید شرکت داشتند که حاوی یادگاری‌ها و یادگاری‌هایی از هایبری بود.

گزارش تیلور - که از تحقیق در مورد فاجعه هیلزبورو در سال 1989 به دست آمد - حکم داد که استادیوم‌های اصلی باید تا تابستان 1994 همه‌نفره شوند.

هیئت مدیره ویمبلدون تصمیم گرفت که این گزینه مناسبی برای پلو لین نیست، بنابراین دونز از سال 1991 تا 2003 سلهرست پارک را با کریستال پالاس به اشتراک گذاشت. تیم های ذخیره دو باشگاه تا سال 1998 در ورزشگاه بازی کردند.

با این حال، آنها هرگز به خانه بازنگشتند، و در عوض از فصل 2003/04 به بعد به عنوان MK Dons اصلاح شدند. پلو لین در سال 2002 تخریب شد و توسعه مسکن در سال 2008 تکمیل شد.

با این حال، استادیوم پلو لین "جدید" که فقط 200 یارد از ورزشگاه قدیمی ساخته شده است، در سال 2020 تکمیل شد و از آن زمان تاکنون خانه کنفدراسیون فوتبال آسیا ویمبلدون بوده است.

وایت هارت لین زندگی خود را به عنوان یک مهد کودک آغاز کرد. اسپرز در سال 1899 به این سایت نقل مکان کرد، زمانی که یک باغ بازاری بدون استفاده متعلق به کارخانه آبجوسازی Charrington بود. گلخانه ها و حتی بقایای مهد کودک قدیمی هنوز در حین کار زمینی در سال 1952 کشف شد.

نام اصلی آن White Hart Lane نبود. این زمین در ابتدا زمین های جاده یا زمین های وایت هارت نامیده می شد.

رکورد تماشاگران لیگ وایت هارت لین 70882 نفر در برابر منچستریونایتد در سال 1951 بود. ظرفیت نهایی زمین 36000 نفر بود.

استادیوم تاتنهام هاتسپر در آوریل 2019 افتتاح شد و ظرفیت آن 62850 نفر است که سومین زمین بزرگ انگلستان است.

زمین 1 میلیارد پوندی به معیار ورزشگاه های مدرن تبدیل شده است و همان سایت وایت هارت لین را اشغال می کند به این معنی که باشگاه از سال 1899 - بیش از 125 سال - عملا در اینجا فوتبال بازی می کند.

غرفه جنوبی 17500 جا دارد که آن را به بزرگترین غرفه تک طبقه در بریتانیا تبدیل می کند. خروس طلایی معروف، بیش از یک قرن است که بالای آن نشسته است.

این استادیوم بسیار بیشتر از یک زمین فوتبال طراحی شده بود. زمین جمع شدنی آن می‌تواند به بخش‌هایی تقسیم شود و به محل برگزاری مسابقات NFL، کنسرت‌ها، بوکس و راگبی و همچنین مسابقات اسپرز اجازه دهد.

استادیوم اصلی ومبلی در آوریل 1923 افتتاح شد، زمانی که بولتون در فینال جام حذفی 2-0 وستهم را در حضور 126047 تماشاگر شکست داد - رکوردی که هرگز شکست نخورد.

انگلیس 16 روز کمتر از یک سال بعد، اولین بازی خود را در آنجا انجام داد و با اسکاتلند 1-1 مساوی کرد و در سال 1966 برای اولین و تنها قهرمان جام جهانی تا کنون شد و به لطف هت تریک معروف جف هرست، 4-2 آلمان غربی را شکست داد.

آخرین حضور آنها در آنجا در اکتبر 2000 اتفاق افتاد، زمانی که دیتمار هامان یک پیروزی 1-0 را برای آلمان به ارمغان آورد، که قبل از استعفای کوین کیگان از سرمربیگری بود.

برج‌های دوقلوی معروف ومبلی در اواسط دهه 1970 در فهرست درجه دوم قرار گرفتند، اما در سال 2003 برای آماده‌سازی برای ساخت ومبلی «جدید» که در سال 2007 افتتاح شد، تخریب شدند.

ساوتهمپتون در سال 1898، 15 سال پس از تأسیس به دل نقل مکان کرد، اما در پی گزارش تیلور، شروع به اجرای برنامه‌هایی برای یک استادیوم جدید کرد. الزامات برای استادیوم های سطح بالا برای تبدیل شدن به تمام صندلی ها به این معنی بود که ظرفیت آن به تنها 15200 نفر کاهش یافت - کمترین میزان در لیگ برتر. انتقال به سنت ماری در تابستان 1999 اعلام شد و ساخت و ساز در اواخر همان سال آغاز شد. فصل 2000/01 آخرین فصل باشگاه در دل بود، و آنها به شکلی عالی خداحافظی کردند.

Saints در آغاز سال 2001/2002 چند مایل پایین تر از جاده به سمت خانه جدید خود حرکت کرد، در آن زمان Dell تخریب شده بود. یک شهرک مسکونی در این محل ساخته شد که دایره مرکزی سابق آن با یک باغ در وسط توسعه مشخص شده بود.

طرفداران برایتون در سال 1996 در زمین مسابقه علیه فروش زمین گلدستون اعتراض کردند.

طرفداران برایتون در سال 1996 در زمین مسابقه علیه فروش زمین گلدستون اعتراض کردند.

گلدستون گراوند به مدت 95 سال خانه برایتون بود تا اینکه باشگاه علیرغم اینکه هیچ زمین خانگی جایگزینی ترتیب نداد و با اعتراض هواداران روبرو شد، مالکیت آزاد را برای تسویه بدهی فروخت. بازی پایانی در زمین یک پیروزی حیاتی 1-0 مقابل دانکاستر روورز بود که برایتون را از انتهای جدول دسته سه خارج کرد قبل از تساوی در هرفورد در روز پایانی آنها را حفظ کرد.

برایتون ابتدا در Gillingham، بیش از 70 مایل دورتر، قبل از بازگشت به Hove در استادیوم دو و میدانی Withdean در سال 1999، در زمین مشترک بود.

برایتون بیش از 10 فصل را در آنجا گذراند و به قهرمانی رسید در حالی که یک استادیوم جدید در فالمر در نهایت مجوز برنامه ریزی را دریافت کرد و ساخته شد.

بولین گراوند که به نام آپتون پارک نیز شناخته می شود، خانه وستهم یونایتد در شرق لندن بود تا زمانی که برای مسکن تخریب شد و باشگاه به استادیوم لندن در استراتفورد نقل مکان کرد.

سر بابی مور، سر جف هرست و مارتین پیترز، قهرمانان جام جهانی انگلیس در سال 1966، همگی در آن زمان برای وستهام بازی کردند و با یک مجسمه برنزی در خارج از آپتون پارک جاودانه شدند.

ورزشگاه 35000 نفری در آخرین بازی خود در سال 2016 شاهد پیروزی دراماتیک 3-2 مقابل منچستریونایتد بود.

انتقال به استادیوم المپیک در میان بسیاری از هواداران وستهام محبوب نبود و ثابت کرده است که انتقال دشواری هم از نظر روحی و هم از نظر فیزیکی است.

این باشگاه نتوانست به طور مداوم در لیگ برتر پیشرفت کند و از آن زمان به چمپیونشیپ سقوط کرد.

ورزشگاه لندن LLP این ورزشگاه را اداره می کند و متعلق به اداره لندن بزرگ است، بنابراین ضرر 19 میلیون پوندی آن در سال در نهایت توسط مالیات دهندگان تامین می شود.

ورزشگاه، به جای باشگاه، هزینه های سرپرستی، پلیس و نگهداری زمین را پوشش می دهد. وستهم طبق قرارداد 99 ساله خود که در سال 2013 امضا شد، سالانه 2.5 میلیون پوند اجاره می دهد.