زنانی که رها نمی‌کنند: مقاومت زنان در برابر آسیب‌های توسعه در سراسر آسیا

بانکوک - اکنون در اواسط دهه 70 زندگی، سامپونگ وینگچان در جریان مبارزه خود با سدی در بالادست روستای خود، 16 نخست وزیر و 26 کابینه را دیده و رفته است. تغییر دولت ها؛ خواست او برای عدالت باقی است. از سال 1990، سامپونگ و همسایگانش در امتداد رودخانه‌های مون و مکونگ بی‌وقفه می‌جنگند تا ثابت کنند که سد چندمنظوره 136 مگاواتی پاک مون، که توسط گروه بانک جهانی تأمین مالی می‌شود و برای رسیدن به رفاه موعود ساخته شده است، در عوض معیشت آنها را گرفته است.

در دادگاه مردمی در بانکوک در ماه اکتبر، با هدف برجسته کردن اثرات اجتماعی و زیست محیطی پروژه های صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، سامپونگ داستان جنبش سد پاک مون به رهبری زنان را برای 400 زن مدافع زمین از بیش از 30 کشور تعریف کرد. سامپونگ گفت: «با زندگی در روستای پایین دست و بدون زمین کشاورزی، اساسا به ماهیگیری متکی هستیم. " انفجار سنگ برای ساخت سد، ماهی های محلی را از بین برد. ما با ویرانی مالی روبرو شدیم - سرمایه گذاری ها ناپدید شد و با بدهی جایگزین شد؛ زندگی غیرممکن شد.

خانواده ها مجبور شدند فرزندان خود را برای کار به شهرهای بزرگ بفرستند و زمانی که منطقه سیل شد، کل جامعه مجبور به نقل مکان شدند. در سال 2000، کمیسیون جهانی سدها، نهادی که توسط بانک جهانی و IUCN تأسیس شد، تعیین کرد که سد خانه‌ها و زمین‌ها یا هر دو را از حدود 1700 خانوار گرفته و صید ماهی در مخزن و مستقیما در بالادست 60 تا 80 درصد کاهش یافته است. سامپونگ گفت: «ساختن سد مانند زنده به گور کردن یک انسان است. "این فورا شما را نمی کشد، اما شما را خراب می کند... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است